Paul Sebastian - Ένας άγγελος στους δρόμους του Λονδίνου

Ο Paul Sebastian παίζει στο κέντρο του Λονδίνου. Θα τον βρεις να κάθεται κάτω στο δρόμο, πάνω σε μια κουβέρτα, αγκαλιά με τη "γυναίκα" του, - όπως αποκαλεί την κόκκινη fender του - κι έναν ενισχυτή. Τί άλλο χρειάζεται; Κυνηγώντας τη μαγική μελωδία του, τον πρωτο-εντόπισα να παίζει σχεδόν κρυμμένος πίσω από μία κολώνα, σε μια γωνιά της Oxford Street, απέναντι από το σταθμό του Tottenham Court Road. Μετά από ένα χρόνο ξανά σε μια κατάληψη στη Leicester Square, όλο το βράδυ χρωμάτισε τα όνειρά μου με τη μουσική του να τρυπώνει από το δρόμο μέσα στο εγκαταλελειμένο κτήριο. Έκπληξη, όταν μετά από δυο χρόνια ακόμα, ένα βράδυ αργά, τον είδα να κάθεται για να παίξει στο Embarkment. Κοιτώντας προς το δρόμο, με την πλάτη στον Τάμεση. "Αυτός ο τύπος! Αυτός είναι!" Είπα στο αλεπουδάκι. "Άκου!". Το πρώτο κάλεσμα βγήκε από τον ενισχυτή προς ανακούφισή μας... Τον χαζεύαμε πολύ ώρα να ταξιδεύει πάνω στα κύματα που παρήγαγε... κι έπειτα πιάσαμε την κουβέντα. Οι στοχασμοί του περί αγάπης, μουσικής και ανθρωπιάς μου θυμίζουν τη νοοτροπία που αγάπησα της μουσικής μεταξύ 1964-1974. Είναι ο ορισμός της λεπτεπίλεπτης κι εσωστρεφούς ιδιοφυείας με κύριο μέσω έκφρασης τη μουσική και δυό, τρία μετρημένα λόγια. Η όψη του - μαζί με πολλά άλλα χαρακτηριστικά του - θυμίζει έντονα τον Hendrix... Όταν ξεκινά την εκπομπή της ηλεκτρικής του κιθάρας, πόρταλς ανοίγουν για τον περαστικό. Μέσα στη βοή του Λονδίνου και τη βιάση, ένας αργόσυρτος ατμοσφαιρικός μεταλλικός ήχος σου σε καλεί σε όμορφα μέρη, μαγικά... μέσα σου που ξέχασες κι έξω, στα ζεστά μάτια των ανθρώπων.

http://grooveshark.com/#!/album/Palingenesis/5580322

https://myspace.com/paulsebastianmusic

Como la cometa

Cuando estás por mi lado,
mi corazón vuelas con mucho maestría
como la cometa.

Homesick

What I miss most from home is the fresh and humid essence of the nights. The full breath of blossomed jasmine and sea-salt in the air... 

I imagine myself walking down with friends this moist road with gardens over-flooded by jasmine on the one side, and the sea on the other side, blue and wild reflecting (with) the moon...

In the day she has taken in her embrace many of us in...

Everyday, she teach us to be weightless, to flow, to trust. 

Now is the time for her to rest. To wash away signs of intrusion. To become a virgin goddess once again. The moon enlightens her way to this. Like an unfolding whisper from woman to woman.


We are now reaching the tsipouradiko. We will meet more loved faces there. Laughter and warmth will come to us in abundance. Chats and chants will widen mind and heart until all the veils have fallen and we meet again in the same embrace.

This is our time for vine-philosophies, mezedes and wine. 

Spirit, Flesh and Blood are the teachers of the knights of flying and grounding. 

This is our time for illumination. 

We will be free 

by nature...

Καλό χειμώνα είπαμε;

Goodbye (Life is not play-doh)

When life begins to suck again, you find yourself counting the losses,
trying to say goodbye to a part of you.

When I met you, I felt found.
The happiness and laughter warmed and healed my heart.

Now you fly away.
Now you want to follow the "course of your life".
Which may or may not include me.
And in no way, am I going to stop you.
You are free and you were always free.
And there is the beauty.

You are sad, because it hurts you.
Like a powerless coward you let the miles drift you away.
I am sad of the happiness you let go off.

I miss you already.
I already feel alone in life.

Then I think how happy I still am whenever I think of you being happy
or when we are together.

And fuck, what are all these images of future that come so vividly before me;
You are driving a car and I am sitting next to you,
on the back seat, our children are playing.
We are laughing, we are in love, we are so happy!

Puff!

Then we hold hands and smile, all wrinkled, in our sixties and seventies.

Puff!

And everything we have keeps my belief strong still, although you're leaving me.
And that is almost insane, I know!
And I smile, while I cry and I wonder how.

How can you let go?

How can I let go?

Just like that?

Stereo Nova- The journey of the whale (an attempt to translate from the original)-Το ταξίδι της φάλαινας

Stereo Nova: The journey of the whale 

Hot summer - you still hold 

a big mouth blows yellow wind,

from the radio the broadcasters are leading (us) 

(they) resurrect and bury (people/ideologies etc) without any break 

Channels endlessly eat our brains 

we lost so many things that we don’t know what is ours... 

I know that the poor are even more poor 

and the rich are bored of their own crazy life 

Through leaflets they invite us to live another life... 

But is this life? 

When a family lives with a salary of one hundred thousand (drachmae)

the tyrants caress (their) big bellies 

and not only that, we are hunted by thousands of trademarks. 

Extra taxes, VAT extra, extra shit 

and there's a war next door that no one stops 

and no one risks.

Love escapes from us...

and instead of (whispering) that... we whisper ads 

we use sex in order to avoid relationships 

and from the journey of the whale we are far away 

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you ruined them 

As frozen meat they sale the “standards” 

we identify with heroes and we change faces 

Too late...we realize that this was like an erection that falls 

one million stereotypes that no longer have any taste 

make me wonder how can we stand uninterested towards the lie 

why do we waste our time when blood runs inside us

Like toothpastes we melt in front of the TV 

Looking at images while we have already lost our original vision 

Looking at the sweaty face of any (ass)licker 

We peal fruits to retain our own slow decay 

Pure, straight yappies (rich and spoiled men) crossing highways 

they proudly construct the future with their own conditions 

as smart idiots they carry the shame of education 

and from a rotating position they look proudly for this vindication 

in 2000 the fashion will want them to be dressed with leather 

and be more fit, 

governing 'inferior beings' scurvily

and from the journey of the whale we are far away

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you ruined them

In the airport runway is already night now

one million stars illuminate whatever has hurt me

A friend tonight is leaving this country 

deep down he is sad but can’t wait for his life to change. 

When airplanes fly 

land unfolds and people forget... 

It is an appalling spectacle 

this feeling of flying 

I have no other choice... 

a yellow taxi is waiting 

the wind blows ,winter is coming... 

In two hours the day dawns 

a cloudy Sunday 

the first day of the winter 

I think of the most important people of this century, 

from my right mirror (car) the world is left behind... 

I never had anything and tonight I want to kiss you 

(I want you) to stay in my eyes like an empty landscape 

(I want us) to make love in the Planetarium 

curled up (together) like a ball ready to be launched 

until we peacefully sleep in outer space 

and from the journey of the whale we are far away

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you...

Original lyrics

Στέρεο Νόβα : Το ταξίδι της φάλαινας

Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα

κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα

απ' το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή

ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή

ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας

έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας

οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί

κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή

μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή

μα είναι ζωή αυτή;

όταν μια οικογένεια ζει μ' ένα μισθό εκατό χιλιάδες

οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες

και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες

έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά

κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά

και κανείς δε διακινδυνεύει

η αγάπη μάς διαφεύγει

κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις

χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα

ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα

πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σα μια στύση που πέφτει

ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση

με κάνουν ν' απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα

γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα

σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ' την τηλεόραση

κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση

κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη

καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη

καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους

περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους

σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης

κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωση

το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα

πιο γυμνασμένους

να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει

ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει

ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα

κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει

όταν τ' αεροπλάνα πετάνε

η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε

είναι τρομέρο το θέαμα

η αίσθηση αυτή ότι πετάς

δεν έχω άλλη εκλογή

ένα κίτρινο ταξί περιμένει

φυσάει, θα χειμωνιάσει

δύο ώρες και ξημερώνει

συννεφιασμένη Κυριακή

πρώτη μέρα του χειμώνα

σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα

απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω

ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω

να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο

να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο

κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε

μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...

Δύο χρόνια ε;

Κοίτα να δεις....

Λοιπόν αν και κάποιοι άλλοι εδώ νομίζουν πως το chimaikon προέρχεται από το χύμα-η-κων(στάντζα)

πλανάστε πλάνην οικτράν.

Προέρχεται από το Chi Mai του Ennio Morriconne και θα εξηγήσω χάριν της εορταστικής της ημέρας και το λόγο.

Το λοιπόν...
Από μικρό ήμουν εδώ και κάπου αλλού.
Η αδερφούλα μου έξι χρονάκια μεγαλύτερη έπαιζε συνθεσάηζερ (ετσι το λέγαμε τότες),
εγώ είχα αρχίσει να δείχνω ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το χορό και τη μουσική, αλλά ζήτω που χέστηκαν να ανταποκριθούν οι διευθύνοντες.
Έτσι κάθε φορά, που η πόρτα του σαλονιού έκλεινε για να κάνει εξάσκηση η αδερφή μου στα πλήκτρα, εγώ τρύπωνα και χόρευα. Εντελώς ελεύθερη!
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι που δε μου έδινε κανείς σημασία.
Η μεν αδερφή γιατί ήταν απασχολημένη με την αποκωδικοποίηση και αναπαραγωγή του μουσικού της κώδικα οι δε λοιποί διότι ήταν εκτός δωματίου και γενικότερα απώντες.
Πάντοτε σιχαινόμουν τα σχόλια του τύπου "Ά! Τί ωραία φωνή που έχεις!/ Τί ωραία που χορεύεις!" γιατί διέκοπταν πάντα το τραγούδι ή το χορό του άλλου για να τα κάνουν.
Λες και μέχρι εκεί έπρεπε να είναι. Μετά ή έπρεπε να σωπάσεις ή να τραγουδήσεις και να χορέψεις για να τους ψυχαγωγήσεις και όχι για να εκφραστείς.

Έτσι ποτέ δεν έκανα κάτι μπροστά τους, που να αξίζει το θαυμασμό τους.
(Πολύ ψυχαναλυτικά όλα αυτά, έτσι; Γάμησέ τα David, ετοιμάσου...)

Ναι.
Λοιπόν.
Χόρευα ελεύθερη από κριτικά μάτια και γι'αυτό ο χορός μου ήταν εγωιστικός.
Εγωκεντρικός και επομένως ενδοσκοπικός.
Ο ήχος έφτανε στα αφτιά μου και φυσικά ιδέα δεν είχα για το ποιό ακριβώς κομμάτι είναι αυτό που παίζει τώρα η αδερφή μου, αλλά καμιά φορά σε κάποιες μελωδίες η κάθε νότα έπεφτε βαριά μέσα μου και απαιτούσε αντιπροσωπευτική ερμηνεία μέσω της κινήσης.
Έτσι ο μονόλογος των πλήκτρων μεταμορφωνόταν στο χώρο. Χωρίς τίποτα στο χώρο να μη δείχνει ενδιαφέρον για αυτή τη μεταμόρφωση, εκτός κι αν έσπαγα κανένα διακοσμητικό μπιμπελό, οπου με γείωνε αυτομάτως. Ούτε bridge out ούτε τίποτα. Κατευθείαν grounding λέμε. Από την πρώτη άγρια ματιά.
Έτσι νόμιζα.
Τώρα συνειδητοποιώ ότι απέφευγα το grounding λίγες στιγμές αργότερα.
Την είχα κάνει ήδη με ελαφρά πηδηματάκια πριν αρχίσει ο πόνος.

Γιατί το Chi Mai.
Παραδέχομαι πως ήμουν πολύ μελαγχολικό παιδί.
Κανείς δε μου έδωσε σημασία παρα μόνο για να με μαλώσει, να μου ζητήσει να κάνω κάτι γι'αυτόν ή να επικαρπωθεί με κάποιο τρόπο τα κατορθώματά μου.
Το Chi Mai (ελληνικά μεταφρασμένο Ποιός Ποτέ) δεν ήξερα ποιό είναι και ποιανού.
Ήξερα μόνο να αναγνωρίζω τη μελωδία του όταν την ακούω.
Ήξερα πως όταν το χόρευα γινόμουν ένα κομμάτι του και ο κανόνας που σε κάνει να παίζεις τη νότα μετά τη νότα. Ήξερα πως είχε μονότονη αρχή, μια κολλημένη, επαναλαμβανόμενη νότα. Που νοσταλγούσε μα και δε μπορούσε εύκολα να ξεκινήσει ταξίδι. Μετά έλεγε την ιστορία της και το όνειρο της, με τα πάνω και τα κάτω τους και μετά έμπαινε το ρεφρέν (ή ιντερλούδιο) και όλα γίνονταν πραγματικότητα. Η ψυχή έπαιρνε φόρα, φως και ελπίδα και πετούσε.
Πηδούσε η Κωνστάντζα στον αέρα και άνοιγε τα πόδια και τα χέρια και στροβιλιζόταν και για όσο διαρκούσε το κομμάτι εκείνο, δάκρυζε από ευτυχία.
Μετά ερχόταν πάλι σαν ανάμνηση η ιστορία και τα όνειρα και μετά πάλι στο ρεφρέν μια υπενθύμιση της πραγμάτωσης του φτερουγίσματος προς τα πάνω και τέλος όλα έσβηναν αργά αργά σαν το τέλος.
Το τέλος της ζωής; το τέλος το λυτρωτικό; Το τέλος των ονείρων; Το τέλος απλά του κομματιού; Δεν είμαι σίγουρη. Δε θυμάμαι αλήθεια. Απλά ήμουν κάπου αλλού πάντα στο τέλος. Νομίζω οτι απλά το άφηνα να συμβεί και το παρακολουθούσα, αλλά μου είναι δύσκολο να πω με ακρίβεια τί ήταν αυτό συμβολικά για μένα τότε.

Κάποια στιγμή στα δεκαέξι μου τελικά μπόρεσα και βρήκα πως λέγεται αυτή η μελωδία.
Το μπέρδευα πάντα με το Α Whiter Shade of Pale και το Air on G string του J.S.Bach.
Μετά από τόσα χρόνια έβαλα τις αντιστοιχίες και συνειδητοποίησα τί μου ξυπνούσε το κάθε ένα από αυτά.
Μια εμμονή σου επιτρέπω να πεις.
Μόλις πέρυσι μέσα σε μια συνεδρία δραματοθεραπείας, τα κατέταξα κάπως..
Chi Mai παρελθόν, Air παρόν, A Whiter Shade of Pale string μέλλον.
Εκείνη τη στιγμή έμοιαζε να ταιριάζει.
Τώρα; Μπααα
Τα αγαπώ και τα τρία, αλλά δεν αναπαριστούν τη μουσική τοιχογραφία των έσω μου πια.
Αποφάσισα να το ρίξω στα Ντάπα-Ντούπα καλύτερα :)

Πάρτε τα κιόλας.

Chi Mai



Air



A Whiter Shade of Pale



Άντε Χρόνια μου Πολλά
πάω να σβήσω κεράκια

Οι περιπέτειες ενός ‘εναλλακτικού’ τουρίστα...

Οι περιπέτειες ενός ‘εναλλακτικού’ τουρίστα...
Λήβινγκ γουήδ γιού ην Λόντον


Αναχώρηση από το αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος”
12:36
Άφιξη στο αεροδρόμιο Λούτον της Αγγλικής πρωτεύουσας
Μεταφορά με τρένο στον σταθμό Βικτώρια του Λονδίνου.
Συνάντηση με ομογενή φοιτητή μετανάστη και μεταφορά με υπόγειο, επίγειο και απόγειο σιδηρόδρομο.
Γεύμα Κολοκύθια με σπαγέτι
Βόλτα στην πόλη και επίσκεψη στην κατηλημμένη οικία της ανερχόμενης καλλιτεχνικής ομάδας, Δε Ουμπλιγιέτ Αρτχάουζ (http://theoubliette.co.uk).

Γνωριμία με τον χώρο, τα έργα, τους καλλιτέχνες και τα σούσι στο ψυγείο τους.
Κατούρημα στην τουαλέτα τους υπό το ρομαντικό φώς των κεριών.
Αναχώρηση για βόλτα με τα Ρήκσω- καρότσα με ποδήλατο.

Δοκιμή ποδήλατου με καρότσα.
Δοκιμή ποδήλατου με καρότα, κρέας και μηνσντ πάηζ και σάντουητς και μπισκότα με τζίντερ και παγωτα και ότι τραβάει η θέληση σου και χωράνε πα στην καρότσα από τα σκουπίδια γνωστής αλυσίδας σουπερ-μαρκετ (Για να μαθαίνουν και μερικοί που προτιμούν ακόμα τα ΝΕΤΤΟ’ζ), τούρ στην πόλη με τρελό σασπένς, χουφτώματα στον σέξυ κώλο του οδηγού και ξεναγού μας και πότηρια με κρασί να αλλάζουν χέρια και καρότσες, με τραγούδια, μουσικές και σπανιότατα κλαξόνζ.

Επιστροφή στο σπίτι. κατανάλωση, τσάι και ξεκούραση.

Ξύπνημα με Τσώσερ και Κάντενμπέρη τέηλζ, ποζάρισμα, ηδονοβλεψία και ζωγραφική.

Επίσκεψη στην ΤΑΤΕ ΜΟΔΕΡΝ γιατί πρέπει όπως και δήποτέ!

Πρώτο τραπέζι πίστα για να δούμε τον Τζουντ Λω και την ‘πως τη λένεεε-κοίτα να δείς ρε γαμώτο...πάλι κόλλησα..’

Α να βόλτα και στην Κόβεντ Γκάρντεν έτσι όπως δεν την είδες ποτέ!
Μαγαζί κρυμμένο με αργιλέδες και μαξιλάρες για πασάδες, που θα κάνουν και τον χειρότερο πολέμιο της παιδεραστίας να αναφωνήσει “έλα εδώ γιουσουφάκι μου!”.

Μιλώντας για ερωτικές παρεκκλίσεις επίσκεψη σε φετιχιστική σενσουάλ μπουτίκ για πρώτης ποιότητας πορσελάνινους δονητές, μεταξωτα νεγκλιζέ και αλογοουρές (όχι αυτές στο κεφάλι- τις άλλες).

Εδώ να δείς βιβλιοθήκη. Τί Μαρκήσιος ντε Σαντ. τί Ταντρα μες στη Μάντρα και Σέντρα γκώλζ... Ό, τι θες και δε θες να θες!

Δύση στο πανεμορφο πάρκο με τους μάυρους κύκνους, τους παμπόνηρους σκίουρους και τις κακιασμένες ζηλιάρες πάπιες και ευκαιρία για φωτογραφίες, που θα δείξεις σε μπαμπά και μαμά από το ταξίδι για να τους πείς πως πέρασες.


Κάμντεν για να ανοίξει το μάτι σου ή να γουρλώσει καλύτερα...

Οι κήποι της Βαβυλώνας ολάνθιστοι, κρεμαστοί και σε άλλες πόζες.
Τα Σόδομα και τα Γόμορα με τις 120 μέρες συμπικνωμένες σε 2 ωρίτσες.
-Καλά ΥΠΕΡΒΆΛΛΕΙΣ ΤΏΡΑ...
-ναι καλά οκ μόνο τις πρώτες 20.


CINE-HI-ZETE

ΜΠΑΚ ΤΟΥ ΥΙΟΥ Κ

Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε ήταν το χρώμα στα σύννεφα.

Ψέμματα. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε ήταν τα σύννεφα. Μετά το χρώμα.

Εκεί που βρισκόταν, τα σύννεφα υπήρχαν σε ποσότητες δείγματος.

Έτσι. Μήπως και κουραστεί το μάτι από το πολύ γαλάζιο.

Το δεύτερο πράγμα που πρόσεξε ήταν η καμπούρα της.

Μα τί περίεργο πράγμα.

Τόσα χρόνια θυμόταν τον εαυτό της με καμπούρα στις φωτογραφίες,

στα “περίμενε” στην ουρά, στο κουβάλημα, στο λιώσιμο από το περπάτημα,

στη ζέστη.

Που πήγε η καμπούρα? Οέο;;;

Περίεργο φαινόμενο. Το είχε παρατηρήσει πρόσφατα και πάνω

που νόμιζε πως το είχε οριστικά ξεπεεράσει αυτό το καμπύλωμα από την πλάτη της,

ένα ταξιδάκι στον Νότο την έπεισε πως τα πράγματα δεν ήταν όσο απλά φαίνονταν.

Βαθειά ψυχαναλυτικό φαινόμενο λοιπόν η καμπούρα...

(Μάααλιστααα....)

Για να μην σας τα πολυλογώ, η καμπούρα μέσα σε πέντε ώρες γλύστρισε

από τον ένα ώμο της μόλις έμπαινε στο πουλμανάκι

και από τον δεύτερο όταν σηκώθηκε από το κάθισμα,

που την έφερε στο νέο αυτό σπίτι της.

Βέρη Γουήαρντ σκέφτηκε.

Να ‘ναι που βαριέμαι? Να ‘ναι η ζέστη; Να ‘ναι?

Το τρίτο και το καλύτερο πράγμα που πρόσεξε ήταν ο αέρας.

Μά τω Θεώ! (Θα ορκιζόταν άν πίστευε σε τέτοια πράματα)

Μυρίζει μελωμένο ζαμπόν και ζεστό αφράτο κέηκ!

Έφερε με το νού της πόσο της άρεσε πάντα αυτή η υγρασία στον αέρα και ένιωσε να μεταμορφώνεται σε βρύα και λειχήνες. Μια υγρασία δροσερή. Αναπνέω, σκέφτηκε και ανέπνευσε. Πιο καθαρός ή πιο βρώμικος, δεν ξέρω, αυτός ο αέρας.... Τα πνευμόνια μου τον αγκαλιάζουν με αισθησιασμό...(Σιγά!)

Σκέφτηκε τα πνευμόνια της. Ροζ με μικρούς πορφυρούς δενδρίτες, να φουσκώνουν με δροσερά μόρια οξυγόνου. Ένιωσε να ανανεώνονται τα κύτταρά της και να το αίμα της να τρέχει ζεστό και κατακόκκινο. Ξερόβηξε.

Μπά. Ροζ δεν παίζει να είναι.

Έπειτα είδε κάτι λαγουδάκια. Ε όχι ρε παιδιά!

Λαγουδάκια πολλά. Καμμιά δεκαριά! Μέσα σε ξένο περιβολάκι. Για την ακρίβεια σε μια ιδιοκτησία του αεροδρομίου, τρυπούσαν τρύπες.

(Μάααλιστααα....)

Κοίτα...

Βρέχει!

Νάης! Νάης! Πώς λέμε Μάης; Καμμία σχέση.

Γουστάρω τελικά τη μούχλα.

Καλώστηνα!

Άλλοι ήχοι γύρω της.

Θα της πάρει καμμιά βδομάδα να τους ξανασυνηθήσει.

Ά και τον αέρα!

Φτάσαμε στον σταθμό.

Καλώς ήρθατε Μις.

Η σκιά του πραγματογνώμονα ΤΡΕ

Επάγγελμα γονιός

Άνευ πληρωμής

24ωρης βάσης

Χωρίς ασφάλεια

Βαρέων συχνά και ανθυγιεινών.

Συχνά μόνος

Συχνά υπεύθυνος για όλα.

Τρελλαμένος

Απόμακρος

Αυστηρός

Φεύγα

Τρυφερός

Ένα λεπτό λυγερό κορτσούδι

με κάτι μεγάλα μαύρα στρογγυλά μάτια.

Μαυρισμένο σα γυφτάκι από τα μπάνια στο νησί.

Πιάνει το στήθος της μάνας της.

Της φιλάει τα μαλλιά εκείνη.

Ήρεμα κοιμούνται σε λίγο

η μία διπλωμένη πάνω στην άλλη.

Άλλη κυνηγάει τον δίχρονο

(σαν τα μηχανάκια το δρόμου)

"Παναγιώωωωτηη!!!"

που κάνει γκαζιές

στην κόκκινη μοκέτα του πλοίου.

Έπειτα ανακαλύπτει την τέχνη στις πρώτες του κόκκινες μουτζούρες.

Άνετα θα έλεγες πως αποτύπωνε τη μοκέτα στο λευκό χαρτί μπροστά του και έξω από αυτό.

Επάγγελμα παιδί

Κάθεσαι ήσυχα γιατί οι γονείς κοιμούνται.

Άν δεν μπορούν να σε επιβλέπουν, πρέπει να μην παίζεις,

να μην εξερευνάς τον κόσμο.

Ούτε να μιλάς. Κιχ!

Άν μπορούσαν θα σε έβγαζαν κι απ'την πρίζα, σκέφτεσαι.

Κάθεται μουτρωμένη.

Κοτζαμάν γαϊδούρα.

12 χρονών.

Γυρνάω μόνη μου από το σχολείο,

αλλά βόλτα στο κατάστρωμα δε μ'αφήνει να κάνω η μαμά.

Διαβάζει το βιβλίο της τώρα και θέλει να έχει το κεφάλι της ήσυχο λέει.

Άνοιξε την πούδρα ένα μικρό και βάφεται.

Κοιτάζεται στο καθρεφτάκι.

Είμαι όμορφη τώρα.

Τριών. Ξανθό γαλανομάτικο.

Στρουμπουλό και αφηρημένο.

Ξυπόλητο αλωνίζει.

Ποιός κάθεται μες στο πλοίο να δει Μπέυγουωτς

με τέτοια θεάματα.

Έχει κύμα.

Καλά το είπε η διπλανή.

Έξι και δέκα φτάνουμε Πειραιά.

Ε;

Όχι δέκα μποφόρ παιδάκι μου!

Έξι και δέκα φτάνω!

Άν είχε δέκα μποφόρ θα άκουγες μπουρμπουλήθρες!

...

Όχι ρε γαμώτο!

Δε το πιστεύω παλιοTV!

Ο Ντέηβιντ Χάσελχοφ (Μιτς)

τα βρήκε με την πρώην γυναίκα του και ο 13χρονος Χόμπστερ είναι ευτυχής.

Κι ενώ παίζουν οικογενειακώς σε σλώου μόσιον με τα κύματα της καλιφόρνιας,

εγώ λέω να πάω να απειλήσω τον καπετάνιο με το μαρκαδοράκι στην πλάτη

να γυρίσει πίσω στο νησί.

Απά... Στεναχωρήθηκε η Στέφανι η καημένη.

Κοντυνό στο βυζί της Σί-Τζεη (κατά κόσμον Πάμελα η Σιλικονένια η Α' και η καλύτερη)

τρέχει με το ναυαγωσωστικό κόκκινο μαραφέτι ξωπίσω της.

Ζούμ στους κοιλιακούς του γκομενακίου τώρα.

Πνιγόμαστε και ήρθαν να μας σώσουν οι διαφημίσεις!

Ναι ναι...

Ξέχασα το βιβλίο μου στο νησί και έχω αφρίσει.

Και εκεί που θα μάθαινα αν η Έλεν Τσέρι θα έπαιρνε τον Ισμαήλ, τον Ισαάκ, τον Ραούλ, τον νέο σούπερ ουάου καλλιτέχνη Μπούμερ Πέτγουεη ή τον Περιστρεφόμενο Νόρμαν τελωσπάντων..!

Άαχ Βάσανα. Το πήρα το χαπάκι το πρωί;

Αμμμ...Ναι το πήρα. Οκ.

Δεν έπαιρνα μια καρτ ποστάλ καλύτερα...

Τα σταυρόλεξα τα αφήνουμε να τα λύνουν αυτοί που είναι πρωτοποριακοί

και ευφάνταστοι τύποι σαν την κυρία εμπρόσθεν.

Γνωστός Σταρ της ελληνικής μουσικής σκηνής (4 γράμματα)

ε ΡΟΥ-Β-Α-Σ. Τί άλλο;

UPDATE 26/08/09

Ξέχασα την απορεία της μαυρομάτας μικρής.

"Μαμά, τώρα δηλαδη είμαστε σε αεροπλάνο ή σε πλοίο?"

Και εγώ την είχα αυτή την απορεία μικρή όταν πηγαίναμε να καθήσουμε στις 'αεροπορικές' θέσεις του πλοίου :)))

Come on mate!

Πάνω απ'τη Russell πετούνε οι γλάροι (και 'γώ σου λέω "έχε γειά!" ρε Jonathan)
και τα κρωξίματά τους καλύπτουν τον ήχο μιας πετρελαιοκίνητης μηχανής που περιμένει στην άκρη του δρόμου..
Είναι δυνατόν;

Αυτό ήταν. Άυριο φεύγουμε για παραλία!
Το μαγιώ σου το πήρες;
Το πουλόβερ σου;

Fragments

Από αυτό που δε ξεχάστηκε σήμερα, αφού...

Χθες ήταν ανακάλυψη.

Χθες ήταν πέτρα, που τη σήκωσες και είδες τι κρύβει από κάτω.
Ούτε που το είχες φανταστεί πριν.
Χθες κοίταξες στα μάτια το φόβο και του χαμογέλασες.
Χθες είδες πως τα λάθη μας είναι χαριτωμένα, όταν γλυκά κοιτάμε
τα λάθη των αγαπημένων.
Χθες είδες πως τα λάθη μας είναι ψίχουλα,
όταν δε νιώθουμε μόνοι.
Χθες μετά από αυτά τόλμησες να σκεφτείς πως είσαι μόνος και
τα λάθη σου ψίχουλα.

***

Χθες ήταν μύθος.

Ένα σύγχρονο παραμύθι ή ένα κλασικό παιδικό παραμύθι.
Μια ιστορία ανάμεσα στο ρομαντικό και στο ρεαλιστικό.
Ανάμεσα σε μεσαιωνικά κάστρα και στον υπόγειο σιδηρόδρομο μιας μητρόπολης.

Για τους ήρωες που αντιμετώπισαν τους δράκους και ξέφυγαν από τις ύπουλες γοργόνες.
Για τους ήρωες που έγιναν δράκοι και γοργόνες ή...γάιδαροι.
Για τους ήρωες που βυθίστηκαν στο σκοτάδι μιας βροχερής και κρύας μέρας
σε μια σύγχρονη πόλη με κτίρια που πληγώνουν τον ουρανό
και την έβγαλαν καθαρή.
Για τους ήρωες που έβαλαν στην άκρη μονόκερους και φτερά
για να γίνουν απλοί παρατηρητές.
Για τους ήρωες που είδαν την πριγκήπισσα να σώζεται μόνη της
και τη θλίψη να μετουσιώνεται σε διαμάντια.


...Και η άγρια βροχή μέσα στο δάσος ξύπνησε
το συντριβάνι εντός και μια κραυγή
μια ανατριχίλα
έκανε το σύννεφο
να ασπρίσει από το φόβο του...

***

Χθες ήταν φεγγάρι.

Δεν ήταν φεγγάρι.
Ήταν κατάσκοπος.
Μάτι.
Σειρές δαχτυλιδιών γύρω του
Τιρκουάζ, κόκκινο, καφέ, μπλέ
και στο κέντρο μια πληθωρική χλωμή κόρη
με πεντακάθαρα νερά στο φουστάνι της.

*** *** ***

Προχθές ήταν αγάπη.

Δεν ήταν άγγιγμα.
Ήταν βουτιά σε βαθιά νερά.
Ήταν ταξίδι.
Ήταν ποτάμι και πλατάνια.
Ήταν χώμα και ουρανός.
Ήταν μυρωδιά από φθινόπωρο και άνοιξη.
Ήταν πόνος υπαρξιακός και ηδονή γλυκιά.
Ζευγάρια χέρια και οδηγοί.
Καράβι έρμαιο όλη τη νύχτα στον καιρό με τα πανιά του τέντα
Και ήλιος ζεστός στο στήθος να ανατέλει.

***

Προχθές ήταν οργασμός.

Δεν ήταν χορός.
Ήταν τρελός.
Ήταν νύμφη.
Ήταν σύντροφος και θεά.
Το προσωπικό με το συλλογικό πάλλονταν στο χώρο.
Ελεύθερη έκφραση - ανάγκη για μίμηση καμιά.
Η συνταγή ισορροπίας μυστική.
Ήταν φωτιά και λάβρα, ήταν δώσε και πάρε
...ή απλά μια νέα φύτρα από κρεμμύδι...

Θεσσαλονίκη Ι - "μπαγκλαντές"

Απόψε πήγαινέ με όπου θες...

πιο πέρα κι απ' το "μπαγκλαντές"...

"Ο δρόμος προς την αυτοπραγμάτωση" ή Τί μάθαμε την προηγούμενη φορά παιδιά μου;"

Και εκεί που βαδίζει στο δρόμο της ολοκλήρωσης και της αυτοπραγμάτωσης, όπως τον περιέγραψε ο κύριος Maslow καμια εξηνταριά χρόνια πίσω, σκοντάφτει πάνω στην πυραμίδα του ιδίου και δη κάπου ανάμεσα στον 3ο και στον 4ο όροφο. Mπουρδουκλώνεται, πέφτει με τα μούτρα στο χώμα και του προσγειώνεται και η πυραμίδα στην πλάτη.

Από κάπου ακούγεται σαν ειρωνία το "Don't worry-Be Happy" αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, μουρμουρίζει...

Στην αρχή σέρνεται σα χελώνα με την πυραμίδα για καβούκι, έπειτα θυμάται το ρητό: "Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει" και έτσι αρχίζει να του κρεμά επιμελώς κάθε λογής μικρά λαλάκια του γούστου του, που συναντά στο δρόμο.
Προχωρά έτσι σα λατέρνα για λίγο καιρό, δοκιμάζοντας χίλια πρίσματα.
Βρίσκει το πιο ταιριαστό. Του το φορά.
Μέρα με τη μέρα, το βάρος στην πλάτη του όλως περιέργως μοιάζει να αλαφραίνει και να αλαφραίνει... και μια μέρα απλώνει το χέρι του και "τσούπ!" βγάζει το καβούκι από την πλάτη.
Πετά τα λαλάκια- δεν τα χρειάζεται πια- και κρατά για καβάντζα το πρίσμα.
Πατά γερά ξανά στο χώμα, κοιτά τον ήλιο τον καυτό..., τινάζεται γελώντας ταυτόχρονα με τα χάλια του και αρχίζει πάλι να οδεύει προς τις επικίνδυνες στροφές του δρόμου.
(Η ευθεία μπορεί να είναι ο πιο σύντομος δρόμος, αλλά είναι ο πιο βαρετός.)
Αναγνωρίζει τις επιθυμίες στην μια στροφή, ζυγίζει τα δεδομένα στην άλλη...

Τέλος, όσο κι αν αυτή η ιστορία με τη χελώνα, προμηνύει και την ύπαρξη άλλων ηρώων στην όλη φάση' ο αφηγητής επισημαίνει, πως αυτός ο δρόμος δεν μπορεί να έχει ανταγωνιστές. Ίσως να έχει κάποτε περαστικούς συντρόφους, μα είναι κυρίως ενας μοναχικός δρόμος για τους φτωχούς και μόνους καουμπόυδες (βλ. Λούκυ Λούκ)...

~~~FIN~~~

Πυξίδα

Υ.Γ.: Έπρεπε να έχεις διαβάσει τί λέγανε και τα άστρα!

"Πνευματικά, ψυχικά ή σωματικά -μπορεί και στα τρία- από τις 10 Mαΐου και ώς τώρα έχετε κουραστεί αρκετά. Γι’ αυτά που θέλετε να επιτύχετε εσείς αλλά και για θέματα ή προβλήματα δικών σας ατόμων κι ακόμα το σπίτι, κάποιον άλλο χώρο ή ακίνητο. Παρ’ ότι αυτή η εβδομάδα -ιδιαίτερα στο ξεκίνημά της- έχει μια σχετικά πιο ευνοϊκή φύση για σας, μάλλον δεν κατορθώνει να σας απαλλάξει ολότελα από την αναμονή, την ανησυχία και το στρες. Θα πρέπει όμως να βρείτε τρόπους να τα χαλιναγωγήσετε όλα αυτά, γιατί γίνεται πιο ευάλωτη και η υγεία σας. Oμως σε επίπεδο κέρδους -ηθικού και υλικού- σίγουρα κάτι καλύτερο γίνεται. Πιο δύσκολες ημέρες: 14/06." (ναι πείτε μου τώρα πως θέλετε και reference!)



Πυξίδα!
Το πιο χρήσιμο δώρο γενεθλίων που έλαβες.
"Για να βρείς τον δρόμο να γυρίσεις πίσω"
Ή για να βρείς τον δρόμο γενικότερα εδώ που τα λέμε...

Τον τελευταίο καιρό δεν έχεις καθήσει σε ένα μέρος.
Βρέθηκες Κέρκυρα, Φλωρεντία, Λισαβώνα, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Πάτρα.
Και ένα μάυρο συννεφάκι σε ακολουθούσε παντού!
Νομίζω του ξέφυγες τώρα.


Μέσα σε προγραμματισμούς, μετακομίσεις και ταξίδια ζαλίστηκες.
Μα ετοιμάζεις και άλλα!
Πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό μετά από ένα ταξίδι να έχεις χρόνο να ανασυγκροτήσεις όλες τις πληροφορίες που μάζεψες. Αλλιώς χάνεις την μισή χαρά του ταξιδιού.
Θα το προσέξεις τώρα αυτό, ε?

"...Και μία άσχετη πληροφορία που μου ήρθε από την Δύση.
Ο σωστός δρόμος είναι πάντα προς την Ανατοληηή...."

Βρε λές?

***

Ο Χάρτης του Κολόμβου στο Μπελέμ της Λισαβώνας-(Κοιτάξτε προσεχτικά)

Το μετρό στη Λισαβώνα

Το Ποντεβέκιο στη ΦλωρεντίαΟυδέν σχόλιον