Paul Sebastian - Ένας άγγελος στους δρόμους του Λονδίνου

Ο Paul Sebastian παίζει στο κέντρο του Λονδίνου. Θα τον βρεις να κάθεται κάτω στο δρόμο, πάνω σε μια κουβέρτα, αγκαλιά με τη "γυναίκα" του, - όπως αποκαλεί την κόκκινη fender του - κι έναν ενισχυτή. Τί άλλο χρειάζεται; Κυνηγώντας τη μαγική μελωδία του, τον πρωτο-εντόπισα να παίζει σχεδόν κρυμμένος πίσω από μία κολώνα, σε μια γωνιά της Oxford Street, απέναντι από το σταθμό του Tottenham Court Road. Μετά από ένα χρόνο ξανά σε μια κατάληψη στη Leicester Square, όλο το βράδυ χρωμάτισε τα όνειρά μου με τη μουσική του να τρυπώνει από το δρόμο μέσα στο εγκαταλελειμένο κτήριο. Έκπληξη, όταν μετά από δυο χρόνια ακόμα, ένα βράδυ αργά, τον είδα να κάθεται για να παίξει στο Embarkment. Κοιτώντας προς το δρόμο, με την πλάτη στον Τάμεση. "Αυτός ο τύπος! Αυτός είναι!" Είπα στο αλεπουδάκι. "Άκου!". Το πρώτο κάλεσμα βγήκε από τον ενισχυτή προς ανακούφισή μας... Τον χαζεύαμε πολύ ώρα να ταξιδεύει πάνω στα κύματα που παρήγαγε... κι έπειτα πιάσαμε την κουβέντα. Οι στοχασμοί του περί αγάπης, μουσικής και ανθρωπιάς μου θυμίζουν τη νοοτροπία που αγάπησα της μουσικής μεταξύ 1964-1974. Είναι ο ορισμός της λεπτεπίλεπτης κι εσωστρεφούς ιδιοφυείας με κύριο μέσω έκφρασης τη μουσική και δυό, τρία μετρημένα λόγια. Η όψη του - μαζί με πολλά άλλα χαρακτηριστικά του - θυμίζει έντονα τον Hendrix... Όταν ξεκινά την εκπομπή της ηλεκτρικής του κιθάρας, πόρταλς ανοίγουν για τον περαστικό. Μέσα στη βοή του Λονδίνου και τη βιάση, ένας αργόσυρτος ατμοσφαιρικός μεταλλικός ήχος σου σε καλεί σε όμορφα μέρη, μαγικά... μέσα σου που ξέχασες κι έξω, στα ζεστά μάτια των ανθρώπων.

http://grooveshark.com/#!/album/Palingenesis/5580322

https://myspace.com/paulsebastianmusic

She must be the mermaid who took king Neptune for a ride II

She said, "I'm here on a shore leave,"
Though we were miles at sea.
I pointed out this detail
And forced her to agree, 
Saying, "You must be the mermaid
Who took King Neptune for a ride."
And she smiled at me so sweetly
That my anger straightway died.
A Whiter Shade of Pale, Procol Harum

Father Neptune adopted me, along with the Minotaur. My two foster fathers appeared in my dreams. It must be true. A monster and a god protect me under the wildest sea and through the darkest maze.

I just don't want to go back to shore. I feel homesick - yet again.
Only this time...
I know where home is.

Αποχαιρετισμοί

Σε τραγουδούσα εγώ
σαν τις χορδές του ανέμου
στα μαύρα σου μαλλιά

Μια θάλασσα μικρή,
μια θάλασσα μικρή
πικρά σ' αποχαιρέτησε,
σε περιμένει
Μια θάλασσα μικρή


 

Είναι 1977 και η Άννα Βίσση ερμηνεύει το "Μια θάλασσα μικρή" του Σαββόπουλου.
Είναι 2012 και η μόνη λύση ήταν και θα είναι η αγάπη.

To democracy

One day...I remember... You used to love me.
One day...I remember... You used to talk to me.

Feel me, touch me, don't Judge me, help me

Πάντα επίκαιροι Pink Floyd...

You the absolute stranger.

Don't let them to bury the light.

Don't give in without a fight.

You who are me and I am you.

Don't tell me there's no hope at all.

Together we stand. Devided we fall.

Hey you my friend, my lover...

Will you help me to carry the stone?

Open your heart, I am coming home.

Moonriver and me

We're after the same rainbow's end
waiting round the bend

Lobo!Lobo!Estás aquí?

Λύκε!Λύκε είσαι εδώ;
Lobo!Lobo!Estás aquí?
Lover!Lover!Are you here?

Lover,
You should've come over.
'Cause it's not too late

Music will always find its way straight to the heart.

Love...You blew my mind...

Amii Stewart- Desire (Chi Mai)

Ζήτω οι 'τρελοί'!

It's the same

Το ίδιο κάνει

Αν δε σε δω στις έξι
δεν πειράζει

Ίσως βρεθούμε στις οκτώ
ίσως στις δέκα

Κι αν αύριο σε δω
το ίδιο κάνει

Αφού μωρό μου σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς
το ίδιο κάνει
να σ’ αγαπώ μέσα στους άλλους

(Το ίδιο κάνει-Χειμερινοί Κολυμβητές)

It's the same

If I don't see you at six

it doesn't matter

Maybe we'll meet at eight

maybe at ten

And even If I see you tomorrow

It's the same

As my baby, I love you and you love me

It's the same

To love you amongst others

Stereo Nova- The journey of the whale (an attempt to translate from the original)-Το ταξίδι της φάλαινας

Stereo Nova: The journey of the whale 

Hot summer - you still hold 

a big mouth blows yellow wind,

from the radio the broadcasters are leading (us) 

(they) resurrect and bury (people/ideologies etc) without any break 

Channels endlessly eat our brains 

we lost so many things that we don’t know what is ours... 

I know that the poor are even more poor 

and the rich are bored of their own crazy life 

Through leaflets they invite us to live another life... 

But is this life? 

When a family lives with a salary of one hundred thousand (drachmae)

the tyrants caress (their) big bellies 

and not only that, we are hunted by thousands of trademarks. 

Extra taxes, VAT extra, extra shit 

and there's a war next door that no one stops 

and no one risks.

Love escapes from us...

and instead of (whispering) that... we whisper ads 

we use sex in order to avoid relationships 

and from the journey of the whale we are far away 

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you ruined them 

As frozen meat they sale the “standards” 

we identify with heroes and we change faces 

Too late...we realize that this was like an erection that falls 

one million stereotypes that no longer have any taste 

make me wonder how can we stand uninterested towards the lie 

why do we waste our time when blood runs inside us

Like toothpastes we melt in front of the TV 

Looking at images while we have already lost our original vision 

Looking at the sweaty face of any (ass)licker 

We peal fruits to retain our own slow decay 

Pure, straight yappies (rich and spoiled men) crossing highways 

they proudly construct the future with their own conditions 

as smart idiots they carry the shame of education 

and from a rotating position they look proudly for this vindication 

in 2000 the fashion will want them to be dressed with leather 

and be more fit, 

governing 'inferior beings' scurvily

and from the journey of the whale we are far away

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you ruined them

In the airport runway is already night now

one million stars illuminate whatever has hurt me

A friend tonight is leaving this country 

deep down he is sad but can’t wait for his life to change. 

When airplanes fly 

land unfolds and people forget... 

It is an appalling spectacle 

this feeling of flying 

I have no other choice... 

a yellow taxi is waiting 

the wind blows ,winter is coming... 

In two hours the day dawns 

a cloudy Sunday 

the first day of the winter 

I think of the most important people of this century, 

from my right mirror (car) the world is left behind... 

I never had anything and tonight I want to kiss you 

(I want you) to stay in my eyes like an empty landscape 

(I want us) to make love in the Planetarium 

curled up (together) like a ball ready to be launched 

until we peacefully sleep in outer space 

and from the journey of the whale we are far away

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you...

Original lyrics

Στέρεο Νόβα : Το ταξίδι της φάλαινας

Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα

κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα

απ' το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή

ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή

ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας

έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας

οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί

κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή

μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή

μα είναι ζωή αυτή;

όταν μια οικογένεια ζει μ' ένα μισθό εκατό χιλιάδες

οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες

και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες

έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά

κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά

και κανείς δε διακινδυνεύει

η αγάπη μάς διαφεύγει

κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις

χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα

ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα

πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σα μια στύση που πέφτει

ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση

με κάνουν ν' απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα

γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα

σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ' την τηλεόραση

κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση

κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη

καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη

καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους

περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους

σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης

κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωση

το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα

πιο γυμνασμένους

να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει

ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει

ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα

κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει

όταν τ' αεροπλάνα πετάνε

η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε

είναι τρομέρο το θέαμα

η αίσθηση αυτή ότι πετάς

δεν έχω άλλη εκλογή

ένα κίτρινο ταξί περιμένει

φυσάει, θα χειμωνιάσει

δύο ώρες και ξημερώνει

συννεφιασμένη Κυριακή

πρώτη μέρα του χειμώνα

σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα

απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω

ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω

να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο

να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο

κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε

μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...

she's flat minor in nights

Flat She is

Minor than the Majors

naturally

the ones which she supports

the Majors that are orientated by the Minors

and Flat

Flat again

not he

not it

She

no La or A or how you wish her to be

no Sharp

The same from another perspective

A whole new approach

An other pair of eyes or ears or hands or mouth

That made her, played her, knocked her flat

In the night she's awake

like a raven or a dove

counting the diversities of a nostalgic happiness

and measuring the sanity of a beloved nutcase.

Happy days by Georges Jacotey

"Σύντομα θα φορέσετε και πάλι τα χαλινάρια σας..."

Η αριστουργηματική εκπομπή Happy Days του αγαπημένου Georges Jacotey.

Ακούστε την εδώ

...

Καλή ακρόαση

:)

Fragments

Από αυτό που δε ξεχάστηκε σήμερα, αφού...

Χθες ήταν ανακάλυψη.

Χθες ήταν πέτρα, που τη σήκωσες και είδες τι κρύβει από κάτω.
Ούτε που το είχες φανταστεί πριν.
Χθες κοίταξες στα μάτια το φόβο και του χαμογέλασες.
Χθες είδες πως τα λάθη μας είναι χαριτωμένα, όταν γλυκά κοιτάμε
τα λάθη των αγαπημένων.
Χθες είδες πως τα λάθη μας είναι ψίχουλα,
όταν δε νιώθουμε μόνοι.
Χθες μετά από αυτά τόλμησες να σκεφτείς πως είσαι μόνος και
τα λάθη σου ψίχουλα.

***

Χθες ήταν μύθος.

Ένα σύγχρονο παραμύθι ή ένα κλασικό παιδικό παραμύθι.
Μια ιστορία ανάμεσα στο ρομαντικό και στο ρεαλιστικό.
Ανάμεσα σε μεσαιωνικά κάστρα και στον υπόγειο σιδηρόδρομο μιας μητρόπολης.

Για τους ήρωες που αντιμετώπισαν τους δράκους και ξέφυγαν από τις ύπουλες γοργόνες.
Για τους ήρωες που έγιναν δράκοι και γοργόνες ή...γάιδαροι.
Για τους ήρωες που βυθίστηκαν στο σκοτάδι μιας βροχερής και κρύας μέρας
σε μια σύγχρονη πόλη με κτίρια που πληγώνουν τον ουρανό
και την έβγαλαν καθαρή.
Για τους ήρωες που έβαλαν στην άκρη μονόκερους και φτερά
για να γίνουν απλοί παρατηρητές.
Για τους ήρωες που είδαν την πριγκήπισσα να σώζεται μόνη της
και τη θλίψη να μετουσιώνεται σε διαμάντια.


...Και η άγρια βροχή μέσα στο δάσος ξύπνησε
το συντριβάνι εντός και μια κραυγή
μια ανατριχίλα
έκανε το σύννεφο
να ασπρίσει από το φόβο του...

***

Χθες ήταν φεγγάρι.

Δεν ήταν φεγγάρι.
Ήταν κατάσκοπος.
Μάτι.
Σειρές δαχτυλιδιών γύρω του
Τιρκουάζ, κόκκινο, καφέ, μπλέ
και στο κέντρο μια πληθωρική χλωμή κόρη
με πεντακάθαρα νερά στο φουστάνι της.

*** *** ***

Προχθές ήταν αγάπη.

Δεν ήταν άγγιγμα.
Ήταν βουτιά σε βαθιά νερά.
Ήταν ταξίδι.
Ήταν ποτάμι και πλατάνια.
Ήταν χώμα και ουρανός.
Ήταν μυρωδιά από φθινόπωρο και άνοιξη.
Ήταν πόνος υπαρξιακός και ηδονή γλυκιά.
Ζευγάρια χέρια και οδηγοί.
Καράβι έρμαιο όλη τη νύχτα στον καιρό με τα πανιά του τέντα
Και ήλιος ζεστός στο στήθος να ανατέλει.

***

Προχθές ήταν οργασμός.

Δεν ήταν χορός.
Ήταν τρελός.
Ήταν νύμφη.
Ήταν σύντροφος και θεά.
Το προσωπικό με το συλλογικό πάλλονταν στο χώρο.
Ελεύθερη έκφραση - ανάγκη για μίμηση καμιά.
Η συνταγή ισορροπίας μυστική.
Ήταν φωτιά και λάβρα, ήταν δώσε και πάρε
...ή απλά μια νέα φύτρα από κρεμμύδι...

Φύλακας Άγγελος

Θέλω να μου πείς ένα παραμύθι.
Θέλω... τα αυτιά, να μου χαϊδέψουν λίγες λέξεις τώρα.

Πες μου για έναν κόσμο λαμπερό
Πες μου για αιώνιες χαρές, αγνότητας και φιλίας
Πες μου ένα παραμύθι για ένα παιδί 4 χρονών
Πες μου για τη μέρα που γεννήθηκε
Πες μου πως μόλις είδε το φώς των ματιών του, η μέρα ζήλεψε
Πες μου για τον χρόνο που περνούσαν παίζοντας και γελώντας
μαζί του η μαμά και ο μπαμπάς
Πες μου για τον παράδεισο τους

Πες μου για το κορίτσι που έγινε 6 και 8 και 10
Πες μου για την άμμο που τρύπωνε κάτω από τα νύχια του
και το έκανε να ανατριχιάζει
Πες μου για τον κόσμο που χάζευε από τότε και χαιρόταν ανείπωτα,
που ήταν αναπόσπαστο μέρος του
Πες μου για τους ήλιους, τα δέντρα και τα σπίτια με τις καμινάδες,
που αποτύπωνε σε λευκά χαρτιά, γεμίζοντάς τα χρώματα

Πες μου πως όταν κάπου-κάπου φοβόταν το σκοτάδι,
η αγκαλιά του πατέρα της, της έδιωχνε τους φόβους
Πες μου για αυτή τη ζεστή τρυφερή αγκαλιά,
που προστάτευε σταθερά τη μικρή από τα έξω και από τα μέσα,
μέχρι να μην έχει ανάγκη
Πες μου για την ασφάλεια και την αυτοπεποίθηση,
που την γέμιζε η μορφή του
Πες μου για το σκοτάδι,
που έμαθε πρώτα να το εκτιμά και ύστερα να το διασκεδάζει
Πες μου πώς στα 30 της θυμόταν αυτή την αγκαλιά
και οι φόβοι της διαλύονταν
Πες μου!

Πες μου πως το δέρμα της μητέρας της μύριζε γιασεμί
Πες μου για τα λαμπερά σγουρά μαλλιά της πως κρύβαν ροδανθούς
Πες μου πως τα μάτια της έμοιαζαν πύρινες μπάλες,
που γεννούσαν ζωή
Πες μου τα χέρια της πως κινούνταν σαν αερικά
Πες μου πως την πλάτη της μικρής χάϊδεψαν,
εκείνο το αξέχαστο κυριακάτικο πρωινό
Πες μου για τον λόγο της,
που ηχούσε σαν ρυάκι δροσερό στα αυτιά της
Πες μου πως εξιστορούσε κάθε νύχτα ιστορίες
για αστέρια και για πρίγκηπες,
για βάλτους και τρελλά παιδιά κρατώντας της το χέρι.

Πες μου πως από μικρή δεν ήταν σίγουρη κάποιες φορές,
που τελείωνε η ιστορία και που άρχιζε το όνειρό της.
Πες μου ακόμα πως αυτό ήταν που την έκανε ξεχωριστή.
Πες μου πως προτιμούσε
να θυμάται τα πρόσωπα και τις διαθέσεις τους,
παρά τα ονόματα των ηρώων.
Πες μου για τα τακούνια τα κόκκινα,
που τρείς φορές τα χτύπησε ένα βράδυ μεταξύ τους.
Πες μου πως κατάφερε
να πετάξει πάνω από το ουράνιο τόξο με τα μπλε πουλιά.
Πες μου για τους φίλους που έκανε
τους μοναδικούς, με τη χρυσή καρδιά.
Πες μου πως με μια κουβέντα
χαλάρωνε ανήσυχες καρδιές και σκορπούσε γέλιο.

Πες μου για να χαρώ κι ας είναι παραμύθι.
Πες μου κάποιες νύχτες και μέρες αν θέλω να τη φωνάζω.
Πες μου πως θέμα τύχης ήταν
να ονειρεύομαι εγώ αυτή και αυτή εμένα.

Κι αν δεν μπορείς να μου πείς αυτό το παραμύθι.
Άντε...Πες μου ότι θες εσύ.
Θέλω... τα αυτιά, να μου χαϊδέψουν λίγες λέξεις τώρα.

Έκλειψη

Robyn- Eclipse

Ο ακροβάτης

Ο ΑΚΡΟΒΑΤΗΣ 4:20
τραγούδι: Μιχάλης Σταυρακάκης
στίχοι - μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη
που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη
πως δε ζαλίζεται

Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δεν κλαίει, ποτέ δεν κλαίει

Για ιδέστε πού 'χει το ερημοπούλι
αίμα στο φτερό
πετά κι ας τό 'βρε θανάτου βόλι
κόντρα στον καιρό

Με τον καιρό νά 'ναι κόντρα έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

Για ιδέστε όλοι, ιδέστε και μένα
άλλο δε ζητώ
πού 'χω στους ώμους φτερά σπασμένα
και ακροβατώ

Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου

***

από τους Χαΐνηδες

Στο πνεύμα των καιρών Νο2

I only want to say
If there is a way
Take this cup away from me
For I don't want to taste its poison
Feel it burn me,
I have changed I'm not as sure
As when we started
Then I was inspired
Now I'm sad and tired
Listen surely I've exceeded
Expectations
Tried for three years
Seems like thirty
Could you ask as much
From any other man?

But if I die
See the saga through
And do the things you ask of me
Let them hate me, hit me, hurt me
Nail me to their tree
I'd want to know
I'd want to know my God
I'd want to know
I'd want to know my God
I'd want to see
I'd want to see my God
I'd want to see
I'd want to see my God
Why I should die
Would I be more noticed
Than I ever was before?
Would the things I've said and done
Matter any more?
I'd have to know
I'd have to know my Lord
I'd have to know
I'd have to know my Lord
I'd have to see
I'd have to see my Lord
I'd have to see
I'd have to see my Lord

If I die what will be my reward?
If I die what will be my reward?
I'd have to know
I'd have to know my Lord
I'd have to know
I'd have to know my Lord

Why, why should I die?
Oh, why should I die?
Can you show me now
That I would not be killed in vain?
Show me just a little
Of your omnipresent brain
Show me there's a reason
For your wanting me to die
You're far too keen on where and how
But not so hot on why
Alright I'll die!
Just watch me die!
See how, see how I die!
Oh, just watch me die!

Then I was inspired
Now I'm sad and tired
After all I've tried for three years
Seems like ninety
Why then am I scared
To finish what I started
What you started
I didn't start it
God thy will is hard
But you hold every card
I will drink your cup of poison
Nail me to your cross and break me
Bleed me, beat me
Kill me, take me now
Before I change my mind

Μια αφιέρωση...

Σε σένα μικρή μου Α.
Γιατί κάθε φορά που το ακούω
η σκέψη μου αυθόρμητα
πηγαίνει σε σένα!
Σε σένα
που είσαι φίλη
και αδερφή
και έρωτας
και αγάπη!
Γιατί κανένας δεν με έκανε
όσο εσύ
να βγάζω τον καλύτερο μου εαυτό.
Γιατί στον κόσμο αυτόν μικρή μου,
κανέναν δεν αγάπησα περισσότερο.



Clementine - Pink Martini

If tomorrow's sun doesn't shine
If no creatures stir in the morning time
If the clouds go still in the sky
And the days roll in and pass us by

I will ride your elevator
We'll stay out 'til it is later
If tomorrow's sun doesn't shine
At least I'll have my Clementine

If tomorrow's moon doesn't show
If our dreams go lost in the winter snow
And the flowers wither and die
And the waterfalls go low and dry

Will you meet me in the garden
We'll say 'please' and 'beg your pardon'
If tomorrow's sun doesn' shine
At least I'll have my Clementine

There's a place that nobody knows
There's a packing up of a summer clothes
In the lazy days of my mind
You've always been my Clementine

Clementine