The revolution has started!

Robo-rainbow by mudlevel on Vimeo

Goodbye (Life is not play-doh)

When life begins to suck again, you find yourself counting the losses,
trying to say goodbye to a part of you.

When I met you, I felt found.
The happiness and laughter warmed and healed my heart.

Now you fly away.
Now you want to follow the "course of your life".
Which may or may not include me.
And in no way, am I going to stop you.
You are free and you were always free.
And there is the beauty.

You are sad, because it hurts you.
Like a powerless coward you let the miles drift you away.
I am sad of the happiness you let go off.

I miss you already.
I already feel alone in life.

Then I think how happy I still am whenever I think of you being happy
or when we are together.

And fuck, what are all these images of future that come so vividly before me;
You are driving a car and I am sitting next to you,
on the back seat, our children are playing.
We are laughing, we are in love, we are so happy!

Puff!

Then we hold hands and smile, all wrinkled, in our sixties and seventies.

Puff!

And everything we have keeps my belief strong still, although you're leaving me.
And that is almost insane, I know!
And I smile, while I cry and I wonder how.

How can you let go?

How can I let go?

Just like that?

Να σου πώ...

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που έγραφε και ζωγράφιζε πράματα σε ένα μπλοκάκι, που είχε απέξω το Σίμπα το Βασιλιά των λιονταριών.
Έγραφε ό,τι ονειρευόταν, ό,τι φοβόταν, ό,τι το έκανε να θέλει να ζήσει και ό,τι το έκανε να θέλει να πεθάνει.

Όταν μεγάλωσε έβαλε μια τέντα και κοιτούσε πότε τον ήλιο να ανατέλει, σηκώνοντας την τέντα, πότε τις σκιές στον τοίχο και πότε κοιμόταν μέχρι ο ήλιος να μην υπήρχε πια, για να μη τον δει καθόλου.

Μετά πήρε κάτι χάπια και πέθανε.

Μετά συνέχισε να γράφει, αλλά σε άλλο βιβλιαράκι.

Μετά έσκισε τις φλέβες της και πέθανε.

Μετά συνέχισε να γράφει, αλλά αυτή τη φορά σε βραχάκια.

Μετά τη βίασαν και πέθανε.

Μετά σταμάτησε να γράφει σε βιβλιαράκια και έγραφε σε μικρά χαρτάκια, εισιτήρια, πακέτα τσιγάρων.

Μετά τη μαχαίρωσαν 7 φορές στην κοιλιά και πέθανε.

Μετά αποφάσισε, πως θέλει να μοιράζεται αυτά που γράφει.

Μετά χάθηκε στο τίποτα, σαν να πέθανε.

Μετά συνειδητοποίησε πως μαθαίνει πράγματα γράφωντας και άλλα τόσα ζωγραφίζοντας και άλλα τόσα ονειρευόμενη και άλλα τόσα πεθαίνοντας.

Και μετά πέθανε. Απλά από φυσικό θάνατο αυτή τη φορά.


Γιορ-Τερν Νάου
2010

Mutate Don Juan

Sculpted clay, snow white glazed.

A revenge,

a sculpted anger
for modern never changing
'Don Juans'

A rose for an eye and a snake for a phallus.

A reference to Freudian psychoanalysis.

Strong enough,

though with no arms to hold anything.

A wing can't make you fly.

You do need two, you know.

A promising tensed foot, 

can't do much if it's based on the wrong limb.

The rest for you to discover.

EDITED 05/07/10


Το παρόν γλυπτό, είναι φτιαγμένο από πηλό και βερνικωμένο με λευκό χρώμα, ούτως ώστε να μοιάζει με πορσελάνινο. Το ξεκίνησα τον Ιανουάριο σε κάτι μαθήματα γλυπτικής, με μοντέλο έναν άνδρα και αποφάσισα να πάρω με αυτό τον τρόπο την εκδίκησή μου.

Το ονομάζω Παραμορφωμένος Δον Ζουάν.
Αλλά στην ουσία, αντικατοπτρίζει όχι την ομορφία του, παρά την αλαζονεία του και τη ματαιοδοξία του.

Εκδίκηση.
Πλασμένος Θυμός για τους μοντέρνους μεν (men?χιχι),
απαράλλακτους δε "Δον Ζουάνς".

Ένα ρόδο για μάτι και ένα φίδι για φαλλό.
Καθαρή αναφορά στην ψυχανάλυση.

Δυνατός, μα χωρίς χέρια να κρατήσει οτιδήποτε.

Ένα φτερό δεν αρκεί για να πετάξεις. Χρειάζεσαι δύο...

Ενα υποσχόμενο γεμάτο ενέργεια πόδι,
δε μπορεί να προσφέρει πολλά αν είναι φυτρωμένο σε λάθος μέλος.

Τα υπόλοιπα σας αφήνω να τα βρείτε μόνοι σας.

Daphne and Apollo (Sculpt and Nature)

CARVING SOAPSTONE

(Γλυπτική σε αλάβαστρο)

The pot is just to keep it poetic and in place. Being a good pot...

The plant is an unfortunate bay, that is no longer alive.

Long live the bay! In Greek, the bay is called Daphne and thus the link between the plant, the sculpt and the title (you can read below the summary of Ovid's-Metamorphoses "Apollo & Daphne")

Η γλάστρα είναι για να συμπληρώσει το θέμα με τρόπον τί ποιητικόν. Κοινώς η γλάστρα εν προκειμένω παίζει τον αυτό εαυτό της, τη γλάστρα. Το φυτό, ναι σωστά μαντέψατε είναι δάφνη. Μαραμένη δυστυχώς.

Έμνευση θέματος από τον μύθο-ποίημα του Οβιδίου (συλλογή Μεταμορφώσεις) "Απόλλων και Δάφνη"

Book 1: Apollo and Daphne

Apollo chided Cupid for using a bow to ignite love. Apollo claimed that the bow was his creation and best suited for his purposes, not the games of the love. Cupid avenged his slighted honor byshooting Apollo with a golden-pointed arrow that induces love andshooting Daphne, daughter of the river Peneus, with a lead-pointed arrow that repels love. Apollo fell in love with Daphne, but she wanted to be like Diana, virgin goddess of the hunt. So when Apollo called out to her, she ran away from him. He chased her and kept trying to explain who he was and that he was in love with her, but Daphne refused to stop running.

As she ran through the brambles and brush of the forest, her skin was scratched, and Apollo called out to her to run carefully so that she would not hurt herself. Apollo followed only a few steps behind her and she was losing strength. Then she saw her father the river ahead and called out to him to change her and destroy her beauty that had brought such a plight upon her. Peneus changed his daughter into a laurel tree. Apollo still loved her and because she could not be his wife, he made the laurel his sacred tree. He wrapped his bow and lyre inlaurel wreaths and wore it in his hair. He also made it the honorary decoration of the conquering lords of Rome. (From here)