This I cannot articulate,

I shall dance it to you

Nikos Kazantzakis from Zorbas the Greek

On Marxism of love as De Botton states it...

"There is usually a Marxist moment in every relationship, 

the moment when it becomes clear that love is reciprocated. 

The way it is resolved depends on the balance between self-love 

and self-hatred. If self-hatred gains the upper hand, then the 
one who has received love will declare that the beloved
(on some excuse or other) is not good enough for them

(not good enough by virtue of associating with no-goods). 

But if self-love gains the upper hand, both partner may

accept that seeing theιr love reciprocated is not proof 

of how low the beloved is, but of how lovable they have 

themselves turned out to be." 

[Alain De Botton; (2006); 'Essays in Love: Marxism';Picador;London; p.51]

***

Ο Μαρξισμός σκοτώνει τον έρωτα.

***

Marxism kills love.

***

The self-hatred could be seduced and fall in love even deeper with the beloved,

for despite they are full of flaws, the beloved still loves them back, 

thus seeming more divine and superior in the eyes of the lover.

***

On the other hand the self-loved could easily feel they deserve better than the beloved

and with every flaw of the beloved, they would doubt their love and think of the exit door to a better beloved one.

***

Let's not be Marxists this time, 

let's just love each other for who we are.

What I am and what you are.

EDITED 23 July 2012:
Of course, these alternatives are not realistic, since people and especially lovers act as a mirrors for each other. We tend to see ourselves on the other person. In self-love one can see the several aspects of the other person, both good and bad; still love them and accept them completely, as one loves and accept oneself. In self-hatred however, the other eventually manifests as the dark mirror of all the nasty things one hates about oneself; chances are then to project them on the other and try to deal with them as of external nature.

Οι περιπέτειες ενός ‘εναλλακτικού’ τουρίστα...

Οι περιπέτειες ενός ‘εναλλακτικού’ τουρίστα...
Λήβινγκ γουήδ γιού ην Λόντον


Αναχώρηση από το αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος”
12:36
Άφιξη στο αεροδρόμιο Λούτον της Αγγλικής πρωτεύουσας
Μεταφορά με τρένο στον σταθμό Βικτώρια του Λονδίνου.
Συνάντηση με ομογενή φοιτητή μετανάστη και μεταφορά με υπόγειο, επίγειο και απόγειο σιδηρόδρομο.
Γεύμα Κολοκύθια με σπαγέτι
Βόλτα στην πόλη και επίσκεψη στην κατηλημμένη οικία της ανερχόμενης καλλιτεχνικής ομάδας, Δε Ουμπλιγιέτ Αρτχάουζ (http://theoubliette.co.uk).

Γνωριμία με τον χώρο, τα έργα, τους καλλιτέχνες και τα σούσι στο ψυγείο τους.
Κατούρημα στην τουαλέτα τους υπό το ρομαντικό φώς των κεριών.
Αναχώρηση για βόλτα με τα Ρήκσω- καρότσα με ποδήλατο.

Δοκιμή ποδήλατου με καρότσα.
Δοκιμή ποδήλατου με καρότα, κρέας και μηνσντ πάηζ και σάντουητς και μπισκότα με τζίντερ και παγωτα και ότι τραβάει η θέληση σου και χωράνε πα στην καρότσα από τα σκουπίδια γνωστής αλυσίδας σουπερ-μαρκετ (Για να μαθαίνουν και μερικοί που προτιμούν ακόμα τα ΝΕΤΤΟ’ζ), τούρ στην πόλη με τρελό σασπένς, χουφτώματα στον σέξυ κώλο του οδηγού και ξεναγού μας και πότηρια με κρασί να αλλάζουν χέρια και καρότσες, με τραγούδια, μουσικές και σπανιότατα κλαξόνζ.

Επιστροφή στο σπίτι. κατανάλωση, τσάι και ξεκούραση.

Ξύπνημα με Τσώσερ και Κάντενμπέρη τέηλζ, ποζάρισμα, ηδονοβλεψία και ζωγραφική.

Επίσκεψη στην ΤΑΤΕ ΜΟΔΕΡΝ γιατί πρέπει όπως και δήποτέ!

Πρώτο τραπέζι πίστα για να δούμε τον Τζουντ Λω και την ‘πως τη λένεεε-κοίτα να δείς ρε γαμώτο...πάλι κόλλησα..’

Α να βόλτα και στην Κόβεντ Γκάρντεν έτσι όπως δεν την είδες ποτέ!
Μαγαζί κρυμμένο με αργιλέδες και μαξιλάρες για πασάδες, που θα κάνουν και τον χειρότερο πολέμιο της παιδεραστίας να αναφωνήσει “έλα εδώ γιουσουφάκι μου!”.

Μιλώντας για ερωτικές παρεκκλίσεις επίσκεψη σε φετιχιστική σενσουάλ μπουτίκ για πρώτης ποιότητας πορσελάνινους δονητές, μεταξωτα νεγκλιζέ και αλογοουρές (όχι αυτές στο κεφάλι- τις άλλες).

Εδώ να δείς βιβλιοθήκη. Τί Μαρκήσιος ντε Σαντ. τί Ταντρα μες στη Μάντρα και Σέντρα γκώλζ... Ό, τι θες και δε θες να θες!

Δύση στο πανεμορφο πάρκο με τους μάυρους κύκνους, τους παμπόνηρους σκίουρους και τις κακιασμένες ζηλιάρες πάπιες και ευκαιρία για φωτογραφίες, που θα δείξεις σε μπαμπά και μαμά από το ταξίδι για να τους πείς πως πέρασες.


Κάμντεν για να ανοίξει το μάτι σου ή να γουρλώσει καλύτερα...

Οι κήποι της Βαβυλώνας ολάνθιστοι, κρεμαστοί και σε άλλες πόζες.
Τα Σόδομα και τα Γόμορα με τις 120 μέρες συμπικνωμένες σε 2 ωρίτσες.
-Καλά ΥΠΕΡΒΆΛΛΕΙΣ ΤΏΡΑ...
-ναι καλά οκ μόνο τις πρώτες 20.


CINE-HI-ZETE

ΠΑΙΖΩ ΚΑΙ ΕΓΩ το "Σελίδα 123, γραμμές 6,7,8..."

Αυτοκαλέστηκα ενθουσιασμένη όταν είδα στον Adaeus
αυτό το χαριτωμένο παιγνιδάκι που σου ζητά να πιάσεις το πλησιέστερο σου βιβλίο, να πας στην σελίδα 123 (Δεν φτάνει μέχρι εκεί το βιβλίο;...Φτού σου!Πάλι τα 30σέλιδα κλασσικά εικονογραφημένα -για να μην πώ τι άλλο- θα διάβαζες! )

Λοιπόν...τί λέγαμε; Ναι... Πάς στην 123, βρίσκεις την έκτη, έβδομη και όγδοη γραμμή και τις αντιγράφεις.
Από τελεία μέχρι τελεία λέει.
Μην νιώσεις τύψεις άν θες να κλέψεις λίγο παραπάνω, αφού απ' ότι είδα όλοι αυτό κάνουμε.
Εγώ να φανταστείς θα το ξεφτυλίσω και θα αντιγράψω όλη τη σελίδα γιατί δεν μου πάει καθόλου καρδιά να κάνω διαφορετικά!
Μην παραλείψεις να αναφέρεις βιβλίο και συγγραφέα!

Απόσπασμα από το τέταρτο βιβλίο της τριλογίας (;) ΓΥΡΙΣΤΕ ΤΟ ΓΑΛΑΞΙΑ ΜΕ ΩΤΟΣΤΟΠ
"Αντίο κι ευχαριστώ για τα ψάρια" του "ιδιοφυούς αν και Άγγλου" Douglas Adams!:

***

"Πετάμε..." του είπε.
"Ασήμαντη λεπτομέρεια" φώναξε ο Άρθουρ. "Μην το σκέφτεσαι. Δοκίμασε μια βουτιά".
"Μια βου-"
Το χέρι της άρπαξε το δικό του και σ' ένα δευτερόλεπτο το βάρος της ακολούθησε και αναπάντεχα άρχισε να πέφτει, προσπαθώντας απεγνωσμένα να κρατηθεί από το κενό.
Η φυσική κοίταξε τον Άρθουρ που, μαρμαρωμένος από τη φρίκη, άρχισε να πέφτει και αυτός, νιώθωντας ναυτία από την πτώση, με την κάθε ίνα του κορμιού του να ουρλιάζει, εκτός από τη φωνή του.
Έπεφταν σαν βαρίδια, γιατί εδώ ήταν Λονδίνο και αυτά τα κόλπα δεν έπιαναν εδώ.
Ο Άρθουρ δεν μπορούσε να πιάσει την Φεντσερτς, γιατί εδώ ήταν Λονδίνο και, σχεδόν ενάμισι εκατομμύριο χιλιόμετρα πιό μακρια, για την ακρίβεια ένα εκατομμύριο, διακόσια δέκα έξι χιλιόμετρα, στην Πίζα, ο Γαλιλαίος είχε αποδείξει καθαρά ότι δύο πίπτοντα σώματα πέφτουν με την ίδια ακριβώς επιτάχυνση ανεξάρτητα από το βάρος τους.
Έπεφταν.
Ο Άρθουρ συνειδητοποίησε καθώς έπεφτε, πλημμυρισμένος από ναυτία και ζάλη, ότι αν συνέχιζε να στέκεται στον ουρανό και να πιστεύει όλα όσα έλεγαν οι Ιταλοί για τη φυσική, όταν είχαν αποδειχθεί ανίκανοι να κρατήσουν ίσιο έστω και έναν πύργο, τότε η κατάσταση ήταν απελπιστική, και πράγματι τη στιγμή εκείνη άρχισε να πέφτει πιο γρήγορα από τη Φέντσερτς.
Την άρπαξε από ψηλά και προσπάθησε να πιάσει τους ώμους της σε μια γερή λαβή. Τα κατάφερε.
Πολύ ωραία. Τώρα έπεφταν μαζί, πράγμα πολύ γλυκό και ρομαντικό, αλλά δεν έλυνε το βασικό τους πρόβλημα, που ήταν η πτώση και ότι το έδαφος δεν περίμενε να δεί αν είχε και άλλα έξυπνα κόλπα στο μανίκι του, αλλά ορμούσε προς το μέρος τους σαν τρένο εξπρές.

***

Ηθικόν δίδαγμα (του Douglas Adams):
"Για να καταφέρεις να πετάξεις, πρέπει να πέσεις στοχεύοντας στο πάτωμα και να αστοχήσεις. "
Ηθικόν δίδαγμα (δικό μου):
"Κοίτα να επιλέγεις εκτός από τους ανθρώπους, και τα βιβλία που σε περιτριγυρίζουν."

Καλώ την Ennoe , τον Georges Jacotey και τον Μαύρο Γάτο να παίξουν!