"Ο δρόμος προς την αυτοπραγμάτωση" ή Τί μάθαμε την προηγούμενη φορά παιδιά μου;"

Και εκεί που βαδίζει στο δρόμο της ολοκλήρωσης και της αυτοπραγμάτωσης, όπως τον περιέγραψε ο κύριος Maslow καμια εξηνταριά χρόνια πίσω, σκοντάφτει πάνω στην πυραμίδα του ιδίου και δη κάπου ανάμεσα στον 3ο και στον 4ο όροφο. Mπουρδουκλώνεται, πέφτει με τα μούτρα στο χώμα και του προσγειώνεται και η πυραμίδα στην πλάτη.

Από κάπου ακούγεται σαν ειρωνία το "Don't worry-Be Happy" αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, μουρμουρίζει...

Στην αρχή σέρνεται σα χελώνα με την πυραμίδα για καβούκι, έπειτα θυμάται το ρητό: "Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει" και έτσι αρχίζει να του κρεμά επιμελώς κάθε λογής μικρά λαλάκια του γούστου του, που συναντά στο δρόμο.
Προχωρά έτσι σα λατέρνα για λίγο καιρό, δοκιμάζοντας χίλια πρίσματα.
Βρίσκει το πιο ταιριαστό. Του το φορά.
Μέρα με τη μέρα, το βάρος στην πλάτη του όλως περιέργως μοιάζει να αλαφραίνει και να αλαφραίνει... και μια μέρα απλώνει το χέρι του και "τσούπ!" βγάζει το καβούκι από την πλάτη.
Πετά τα λαλάκια- δεν τα χρειάζεται πια- και κρατά για καβάντζα το πρίσμα.
Πατά γερά ξανά στο χώμα, κοιτά τον ήλιο τον καυτό..., τινάζεται γελώντας ταυτόχρονα με τα χάλια του και αρχίζει πάλι να οδεύει προς τις επικίνδυνες στροφές του δρόμου.
(Η ευθεία μπορεί να είναι ο πιο σύντομος δρόμος, αλλά είναι ο πιο βαρετός.)
Αναγνωρίζει τις επιθυμίες στην μια στροφή, ζυγίζει τα δεδομένα στην άλλη...

Τέλος, όσο κι αν αυτή η ιστορία με τη χελώνα, προμηνύει και την ύπαρξη άλλων ηρώων στην όλη φάση' ο αφηγητής επισημαίνει, πως αυτός ο δρόμος δεν μπορεί να έχει ανταγωνιστές. Ίσως να έχει κάποτε περαστικούς συντρόφους, μα είναι κυρίως ενας μοναχικός δρόμος για τους φτωχούς και μόνους καουμπόυδες (βλ. Λούκυ Λούκ)...

~~~FIN~~~