Paul Sebastian - Ένας άγγελος στους δρόμους του Λονδίνου

Ο Paul Sebastian παίζει στο κέντρο του Λονδίνου. Θα τον βρεις να κάθεται κάτω στο δρόμο, πάνω σε μια κουβέρτα, αγκαλιά με τη "γυναίκα" του, - όπως αποκαλεί την κόκκινη fender του - κι έναν ενισχυτή. Τί άλλο χρειάζεται; Κυνηγώντας τη μαγική μελωδία του, τον πρωτο-εντόπισα να παίζει σχεδόν κρυμμένος πίσω από μία κολώνα, σε μια γωνιά της Oxford Street, απέναντι από το σταθμό του Tottenham Court Road. Μετά από ένα χρόνο ξανά σε μια κατάληψη στη Leicester Square, όλο το βράδυ χρωμάτισε τα όνειρά μου με τη μουσική του να τρυπώνει από το δρόμο μέσα στο εγκαταλελειμένο κτήριο. Έκπληξη, όταν μετά από δυο χρόνια ακόμα, ένα βράδυ αργά, τον είδα να κάθεται για να παίξει στο Embarkment. Κοιτώντας προς το δρόμο, με την πλάτη στον Τάμεση. "Αυτός ο τύπος! Αυτός είναι!" Είπα στο αλεπουδάκι. "Άκου!". Το πρώτο κάλεσμα βγήκε από τον ενισχυτή προς ανακούφισή μας... Τον χαζεύαμε πολύ ώρα να ταξιδεύει πάνω στα κύματα που παρήγαγε... κι έπειτα πιάσαμε την κουβέντα. Οι στοχασμοί του περί αγάπης, μουσικής και ανθρωπιάς μου θυμίζουν τη νοοτροπία που αγάπησα της μουσικής μεταξύ 1964-1974. Είναι ο ορισμός της λεπτεπίλεπτης κι εσωστρεφούς ιδιοφυείας με κύριο μέσω έκφρασης τη μουσική και δυό, τρία μετρημένα λόγια. Η όψη του - μαζί με πολλά άλλα χαρακτηριστικά του - θυμίζει έντονα τον Hendrix... Όταν ξεκινά την εκπομπή της ηλεκτρικής του κιθάρας, πόρταλς ανοίγουν για τον περαστικό. Μέσα στη βοή του Λονδίνου και τη βιάση, ένας αργόσυρτος ατμοσφαιρικός μεταλλικός ήχος σου σε καλεί σε όμορφα μέρη, μαγικά... μέσα σου που ξέχασες κι έξω, στα ζεστά μάτια των ανθρώπων.

http://grooveshark.com/#!/album/Palingenesis/5580322

https://myspace.com/paulsebastianmusic

She must be the mermaid who took king Neptune for a ride II

She said, "I'm here on a shore leave,"
Though we were miles at sea.
I pointed out this detail
And forced her to agree, 
Saying, "You must be the mermaid
Who took King Neptune for a ride."
And she smiled at me so sweetly
That my anger straightway died.
A Whiter Shade of Pale, Procol Harum

Father Neptune adopted me, along with the Minotaur. My two foster fathers appeared in my dreams. It must be true. A monster and a god protect me under the wildest sea and through the darkest maze.

I just don't want to go back to shore. I feel homesick - yet again.
Only this time...
I know where home is.

Homesick

What I miss most from home is the fresh and humid essence of the nights. The full breath of blossomed jasmine and sea-salt in the air... 

I imagine myself walking down with friends this moist road with gardens over-flooded by jasmine on the one side, and the sea on the other side, blue and wild reflecting (with) the moon...

In the day she has taken in her embrace many of us in...

Everyday, she teach us to be weightless, to flow, to trust. 

Now is the time for her to rest. To wash away signs of intrusion. To become a virgin goddess once again. The moon enlightens her way to this. Like an unfolding whisper from woman to woman.


We are now reaching the tsipouradiko. We will meet more loved faces there. Laughter and warmth will come to us in abundance. Chats and chants will widen mind and heart until all the veils have fallen and we meet again in the same embrace.

This is our time for vine-philosophies, mezedes and wine. 

Spirit, Flesh and Blood are the teachers of the knights of flying and grounding. 

This is our time for illumination. 

We will be free 

by nature...

Θα πεθάνω

Πέρασαν είκοσι λεπτά,

δευτερόλεπτα ευτυχίας,

απλωμένη με χέρια και χείλια

στο απαλό άρωμα του ιδρώτα σου.

Στα γνώριμα ακάρεα του κρεββατιού σου,

να ξεχύνομαι ως στιγμή στην αιωνιότητα.

Πέρασαν είκοσι λεπτά

και ξεφυσούσα με ανακούφιση και ευχαρίστηση,

στην απλότητα του μεγαλείου.

Στην ησυχία,

στην εγγύτητα και στην απόσταση.

Είχαν περάσει είκοσι λεπτά όταν μέσα από κάποιο σου όνειρο,

"Θα πεθάνω"μου είπες "αν δε σου κάνω έρωτα."

Πέρασαν άλλα δέκα λεπτά.

Να μου κρατάς την καρδιά που χοροπηδά στη σιωπή.

Πέρασαν· 

 σα να μην πέρασαν ποτέ.

...

Έπρεπε να σου πώ "ψόφα"

την άλλη μέρα

όταν είπες

"είσαι ακριβή μου

μα το φιλί μου πιο ακριβό ακόμα."

Και ας μου το έδωσες χίλιες φορές κι ακόμα μία μετά τη στάχτη.

Μα δε μπορώ να σου πω τέτοιο πράμα μωρό μου.

Όπως κι εσύ δε μπορείς να κοροϊδέψεις συγχρόνως και τους δυό μας.

Καλή μας αποτοξίνωση...

... και ένα από τα υπέροχα ειπωμένα από τη συλλογή Χωρίς της Μιράντας Παπαδοπούλου...

ματαίως αφιερωμένο.

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Κι όσο εσύ θα φλυαρείς 

για δίκαιη αναδιανομή του πλούτου, 

εγώ θα κάνω απεργία πείνας. 

Για δίκαιη αναδιανομή

της τρυφερότητάς σου.

<(°v°)>

I always knew how to fly.
My problem was in the landings.

Now...
I think I have sorted that out.

Here...
I turned my wings into a warm duvet,
and the high speeds of my dreams
into living in the moment.

I am now.
I am here.

Goodbye (Life is not play-doh)

When life begins to suck again, you find yourself counting the losses,
trying to say goodbye to a part of you.

When I met you, I felt found.
The happiness and laughter warmed and healed my heart.

Now you fly away.
Now you want to follow the "course of your life".
Which may or may not include me.
And in no way, am I going to stop you.
You are free and you were always free.
And there is the beauty.

You are sad, because it hurts you.
Like a powerless coward you let the miles drift you away.
I am sad of the happiness you let go off.

I miss you already.
I already feel alone in life.

Then I think how happy I still am whenever I think of you being happy
or when we are together.

And fuck, what are all these images of future that come so vividly before me;
You are driving a car and I am sitting next to you,
on the back seat, our children are playing.
We are laughing, we are in love, we are so happy!

Puff!

Then we hold hands and smile, all wrinkled, in our sixties and seventies.

Puff!

And everything we have keeps my belief strong still, although you're leaving me.
And that is almost insane, I know!
And I smile, while I cry and I wonder how.

How can you let go?

How can I let go?

Just like that?

Stereo Nova- The journey of the whale (an attempt to translate from the original)-Το ταξίδι της φάλαινας

Stereo Nova: The journey of the whale 

Hot summer - you still hold 

a big mouth blows yellow wind,

from the radio the broadcasters are leading (us) 

(they) resurrect and bury (people/ideologies etc) without any break 

Channels endlessly eat our brains 

we lost so many things that we don’t know what is ours... 

I know that the poor are even more poor 

and the rich are bored of their own crazy life 

Through leaflets they invite us to live another life... 

But is this life? 

When a family lives with a salary of one hundred thousand (drachmae)

the tyrants caress (their) big bellies 

and not only that, we are hunted by thousands of trademarks. 

Extra taxes, VAT extra, extra shit 

and there's a war next door that no one stops 

and no one risks.

Love escapes from us...

and instead of (whispering) that... we whisper ads 

we use sex in order to avoid relationships 

and from the journey of the whale we are far away 

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you ruined them 

As frozen meat they sale the “standards” 

we identify with heroes and we change faces 

Too late...we realize that this was like an erection that falls 

one million stereotypes that no longer have any taste 

make me wonder how can we stand uninterested towards the lie 

why do we waste our time when blood runs inside us

Like toothpastes we melt in front of the TV 

Looking at images while we have already lost our original vision 

Looking at the sweaty face of any (ass)licker 

We peal fruits to retain our own slow decay 

Pure, straight yappies (rich and spoiled men) crossing highways 

they proudly construct the future with their own conditions 

as smart idiots they carry the shame of education 

and from a rotating position they look proudly for this vindication 

in 2000 the fashion will want them to be dressed with leather 

and be more fit, 

governing 'inferior beings' scurvily

and from the journey of the whale we are far away

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you ruined them

In the airport runway is already night now

one million stars illuminate whatever has hurt me

A friend tonight is leaving this country 

deep down he is sad but can’t wait for his life to change. 

When airplanes fly 

land unfolds and people forget... 

It is an appalling spectacle 

this feeling of flying 

I have no other choice... 

a yellow taxi is waiting 

the wind blows ,winter is coming... 

In two hours the day dawns 

a cloudy Sunday 

the first day of the winter 

I think of the most important people of this century, 

from my right mirror (car) the world is left behind... 

I never had anything and tonight I want to kiss you 

(I want you) to stay in my eyes like an empty landscape 

(I want us) to make love in the Planetarium 

curled up (together) like a ball ready to be launched 

until we peacefully sleep in outer space 

and from the journey of the whale we are far away

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you...

Original lyrics

Στέρεο Νόβα : Το ταξίδι της φάλαινας

Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα

κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα

απ' το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή

ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή

ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας

έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας

οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί

κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή

μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή

μα είναι ζωή αυτή;

όταν μια οικογένεια ζει μ' ένα μισθό εκατό χιλιάδες

οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες

και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες

έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά

κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά

και κανείς δε διακινδυνεύει

η αγάπη μάς διαφεύγει

κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις

χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα

ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα

πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σα μια στύση που πέφτει

ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση

με κάνουν ν' απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα

γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα

σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ' την τηλεόραση

κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση

κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη

καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη

καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους

περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους

σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης

κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωση

το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα

πιο γυμνασμένους

να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει

ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει

ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα

κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει

όταν τ' αεροπλάνα πετάνε

η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε

είναι τρομέρο το θέαμα

η αίσθηση αυτή ότι πετάς

δεν έχω άλλη εκλογή

ένα κίτρινο ταξί περιμένει

φυσάει, θα χειμωνιάσει

δύο ώρες και ξημερώνει

συννεφιασμένη Κυριακή

πρώτη μέρα του χειμώνα

σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα

απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω

ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω

να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο

να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο

κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε

μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...

Δύο χρόνια ε;

Κοίτα να δεις....

Λοιπόν αν και κάποιοι άλλοι εδώ νομίζουν πως το chimaikon προέρχεται από το χύμα-η-κων(στάντζα)

πλανάστε πλάνην οικτράν.

Προέρχεται από το Chi Mai του Ennio Morriconne και θα εξηγήσω χάριν της εορταστικής της ημέρας και το λόγο.

Το λοιπόν...
Από μικρό ήμουν εδώ και κάπου αλλού.
Η αδερφούλα μου έξι χρονάκια μεγαλύτερη έπαιζε συνθεσάηζερ (ετσι το λέγαμε τότες),
εγώ είχα αρχίσει να δείχνω ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το χορό και τη μουσική, αλλά ζήτω που χέστηκαν να ανταποκριθούν οι διευθύνοντες.
Έτσι κάθε φορά, που η πόρτα του σαλονιού έκλεινε για να κάνει εξάσκηση η αδερφή μου στα πλήκτρα, εγώ τρύπωνα και χόρευα. Εντελώς ελεύθερη!
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι που δε μου έδινε κανείς σημασία.
Η μεν αδερφή γιατί ήταν απασχολημένη με την αποκωδικοποίηση και αναπαραγωγή του μουσικού της κώδικα οι δε λοιποί διότι ήταν εκτός δωματίου και γενικότερα απώντες.
Πάντοτε σιχαινόμουν τα σχόλια του τύπου "Ά! Τί ωραία φωνή που έχεις!/ Τί ωραία που χορεύεις!" γιατί διέκοπταν πάντα το τραγούδι ή το χορό του άλλου για να τα κάνουν.
Λες και μέχρι εκεί έπρεπε να είναι. Μετά ή έπρεπε να σωπάσεις ή να τραγουδήσεις και να χορέψεις για να τους ψυχαγωγήσεις και όχι για να εκφραστείς.

Έτσι ποτέ δεν έκανα κάτι μπροστά τους, που να αξίζει το θαυμασμό τους.
(Πολύ ψυχαναλυτικά όλα αυτά, έτσι; Γάμησέ τα David, ετοιμάσου...)

Ναι.
Λοιπόν.
Χόρευα ελεύθερη από κριτικά μάτια και γι'αυτό ο χορός μου ήταν εγωιστικός.
Εγωκεντρικός και επομένως ενδοσκοπικός.
Ο ήχος έφτανε στα αφτιά μου και φυσικά ιδέα δεν είχα για το ποιό ακριβώς κομμάτι είναι αυτό που παίζει τώρα η αδερφή μου, αλλά καμιά φορά σε κάποιες μελωδίες η κάθε νότα έπεφτε βαριά μέσα μου και απαιτούσε αντιπροσωπευτική ερμηνεία μέσω της κινήσης.
Έτσι ο μονόλογος των πλήκτρων μεταμορφωνόταν στο χώρο. Χωρίς τίποτα στο χώρο να μη δείχνει ενδιαφέρον για αυτή τη μεταμόρφωση, εκτός κι αν έσπαγα κανένα διακοσμητικό μπιμπελό, οπου με γείωνε αυτομάτως. Ούτε bridge out ούτε τίποτα. Κατευθείαν grounding λέμε. Από την πρώτη άγρια ματιά.
Έτσι νόμιζα.
Τώρα συνειδητοποιώ ότι απέφευγα το grounding λίγες στιγμές αργότερα.
Την είχα κάνει ήδη με ελαφρά πηδηματάκια πριν αρχίσει ο πόνος.

Γιατί το Chi Mai.
Παραδέχομαι πως ήμουν πολύ μελαγχολικό παιδί.
Κανείς δε μου έδωσε σημασία παρα μόνο για να με μαλώσει, να μου ζητήσει να κάνω κάτι γι'αυτόν ή να επικαρπωθεί με κάποιο τρόπο τα κατορθώματά μου.
Το Chi Mai (ελληνικά μεταφρασμένο Ποιός Ποτέ) δεν ήξερα ποιό είναι και ποιανού.
Ήξερα μόνο να αναγνωρίζω τη μελωδία του όταν την ακούω.
Ήξερα πως όταν το χόρευα γινόμουν ένα κομμάτι του και ο κανόνας που σε κάνει να παίζεις τη νότα μετά τη νότα. Ήξερα πως είχε μονότονη αρχή, μια κολλημένη, επαναλαμβανόμενη νότα. Που νοσταλγούσε μα και δε μπορούσε εύκολα να ξεκινήσει ταξίδι. Μετά έλεγε την ιστορία της και το όνειρο της, με τα πάνω και τα κάτω τους και μετά έμπαινε το ρεφρέν (ή ιντερλούδιο) και όλα γίνονταν πραγματικότητα. Η ψυχή έπαιρνε φόρα, φως και ελπίδα και πετούσε.
Πηδούσε η Κωνστάντζα στον αέρα και άνοιγε τα πόδια και τα χέρια και στροβιλιζόταν και για όσο διαρκούσε το κομμάτι εκείνο, δάκρυζε από ευτυχία.
Μετά ερχόταν πάλι σαν ανάμνηση η ιστορία και τα όνειρα και μετά πάλι στο ρεφρέν μια υπενθύμιση της πραγμάτωσης του φτερουγίσματος προς τα πάνω και τέλος όλα έσβηναν αργά αργά σαν το τέλος.
Το τέλος της ζωής; το τέλος το λυτρωτικό; Το τέλος των ονείρων; Το τέλος απλά του κομματιού; Δεν είμαι σίγουρη. Δε θυμάμαι αλήθεια. Απλά ήμουν κάπου αλλού πάντα στο τέλος. Νομίζω οτι απλά το άφηνα να συμβεί και το παρακολουθούσα, αλλά μου είναι δύσκολο να πω με ακρίβεια τί ήταν αυτό συμβολικά για μένα τότε.

Κάποια στιγμή στα δεκαέξι μου τελικά μπόρεσα και βρήκα πως λέγεται αυτή η μελωδία.
Το μπέρδευα πάντα με το Α Whiter Shade of Pale και το Air on G string του J.S.Bach.
Μετά από τόσα χρόνια έβαλα τις αντιστοιχίες και συνειδητοποίησα τί μου ξυπνούσε το κάθε ένα από αυτά.
Μια εμμονή σου επιτρέπω να πεις.
Μόλις πέρυσι μέσα σε μια συνεδρία δραματοθεραπείας, τα κατέταξα κάπως..
Chi Mai παρελθόν, Air παρόν, A Whiter Shade of Pale string μέλλον.
Εκείνη τη στιγμή έμοιαζε να ταιριάζει.
Τώρα; Μπααα
Τα αγαπώ και τα τρία, αλλά δεν αναπαριστούν τη μουσική τοιχογραφία των έσω μου πια.
Αποφάσισα να το ρίξω στα Ντάπα-Ντούπα καλύτερα :)

Πάρτε τα κιόλας.

Chi Mai



Air



A Whiter Shade of Pale



Άντε Χρόνια μου Πολλά
πάω να σβήσω κεράκια

Μικρό Πεζό Πολιτικό-Ερωτικό

Ας πούμε αφού και επειδή

είσαι και οπτικός τύπος εσύ,

πως κάπως έτσι έχουν τα πράγματα.

Εγώ είμαι από τη μια την πλευρά του δρόμου

στο πεζοδρόμιο απά

και εσύ από την άλλη.

Δεξιά- αριστερά, πάνω-κάτω σημασία δεν έχει.

Σημασία έχει ότι είσαι απέναντι.

Ή όπως εσύ θα αντιδρούσες...

Εγώ είμαι απέναντί σου.

Ωραία μέχρι εδώ.

Φανάρια δεν έχει ο κωλόδρομος.

Ή τελωσπάντων όχι μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι μας.

Ανταλλάσσουμε πεταχτά φιλιά απέναντι

και άμα δεν μας τα κόψει το λεωφορείο μπορεί κάτι να πιάσουμε.

Η πρώτη ερώτηση μου είναι:

Θα σκοτωθεί κι ο κόσμος δηλαδή αν χυμήξουμε στη μέση του δρόμου;

Η δεύτερη είναι:

Εσύ δεν ήσουν που διατινόσουν για την ευελιξία των ποδηλάτων;

Ε άντε ας τα καβαλήσουμε να τελειώνουμε.

Η τρίτη είναι:

Πώς γίναμε τόσο πεζοί;

Munich or somewhere else

It is like the sea...

The waves come and go...

Having waves wanes...

The tribes, the countries, the people.

A green and bloody red sea.

Sometimes some shores dry.

How long for though?

What is long anyway?

Home Sweet Home

The barriers were always used to identify ourselves.

To say and feel and breath

Here-I-Am.

Here-I-Exist.

Here, I establish Me- My family-My Ideology-My Religion

Here I Nourish Myself and Here I Shit.

Here-I-Belong

From This Wall to That Wall.

Sometimes I or My Fathers become Greedy

Push against the walls boys!!!

Push against cause we've became many

because we need more space

because we deserve a view to the sea

because we deserve more

Push against the people who are behind that wall!

Push against our enemies...

The two enemies forget exactly where this wall were or who pushed first.

Two boys, five years old both fighting: "He punched me first" "He stole my doll"

"I'll punch you now" "I'll take my ball back"...

And so it goes...

And the only thing we fight against

we call it people

but its me and you and your mother and father

the only thing we fight on/in/against is Home.

Home Sweet Home

Anima

Sometimes I make you flow and smooth your senses.
Sometimes I drag you into whirlpools and drown you.
I am the spiral of your spirit.
Sometimes I lift you up to the heavens
and make you light and shiny,
sometimes I make you unfold
and float like a feather,
yet others I fold you back
and press you down to the bottoms of hell.

I'm moving eternally this way round.
Passing from the balance point,
yet never stuck there.
And that is because
I know that it would be
unbearably boring for you, my love.
I am your fairy, your heart and your pure soul
and then I transform to your daemons,
your fears, your aggression and gross.
I can be chased and I certainly can chase you.
Chase me to find my beauty
and challenge your braveness to face my anger.

(Combination of Laban's Analysis of Movement and Jung's theory-anima)

James

Σε βρήκα τυχαία και αμέσως
ένιωσα πως όλα ήταν εντάξει.
Σχεδόν στα είχα ήδη πει όλα.
Είχα αποφασίσει να είμαι απόλυτα ειλικρινής
απέναντι σε μένα και σε σένα.
Ακόμα κι αν η ντροπή ήταν μεγάλη.
Είτε η γλώσσα μιλούσε, είτε τα όνειρά.
Και είχα τη σοφία της διαίσθησής σου, πατρικό οδηγό.
Όλα θα τα επεξεργαζόμασταν μαζί.
Όλα θα γίνονταν ξάστερα.

***
Επιτέλους κατάφερα να φτάνω
στην ώρα μου στα ραντεβού μας!
Χτύπησα το κουδούνι σου με χαρά!
...
...
Ήξερα πως κάτι δεν πήγαινε καλά.
Δε θα μπορούσες να μην είσαι συνεπής.
Σκέφτηκα άσχημα πράγματα,
μα μου φαινόταν αδύνατον.
Μα δεν εμφανίστηκες.
...
...
Το κουδούνι παρέμενε κουφό.
Οι γείτονες δεν είχαν ιδέα.
Στον τηλεφωνητή δεν άκουσα το γνωστό μήνυμα σου.
Τα φώτα σβηστά.
...
...
Σε περίμενα 50 λεπτά,
μόνη με το σαστισμένο βλέμμα
και το τσάι με γάλα στα χέρια.
...
Κεφάτοι, ελαφρώς πιωμένοι στην πόρτα με κέρασαν τσιγάρο.
Με ποιό τρόπο θα μπορούσα να μάθω τί σου συνέβη;..


***

Σ' έψαχνα όλο το Σαββατοκύριακο.
Σήμερα το πρωί,
ένα καινούργιο μήνυμα στον τηλεφωνητή,
επιβεβαίωνε την ανησυχία μου.
Μια γυναικεία φωνή μας πληροφορούσε
πως είσαι πολύ άρρωστος.
Πόσο πολύ όμως;;;
...
...
Είχες ήδη πεθάνει, όπως μου είπε η γυναίκα σου.
Καρκίνος κρυφός-Εντατική-Ανακοπή.
Υποψήφιε πατέρα :)
Καληνύχτα...

***

Το ακόμα πιο σοκαριστικό όμως είναι
πως η σύντροφός σου
είναι κάτι παραπάνω από γυναίκα σου.
Είναι αγγελιοφόρος για τους δικούς σου
και προσφέρθηκε να πάρει τη θέση σου.
...
Άκου! Μόλις έχασες τον άνθρωπό σου!
Αναλαμβάνεις τις ευθύνες του αμέσως!
...
Μα πώς την παλεύεις; πες μου!
...
Με τρομάζει η ψυχραιμία και ο επαγγελματισμός.
Με τρομάζει πως θα πρέπει να κάνω το ίδιο,
αν μου συνέβει κάτι αντίστοιχο στο μέλλον.

EDIT:

wish list

1. Ένα παντζάρι
2. Μια φωτογραφική μηχανή για όνειρα
3. Το άλλο ένα για τα πάντα