Ε μα ντροπή!

Βρείτε τις διαφορές...

Το "Her Morning Elegance" Oren Lavie



ΚΑΙ

Το "Όταν σε είχα πρωτοδεί" των Professional Sinnerz
(δεν γινόταν embeded το πρωτότυπο αυτό βιντεάκι, οπότε παρακαλώ πατήξτε καλά και πεισματικά ιδώ)

Έφυγες νωρίς...Σόντρα

hi

Sondra @ 23:27

hi how are you today?

Sondra @ 23:28

awful

Konstantja @ 23:28

and you?

23:28

my name is paris I'm doing great today I'm 21 yrs old how old are you?

Sondra @ 23:28

78

Konstantja @ 23:28

listen hun, I am just about to start my webcam show with jen, come chat me there in my chat room? We can cyber, I will get naked if u do..lol!

Sondra @ 23:28

oh you don't want to see that!

Konstantja @ 23:29

I can show u how to watch free if u promise not to tell anyone else how to do it???PLEASE

Sondra @ 23:29

will you swallow your own vomit for me please?

Konstantja @ 23:30

well since its free the law that u gotta be 18 (nudity involved), u have to sign up with a credit card for age verification! BUT .. Once you are inside, just clikc on "Webcams" let me know what name you use to sign in with so I know it is you babe!(NO I AM NOT GOING TO ADVERTISE THIS WEBSITE) fill out the bottom of the page then fill out the next page as well and u can see me live for free!

Sondra @ 23:30

shame on you!

Konstantja @ 23:31

I just told you

23:31

I am 78

23:31

Please dont mention anything about that in the chatroom once u get in ok?

Sondra @ 23:31

of course I will

Konstantja @ 23:31

hey

23:32

still there?

23:32

hey come back

23:32

I lied

23:32

I m not 78

23:32

I am 79 since last week

23:32

can I ask you a personal question???

23:33

Do you like almonds?

23:33

Sondra disconnected

23:34

Fragments

Από αυτό που δε ξεχάστηκε σήμερα, αφού...

Χθες ήταν ανακάλυψη.

Χθες ήταν πέτρα, που τη σήκωσες και είδες τι κρύβει από κάτω.
Ούτε που το είχες φανταστεί πριν.
Χθες κοίταξες στα μάτια το φόβο και του χαμογέλασες.
Χθες είδες πως τα λάθη μας είναι χαριτωμένα, όταν γλυκά κοιτάμε
τα λάθη των αγαπημένων.
Χθες είδες πως τα λάθη μας είναι ψίχουλα,
όταν δε νιώθουμε μόνοι.
Χθες μετά από αυτά τόλμησες να σκεφτείς πως είσαι μόνος και
τα λάθη σου ψίχουλα.

***

Χθες ήταν μύθος.

Ένα σύγχρονο παραμύθι ή ένα κλασικό παιδικό παραμύθι.
Μια ιστορία ανάμεσα στο ρομαντικό και στο ρεαλιστικό.
Ανάμεσα σε μεσαιωνικά κάστρα και στον υπόγειο σιδηρόδρομο μιας μητρόπολης.

Για τους ήρωες που αντιμετώπισαν τους δράκους και ξέφυγαν από τις ύπουλες γοργόνες.
Για τους ήρωες που έγιναν δράκοι και γοργόνες ή...γάιδαροι.
Για τους ήρωες που βυθίστηκαν στο σκοτάδι μιας βροχερής και κρύας μέρας
σε μια σύγχρονη πόλη με κτίρια που πληγώνουν τον ουρανό
και την έβγαλαν καθαρή.
Για τους ήρωες που έβαλαν στην άκρη μονόκερους και φτερά
για να γίνουν απλοί παρατηρητές.
Για τους ήρωες που είδαν την πριγκήπισσα να σώζεται μόνη της
και τη θλίψη να μετουσιώνεται σε διαμάντια.


...Και η άγρια βροχή μέσα στο δάσος ξύπνησε
το συντριβάνι εντός και μια κραυγή
μια ανατριχίλα
έκανε το σύννεφο
να ασπρίσει από το φόβο του...

***

Χθες ήταν φεγγάρι.

Δεν ήταν φεγγάρι.
Ήταν κατάσκοπος.
Μάτι.
Σειρές δαχτυλιδιών γύρω του
Τιρκουάζ, κόκκινο, καφέ, μπλέ
και στο κέντρο μια πληθωρική χλωμή κόρη
με πεντακάθαρα νερά στο φουστάνι της.

*** *** ***

Προχθές ήταν αγάπη.

Δεν ήταν άγγιγμα.
Ήταν βουτιά σε βαθιά νερά.
Ήταν ταξίδι.
Ήταν ποτάμι και πλατάνια.
Ήταν χώμα και ουρανός.
Ήταν μυρωδιά από φθινόπωρο και άνοιξη.
Ήταν πόνος υπαρξιακός και ηδονή γλυκιά.
Ζευγάρια χέρια και οδηγοί.
Καράβι έρμαιο όλη τη νύχτα στον καιρό με τα πανιά του τέντα
Και ήλιος ζεστός στο στήθος να ανατέλει.

***

Προχθές ήταν οργασμός.

Δεν ήταν χορός.
Ήταν τρελός.
Ήταν νύμφη.
Ήταν σύντροφος και θεά.
Το προσωπικό με το συλλογικό πάλλονταν στο χώρο.
Ελεύθερη έκφραση - ανάγκη για μίμηση καμιά.
Η συνταγή ισορροπίας μυστική.
Ήταν φωτιά και λάβρα, ήταν δώσε και πάρε
...ή απλά μια νέα φύτρα από κρεμμύδι...

Λεωφορείο 34 για τον παράδεισο

Την βλέπω.
Σηκώνεται από την παρέα της στο τέλος του λεωφορείου και πάει και κάθεται τρία μέτρα εκεί μπροστά και απέναντι μου.
Τα μαλλιά της χωρισμένα ψηλά σε δυο μικρούς κότσους.
Σαν δύο μικρά ρόδα στον κήπο του κεφαλιού της.
Σίγουρα πήγαινε στο μάθημα μπαλέτου.
Το βλέμμα παιχνιδιάρικο και αθώο, όπως μπορεί το οχτάχρονο παιδί να συνδυάζει.
Με τα μεγάλα της γατίσια μάτια κάθεται και χαζεύει τάχα αδιάφορα γύρω της.
Την παρατηρώ και διαβάζω τις σκέψεις της.
Νιώθει όμορφα!
Χαζεύει την άνοιξη που τρέχει έξω απ' το λεωφορείο.
Γυρνά τον νού αριστερά και μπροστά της.
Ακολουθώ.
Χαζεύει την άνοιξη που στέκεται εκεί μέσα στο λεωφορείο.

Αυτόν.
Ένα λεπτοκαμωμένο αγόρι με σκούρο δέρμα και μαύρα μάτια.
Πρέπει να είναι στην ηλικία της.
Κάθεται ακόμα πιο αδιάφορα από αυτήν.
Σχεδόν αλήτικα έτσι όπως έχει χυθεί στο ξύλινο κάθισμα,
φαίνεται πραγματικά να μην τον απασχολεί τίποτα.
Όλα μοιάζουν να είναι αδιάφορα.
Μαγκάκι ίσως.
Κουρασμένος ίσως.

(Κάπου νομίζω το είδα να δουλεύει αυτό το παιδί...)

Ούτε που σε έχει προσέξει μικρή μου.
Είναι δυνατόν;
Αυτό δείχνει πάντως..

Η μικρή δεν αντέχει αυτή την περιφρόνηση!
Δρά!
Σηκώνεται και τον σκουντά με τον δείκτη της στην άκρη του ώμου του.
Γυρίζει γρήγορα πίσω στη θέση της και κάνει την ανήξερη.
"Πρόσκληση σε παιχνίδι"
Ο μικρός γυρνάει, ρίχνει ένα αδιάφορο βλέμμα στην μικρή και ξαναγυρνάει μπροστά του.
Χάρηκε- Είμαι σίγουρη- Μα δεν άφησε να ξεγλιστρύσει από μέσα του στο πρόσωπό του η χαρά.

Η μικρή νιώθει την καρδιά της να χοροπηδάει από προσμονή.
Έκανε το πρώτο βήμα η ίδια.
Ας κάνει αυτός το δέυτερο!
...Τίποτα...

"Ο χρόνος είναι λίγος!" σκέφτεται η μικρή.
"Ο χρόνος είναι σχετικός!" της επισημαίνω.


"ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΣ!" απαντάει και κινείται τώρα προς την φυσαρμόνικα στη μέση του λεωφορείου.
Περνά τα χέρια της πίσω από το οριζόντιο κάγκελο και κορδώνει το ψηλόλιγνο σώμα της.
Άπλωνει το δεξί της πόδι μπροστά και αρχίζει να κάνει κινήσεις από το μπαλέτο.
Χορεύει.
Χορεύει για αυτόν τον μικρό και αδιάφορο αλητάκο!
"ΠΡΟΣΕΞΕ ΜΕ τί όμορφη που είμαι! Για ΣΕΝΑ χορεύω!"

Περιμένει λίγο έτσι, συνεχίζοντας να χορεύει για να τον γοητεύσει.

Ο μικρός έχει καταλάβει πολύ καλά τί θέλει να κάνει η μικρή.
Την παρατηρεί γεμάτος σκέψεις, να του επιδεικνύει τις ικανότητες της.
"Άτιμη μικρή" σκέφτεται.
"Θες να μου πάρεις το μυαλό απογευματιάτικα!"
...
"Κοίτα φίλε τί κάνει!
Χορεύει και καλά αδιάφορα για να την προσέξω!
Είναι πανέμορφη όμως η άτιμη!..
Για μένα είσαι τόσο όμορφη;..."
Αυτή η σκέψη τον παρασέρνει.
Αυτό το θέαμα!
"Πώς μπορώ να είμαι σκληρός μαζί σου μικρή μου..."
Λυγάει.
Σαγηνεύεται.
Σαν να είναι νήματα αυτά που τον κινούν τον τραβούν και σηκώνεται.

Στέκεται τώρα απέναντί της.
Θέλει να την θαυμάζει από κοντά.

Ήρθε επιτέλους!
Και είχε αρχίσει να πιστεύει πως δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί!
Το βλέμμα του τώρα είναι όσο ζεστό χρειάζεται ίσα για να αισθανθεί την επιτυχία της!
Του χαμογελά!
Ω! Σίγουρα δε θα το ξεχνούσε ποτέ αυτό το απόγευμα!
Το απόγευμα που σαγήνευσε αυτό το αγόρι.

Τα δύο ακόμα πιο μικρά κορίτσια από την παρέα της, και αυτά με κότσους και ντυμένα στα ρόζ, πήγαν και στριμώχθηκαν στο παιχνίδι τους.
Σαν παραμύθι!
Οι αιθέριες μικρές χόρευαν μαζί τώρα.

"Επόμενη στάση..."

Δεν θα μάθω ποτέ.
Ούτε και εσείς μαζί μου.
Το τέλος της ιστορίας αυτής.

Και τί σημασία θα είχε άλλωστε ένα τέλος.
Δεν είναι καν παραμύθι.
Είναι η ζωή.
Και αυτό που έχει σημασία μάλλον είναι το ταξίδι,
παρά το τέλος της.

Στου βούρκου μέσα τα νερά ποιά γλώσσα μου μιλάνε;;;!

Κυλώ στον βούρκο μέσα με αυτό!
Τραγούδια, που ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε ότι μας αρέσουν



Με το που άκουσα αυτό το τραγουδάκι ενθουσιάστηκα!
Κάθε φορά με ευθυμεί!
Ά ρε Μακρόπουλεεεεε!!!

ΠΑΙΖΩ ΚΑΙ ΕΓΩ το "Σελίδα 123, γραμμές 6,7,8..."

Αυτοκαλέστηκα ενθουσιασμένη όταν είδα στον Adaeus
αυτό το χαριτωμένο παιγνιδάκι που σου ζητά να πιάσεις το πλησιέστερο σου βιβλίο, να πας στην σελίδα 123 (Δεν φτάνει μέχρι εκεί το βιβλίο;...Φτού σου!Πάλι τα 30σέλιδα κλασσικά εικονογραφημένα -για να μην πώ τι άλλο- θα διάβαζες! )

Λοιπόν...τί λέγαμε; Ναι... Πάς στην 123, βρίσκεις την έκτη, έβδομη και όγδοη γραμμή και τις αντιγράφεις.
Από τελεία μέχρι τελεία λέει.
Μην νιώσεις τύψεις άν θες να κλέψεις λίγο παραπάνω, αφού απ' ότι είδα όλοι αυτό κάνουμε.
Εγώ να φανταστείς θα το ξεφτυλίσω και θα αντιγράψω όλη τη σελίδα γιατί δεν μου πάει καθόλου καρδιά να κάνω διαφορετικά!
Μην παραλείψεις να αναφέρεις βιβλίο και συγγραφέα!

Απόσπασμα από το τέταρτο βιβλίο της τριλογίας (;) ΓΥΡΙΣΤΕ ΤΟ ΓΑΛΑΞΙΑ ΜΕ ΩΤΟΣΤΟΠ
"Αντίο κι ευχαριστώ για τα ψάρια" του "ιδιοφυούς αν και Άγγλου" Douglas Adams!:

***

"Πετάμε..." του είπε.
"Ασήμαντη λεπτομέρεια" φώναξε ο Άρθουρ. "Μην το σκέφτεσαι. Δοκίμασε μια βουτιά".
"Μια βου-"
Το χέρι της άρπαξε το δικό του και σ' ένα δευτερόλεπτο το βάρος της ακολούθησε και αναπάντεχα άρχισε να πέφτει, προσπαθώντας απεγνωσμένα να κρατηθεί από το κενό.
Η φυσική κοίταξε τον Άρθουρ που, μαρμαρωμένος από τη φρίκη, άρχισε να πέφτει και αυτός, νιώθωντας ναυτία από την πτώση, με την κάθε ίνα του κορμιού του να ουρλιάζει, εκτός από τη φωνή του.
Έπεφταν σαν βαρίδια, γιατί εδώ ήταν Λονδίνο και αυτά τα κόλπα δεν έπιαναν εδώ.
Ο Άρθουρ δεν μπορούσε να πιάσει την Φεντσερτς, γιατί εδώ ήταν Λονδίνο και, σχεδόν ενάμισι εκατομμύριο χιλιόμετρα πιό μακρια, για την ακρίβεια ένα εκατομμύριο, διακόσια δέκα έξι χιλιόμετρα, στην Πίζα, ο Γαλιλαίος είχε αποδείξει καθαρά ότι δύο πίπτοντα σώματα πέφτουν με την ίδια ακριβώς επιτάχυνση ανεξάρτητα από το βάρος τους.
Έπεφταν.
Ο Άρθουρ συνειδητοποίησε καθώς έπεφτε, πλημμυρισμένος από ναυτία και ζάλη, ότι αν συνέχιζε να στέκεται στον ουρανό και να πιστεύει όλα όσα έλεγαν οι Ιταλοί για τη φυσική, όταν είχαν αποδειχθεί ανίκανοι να κρατήσουν ίσιο έστω και έναν πύργο, τότε η κατάσταση ήταν απελπιστική, και πράγματι τη στιγμή εκείνη άρχισε να πέφτει πιο γρήγορα από τη Φέντσερτς.
Την άρπαξε από ψηλά και προσπάθησε να πιάσει τους ώμους της σε μια γερή λαβή. Τα κατάφερε.
Πολύ ωραία. Τώρα έπεφταν μαζί, πράγμα πολύ γλυκό και ρομαντικό, αλλά δεν έλυνε το βασικό τους πρόβλημα, που ήταν η πτώση και ότι το έδαφος δεν περίμενε να δεί αν είχε και άλλα έξυπνα κόλπα στο μανίκι του, αλλά ορμούσε προς το μέρος τους σαν τρένο εξπρές.

***

Ηθικόν δίδαγμα (του Douglas Adams):
"Για να καταφέρεις να πετάξεις, πρέπει να πέσεις στοχεύοντας στο πάτωμα και να αστοχήσεις. "
Ηθικόν δίδαγμα (δικό μου):
"Κοίτα να επιλέγεις εκτός από τους ανθρώπους, και τα βιβλία που σε περιτριγυρίζουν."

Καλώ την Ennoe , τον Georges Jacotey και τον Μαύρο Γάτο να παίξουν!

Νά 'χες χίλια πατ-πατ νά τα σκααάς...

Τραγουδιέται κατά το: "Νά 'χα χίλιες σιωπές νά ακουουούς..."

Σε ρυθμό: παΤ-παΤ-Μπααάμπλ-παΤ-παΤ-Μπααάμπλ-παΤ
Είναι βασικό όταν τραγουδιέται να κρατάς στα χέρια το εν λόγω "κάλυμμα προστασίας για την μεταφορά εύθραυστων αντικειμένων" το κατά κόσμον παΤ-παΤ, Μπάμπλ, έλα μωρέ αυτό με τις φουσκαλίτσες-φουσκαλίτσες κλπ.

Είναι επίσης απαραίτητο για να βιώσεις τον λυρισμό του τραγουδιού να σκάς αυτές τις φουσκαλίτσες!


Στα κρυφά σκάζεις λίγες γωνιές
Ότι βρεις πρίν σε πάρουν χαμπάρι
μικρά ή μεγάλα τα μπάμπλ λαχταράς
Νά 'χες χίλια πατ-πατ νά τα σκααάς...

Σαν μικρή τα πατούσες πολύ,
και σου φώναζαν "είσαι τρελή!;
Η μαμά πακετάρει βρε glass"
Νά 'χες χίλια πατ-πατ νά τα σκααάς...

Για όσους δεν είναι εύκολη η εύρεση ενός κομματιού πατ-πατ βρήκα αυτό το παιγνίδι (http://www.virtual-bubblewrap.com/bubble-wrap.swf
Η' πατήστε τον τίτλο του πόστ μέχρι να σκάσει!