RENEWED

Thrown in the sea she reached the ocean bed.

Fish ate her flesh, only her skeleton remained...

Movement came - no one knew where from.

Light travelled deep, reflecting on her bone.

There she was found - soaked and cold.

Was this the old prayer finally told?

The prayer made the currents move

And salt felt tougher on her wound.

Oh how it hurt! - Just for a while.

The currents carried her afar.

And pain was washed away with might

Day by day and night by night.

Carried afar under frothy waters

Meeting new creatures, escaping sorters

Befriending walruses and crustaceans

Somedays with trust and

Somenights with petulance

Until she found herself within a river 

made from saltless tears, reflecting like a mirror.

There all residues she let go away

freeing herself from her heavy weight.

And here you witness as she rose

Out of the water

Refreshed, restored.

With glowing skin, strong hair, clear eyes, 

a drumming heart and the gap between her thighs.

And all the blessings a woman needs 

to shine and walk the way she lives.

Konstantza

(Inspired by the story of the "Skeleton Woman")

Photo by P. K.

Χαϊκού

Του έρωτα το γιλέκο - όχι το παλτό - ονομάζεται λαχτάρα. Μα εγώ γυμνό σ´αγάπησα.

It's the same

Το ίδιο κάνει

Αν δε σε δω στις έξι
δεν πειράζει

Ίσως βρεθούμε στις οκτώ
ίσως στις δέκα

Κι αν αύριο σε δω
το ίδιο κάνει

Αφού μωρό μου σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς
το ίδιο κάνει
να σ’ αγαπώ μέσα στους άλλους

(Το ίδιο κάνει-Χειμερινοί Κολυμβητές)

It's the same

If I don't see you at six

it doesn't matter

Maybe we'll meet at eight

maybe at ten

And even If I see you tomorrow

It's the same

As my baby, I love you and you love me

It's the same

To love you amongst others

Stereo Nova- The journey of the whale (an attempt to translate from the original)-Το ταξίδι της φάλαινας

Stereo Nova: The journey of the whale 

Hot summer - you still hold 

a big mouth blows yellow wind,

from the radio the broadcasters are leading (us) 

(they) resurrect and bury (people/ideologies etc) without any break 

Channels endlessly eat our brains 

we lost so many things that we don’t know what is ours... 

I know that the poor are even more poor 

and the rich are bored of their own crazy life 

Through leaflets they invite us to live another life... 

But is this life? 

When a family lives with a salary of one hundred thousand (drachmae)

the tyrants caress (their) big bellies 

and not only that, we are hunted by thousands of trademarks. 

Extra taxes, VAT extra, extra shit 

and there's a war next door that no one stops 

and no one risks.

Love escapes from us...

and instead of (whispering) that... we whisper ads 

we use sex in order to avoid relationships 

and from the journey of the whale we are far away 

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you ruined them 

As frozen meat they sale the “standards” 

we identify with heroes and we change faces 

Too late...we realize that this was like an erection that falls 

one million stereotypes that no longer have any taste 

make me wonder how can we stand uninterested towards the lie 

why do we waste our time when blood runs inside us

Like toothpastes we melt in front of the TV 

Looking at images while we have already lost our original vision 

Looking at the sweaty face of any (ass)licker 

We peal fruits to retain our own slow decay 

Pure, straight yappies (rich and spoiled men) crossing highways 

they proudly construct the future with their own conditions 

as smart idiots they carry the shame of education 

and from a rotating position they look proudly for this vindication 

in 2000 the fashion will want them to be dressed with leather 

and be more fit, 

governing 'inferior beings' scurvily

and from the journey of the whale we are far away

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you ruined them

In the airport runway is already night now

one million stars illuminate whatever has hurt me

A friend tonight is leaving this country 

deep down he is sad but can’t wait for his life to change. 

When airplanes fly 

land unfolds and people forget... 

It is an appalling spectacle 

this feeling of flying 

I have no other choice... 

a yellow taxi is waiting 

the wind blows ,winter is coming... 

In two hours the day dawns 

a cloudy Sunday 

the first day of the winter 

I think of the most important people of this century, 

from my right mirror (car) the world is left behind... 

I never had anything and tonight I want to kiss you 

(I want you) to stay in my eyes like an empty landscape 

(I want us) to make love in the Planetarium 

curled up (together) like a ball ready to be launched 

until we peacefully sleep in outer space 

and from the journey of the whale we are far away

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you...

Original lyrics

Στέρεο Νόβα : Το ταξίδι της φάλαινας

Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα

κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα

απ' το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή

ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή

ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας

έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας

οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί

κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή

μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή

μα είναι ζωή αυτή;

όταν μια οικογένεια ζει μ' ένα μισθό εκατό χιλιάδες

οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες

και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες

έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά

κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά

και κανείς δε διακινδυνεύει

η αγάπη μάς διαφεύγει

κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις

χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα

ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα

πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σα μια στύση που πέφτει

ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση

με κάνουν ν' απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα

γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα

σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ' την τηλεόραση

κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση

κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη

καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη

καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους

περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους

σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης

κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωση

το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα

πιο γυμνασμένους

να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει

ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει

ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα

κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει

όταν τ' αεροπλάνα πετάνε

η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε

είναι τρομέρο το θέαμα

η αίσθηση αυτή ότι πετάς

δεν έχω άλλη εκλογή

ένα κίτρινο ταξί περιμένει

φυσάει, θα χειμωνιάσει

δύο ώρες και ξημερώνει

συννεφιασμένη Κυριακή

πρώτη μέρα του χειμώνα

σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα

απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω

ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω

να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο

να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο

κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε

μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...

Μια ελεγεία στην κουζίνα

Τί κι αν κόκκινη έχει βαφτεί η κουζίνα μου,

η καρδιά μου είναι ακόμα μαυρισμένη.

Τα παντζάρια βράζουν.

Τα καρότα κομμένα

και δύο κολοκύθια με κοιτάν βαριεστημένα.

Τί κι αν κορμιά γυμνά και λάγνα στα όνειρά μου τριγυρίζουν,

πάντα με λύπη τα κοιτώ, μισά μου μοιάζουν.

Και στην κουζίνα μου συχνά σακιά πατάτες, ζαρζαβατικά
προθύμως ξεγυμνώνονται,

ξεκοιλιάζονται
μωρά, οι σπόροι, ξαπλώνουν, ψήνονται αργά

μα καίγονται καμιά φορά...

Κάψε το τηγάνι πριν βουτήξεις

Για να κρατήσει μέσα το αίμα του το κρέας.

"Άτιτλο μήνυμα χωρίς παραλήπτη"

"Πώς να βγω από αυτό το σκοτάδι.
Όλοι φοβούνται και δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο.
Ούτε οι γυναίκες τους άντρες.
Ούτε οι άντρες τις γυναίκες.
Ο συνεχής τραυματισμός της ψυχής
Θα φέρει τη δυστυχία
και τη γύρανση.
Το 'εγώ' μου μπορεί πονηρά να βρεθεί στην κορυφή.
Το μίσος και ο θυμός των άλλων στο σκοτάδι κατοικεί.

Άραγε τί να χρειάζονται οι άνθρωποι πραγματικά!
Αναρωτιέμαι καθημερινά, χωρίς να βρίσκω απάντηση.
Το πρόβλημα είναι στο ότι υπάρχουν και εκείνα τα 'ζωώδη' αισθήματα.
Αλλά όλα είναι πολύ πιο περίπλοκα...
Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ο ένας τον άλλον
για να ικανοποιήσουν τον εαυτό τους
και φοβούνται να το ομολογήσουν αυτό, στον ίδιο τους τον εαυτό.
Φοβούνται ακόμα την μοναξιά
και με αυτό (το φόβο) κρατούν δέσμιο τον εαυτό τους σ'αυτή.

Μπορεί κανείς να ψάχνει κάτι καινούργιο συνέχεια.
Στιγμιαία ικανοποίηση και όνειρα.
Αυτό όμως δύναται να προκαλέσει πανηγυρικό θάνατο.

Αυτή η σύλληψη είναι θεωρητική.
Το έρωτημα που γεννιέται είναι,
αν ο σύγχρονος άνθρωπος χρειάζεται τελικά προσωπικότητα
ώντας μέλος ενός συνόλου ή να είναι εντελώς ανεξάρτητος.

Η τεχνολογία μάς δίνει ταυτοχρόνως την αίσθηση
ότι δεν είμαστε μόνοι αλλά (να) είμαστε μόνοι.

Κατάσταση μοναξιάς που για πολλούς είναι έντονος φόβος."


"Άτιτλο μήνυμα χωρίς παραλήπτη"
Φίλιππος ο 8ος

μετάφραση από τη ρωσική-Ασέλ

Κική Δημουλά

Οικοδόμημα

Πῶς πῆγε ἀλήθεια
η μεγάλη ἐκείνη ἐπιχείριση αἰσθήματος
ποὺ ἄνοιξες.

Μαθαίνω σὲ γονάτισε.

Τουλάχιστον ξεμπέρδεψες μὲ τὶς ὑποχρεώσεις;
Βοήθησες τὴ λήθη νὰ χτίσει;

Χρόνια ὀνειρευότανε
δική της οἰκογένεια
δικό της σπιτικὸ

μακριὰ

μακριὰ ἀπὸ τή μνήμη

ὅσων τὶς ἀγαπῆσαν καὶ τὶς δὑο.

Από εδώ

She Tells Her Love While Half Asleep
Robert Graves

She tells her love while half asleep,
In the dark hours,
With half words whispered low;
As earth stirs in her winter sleep
And puts out grass and flowers
Despite the snow,
Despite the falling snow.