είσαι και οπτικός τύπος εσύ,
πως κάπως έτσι έχουν τα πράγματα.
Εγώ είμαι από τη μια την πλευρά του δρόμου
στο πεζοδρόμιο απά
και εσύ από την άλλη.
Δεξιά- αριστερά, πάνω-κάτω σημασία δεν έχει.
Σημασία έχει ότι είσαι απέναντι.
Ή όπως εσύ θα αντιδρούσες...
Εγώ είμαι απέναντί σου.
Ωραία μέχρι εδώ.
Φανάρια δεν έχει ο κωλόδρομος.
Ή τελωσπάντων όχι μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι μας.
Ανταλλάσσουμε πεταχτά φιλιά απέναντι
και άμα δεν μας τα κόψει το λεωφορείο μπορεί κάτι να πιάσουμε.
Η πρώτη ερώτηση μου είναι:
Θα σκοτωθεί κι ο κόσμος δηλαδή αν χυμήξουμε στη μέση του δρόμου;
Η δεύτερη είναι:
Εσύ δεν ήσουν που διατινόσουν για την ευελιξία των ποδηλάτων;
Ε άντε ας τα καβαλήσουμε να τελειώνουμε.
Η τρίτη είναι:
Πώς γίναμε τόσο πεζοί;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου