Πατρίδα μου γλυκιά

Ότι κι αν λένε - Εσύ κρατάς ψυχή κι ελπίδα ζωντανά.

Εσένα η θέση σου είναι πάντα στον ήλιο.

Σπίτι μου, μάνα μου φως, ζωή μου κι έρωτά μου

Ξέχασα το μυαλό μου...Τα υλικά "αγαθά" και τις ψεύτικες ανάγκες.
Μέσα στη γλύκα, την αγάπη και την πρόωρη νοσταλγία, αγαπημένη μου! Στους καταρράκτες σου ξέχασα ποιά είμαι κι αν υπάρχω. Τον ήλιο μέσα από τα φύλλα των πλατάνων σου ήπια και ξέχασα άλλη δίψα και άλλη πείνα- χορτάτο το σώμα μου- σώμα σου έγινα. Πάνω στο βράχο σαν χυνόμουν σα τα δέντρα σου ένιωθα. Σπούδαζα πως στην αγριάδα του νερού και του αγέρα σου επιβιώνουν. Σα νερό τα πόδια μου στα βράχια σου κόλλαγαν και δεν έπεφτα, σαν πηδούσα εδώ και εκεί μες το σαλόνι σου.
Και εκεί ψηλά ο κύκνος κι ο δράκος να σεριανίζουν. Οι δυό όψεις σου, η αγνότητα κι ο πόθος. Αθώα κι λάγνα μαζί, αυθεντικά σα τα ζωάκια. Στον ουρανό δεν υπάρχει βλασφημία. Κι ήμουν δική σου ολότελα στην πηγή σαν μ' έπινες.

Παίρνω Αγάπη μαζί μου, τις προσδοκίες μου προχθές σε ένα φύλλο τις έδεσα και έπεσαν κάτω από τον καταρράκτη.

Ο λύκος σε αφήνει να πάρεις το δρόμο σου και φυλάει την αίσθησή σου τρυφερά στην καρδιά. Αφού κι αν κοκκινίσεις δε θα φανεί τώρα το καλοκαίρι θα σου το πω: Στο φως των ματιών σου ακτινοβολεί η γλύκα του κόσμου. Μη φοβάσαι τίποτα μάνα μου, η αγάπη είναι παντού και πάντα.

...

Κι είσαι τόσο όμορφη σαν σε αφήνω τώρα. Στο μπλέ των άκρων σου σκεπάζει ασήμια ο ήλιος τα φιλιά του. Στις κορυφές των στήθων σου, μέλι-καρπούζι προσφορά, κέρασμα αφθονίας. Και στη φωτιά σου ακόμη άγρια καλλονή λυσσασμένη πετάς τα μαύρα πέπλα σου με το άρωμα των κέδρων και της ελιάς να μας ζαλίζεις. Σαγήνη εσύ και μάνα μου. Ένα μαζί σου είμαι στη νύχτα και στη μέρα σου. Από την ίδια λάσπη και νερό το σώμα και το πνεύμα, φως και αναπνοή μου. Στο αίμα σου μέσα με τους πόνους σου πονώ, όταν το πράσινο σου το χλευάζουν. Μα κι ο Καραγκιόζης σού κι αν γίνεται καπεταναίος, εγώ θα κραίω αχαλίνωτη πως είσαι.
Γειά σου μανούλα μου ζεστή κι αγαπημένη και θα ανταμώσουμε σιμά και πάλι.

She must be the mermaid who took king Neptune for a ride II

She said, "I'm here on a shore leave,"
Though we were miles at sea.
I pointed out this detail
And forced her to agree, 
Saying, "You must be the mermaid
Who took King Neptune for a ride."
And she smiled at me so sweetly
That my anger straightway died.
A Whiter Shade of Pale, Procol Harum

Father Neptune adopted me, along with the Minotaur. My two foster fathers appeared in my dreams. It must be true. A monster and a god protect me under the wildest sea and through the darkest maze.

I just don't want to go back to shore. I feel homesick - yet again.
Only this time...
I know where home is.