Δύο χρόνια ε;

Κοίτα να δεις....

Λοιπόν αν και κάποιοι άλλοι εδώ νομίζουν πως το chimaikon προέρχεται από το χύμα-η-κων(στάντζα)

πλανάστε πλάνην οικτράν.

Προέρχεται από το Chi Mai του Ennio Morriconne και θα εξηγήσω χάριν της εορταστικής της ημέρας και το λόγο.

Το λοιπόν...
Από μικρό ήμουν εδώ και κάπου αλλού.
Η αδερφούλα μου έξι χρονάκια μεγαλύτερη έπαιζε συνθεσάηζερ (ετσι το λέγαμε τότες),
εγώ είχα αρχίσει να δείχνω ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το χορό και τη μουσική, αλλά ζήτω που χέστηκαν να ανταποκριθούν οι διευθύνοντες.
Έτσι κάθε φορά, που η πόρτα του σαλονιού έκλεινε για να κάνει εξάσκηση η αδερφή μου στα πλήκτρα, εγώ τρύπωνα και χόρευα. Εντελώς ελεύθερη!
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι που δε μου έδινε κανείς σημασία.
Η μεν αδερφή γιατί ήταν απασχολημένη με την αποκωδικοποίηση και αναπαραγωγή του μουσικού της κώδικα οι δε λοιποί διότι ήταν εκτός δωματίου και γενικότερα απώντες.
Πάντοτε σιχαινόμουν τα σχόλια του τύπου "Ά! Τί ωραία φωνή που έχεις!/ Τί ωραία που χορεύεις!" γιατί διέκοπταν πάντα το τραγούδι ή το χορό του άλλου για να τα κάνουν.
Λες και μέχρι εκεί έπρεπε να είναι. Μετά ή έπρεπε να σωπάσεις ή να τραγουδήσεις και να χορέψεις για να τους ψυχαγωγήσεις και όχι για να εκφραστείς.

Έτσι ποτέ δεν έκανα κάτι μπροστά τους, που να αξίζει το θαυμασμό τους.
(Πολύ ψυχαναλυτικά όλα αυτά, έτσι; Γάμησέ τα David, ετοιμάσου...)

Ναι.
Λοιπόν.
Χόρευα ελεύθερη από κριτικά μάτια και γι'αυτό ο χορός μου ήταν εγωιστικός.
Εγωκεντρικός και επομένως ενδοσκοπικός.
Ο ήχος έφτανε στα αφτιά μου και φυσικά ιδέα δεν είχα για το ποιό ακριβώς κομμάτι είναι αυτό που παίζει τώρα η αδερφή μου, αλλά καμιά φορά σε κάποιες μελωδίες η κάθε νότα έπεφτε βαριά μέσα μου και απαιτούσε αντιπροσωπευτική ερμηνεία μέσω της κινήσης.
Έτσι ο μονόλογος των πλήκτρων μεταμορφωνόταν στο χώρο. Χωρίς τίποτα στο χώρο να μη δείχνει ενδιαφέρον για αυτή τη μεταμόρφωση, εκτός κι αν έσπαγα κανένα διακοσμητικό μπιμπελό, οπου με γείωνε αυτομάτως. Ούτε bridge out ούτε τίποτα. Κατευθείαν grounding λέμε. Από την πρώτη άγρια ματιά.
Έτσι νόμιζα.
Τώρα συνειδητοποιώ ότι απέφευγα το grounding λίγες στιγμές αργότερα.
Την είχα κάνει ήδη με ελαφρά πηδηματάκια πριν αρχίσει ο πόνος.

Γιατί το Chi Mai.
Παραδέχομαι πως ήμουν πολύ μελαγχολικό παιδί.
Κανείς δε μου έδωσε σημασία παρα μόνο για να με μαλώσει, να μου ζητήσει να κάνω κάτι γι'αυτόν ή να επικαρπωθεί με κάποιο τρόπο τα κατορθώματά μου.
Το Chi Mai (ελληνικά μεταφρασμένο Ποιός Ποτέ) δεν ήξερα ποιό είναι και ποιανού.
Ήξερα μόνο να αναγνωρίζω τη μελωδία του όταν την ακούω.
Ήξερα πως όταν το χόρευα γινόμουν ένα κομμάτι του και ο κανόνας που σε κάνει να παίζεις τη νότα μετά τη νότα. Ήξερα πως είχε μονότονη αρχή, μια κολλημένη, επαναλαμβανόμενη νότα. Που νοσταλγούσε μα και δε μπορούσε εύκολα να ξεκινήσει ταξίδι. Μετά έλεγε την ιστορία της και το όνειρο της, με τα πάνω και τα κάτω τους και μετά έμπαινε το ρεφρέν (ή ιντερλούδιο) και όλα γίνονταν πραγματικότητα. Η ψυχή έπαιρνε φόρα, φως και ελπίδα και πετούσε.
Πηδούσε η Κωνστάντζα στον αέρα και άνοιγε τα πόδια και τα χέρια και στροβιλιζόταν και για όσο διαρκούσε το κομμάτι εκείνο, δάκρυζε από ευτυχία.
Μετά ερχόταν πάλι σαν ανάμνηση η ιστορία και τα όνειρα και μετά πάλι στο ρεφρέν μια υπενθύμιση της πραγμάτωσης του φτερουγίσματος προς τα πάνω και τέλος όλα έσβηναν αργά αργά σαν το τέλος.
Το τέλος της ζωής; το τέλος το λυτρωτικό; Το τέλος των ονείρων; Το τέλος απλά του κομματιού; Δεν είμαι σίγουρη. Δε θυμάμαι αλήθεια. Απλά ήμουν κάπου αλλού πάντα στο τέλος. Νομίζω οτι απλά το άφηνα να συμβεί και το παρακολουθούσα, αλλά μου είναι δύσκολο να πω με ακρίβεια τί ήταν αυτό συμβολικά για μένα τότε.

Κάποια στιγμή στα δεκαέξι μου τελικά μπόρεσα και βρήκα πως λέγεται αυτή η μελωδία.
Το μπέρδευα πάντα με το Α Whiter Shade of Pale και το Air on G string του J.S.Bach.
Μετά από τόσα χρόνια έβαλα τις αντιστοιχίες και συνειδητοποίησα τί μου ξυπνούσε το κάθε ένα από αυτά.
Μια εμμονή σου επιτρέπω να πεις.
Μόλις πέρυσι μέσα σε μια συνεδρία δραματοθεραπείας, τα κατέταξα κάπως..
Chi Mai παρελθόν, Air παρόν, A Whiter Shade of Pale string μέλλον.
Εκείνη τη στιγμή έμοιαζε να ταιριάζει.
Τώρα; Μπααα
Τα αγαπώ και τα τρία, αλλά δεν αναπαριστούν τη μουσική τοιχογραφία των έσω μου πια.
Αποφάσισα να το ρίξω στα Ντάπα-Ντούπα καλύτερα :)

Πάρτε τα κιόλας.

Chi Mai



Air



A Whiter Shade of Pale



Άντε Χρόνια μου Πολλά
πάω να σβήσω κεράκια

Οφφ

Σκέψεις την πλημμύρισαν πάλι.
Την άφησαν με βαρύ κεφάλι γερμένο στον τοίχο.
Χάθηκε στα πλακάκια.
"Δεν υπάρχω" σκέφτηκε.
Σκέφτηκε πιο δυνατά για να σκεπάσει τις άλλες σκέψεις που έτρεχαν να την προλάβουν.
"Να! Θα κλείσω πάλι τα μάτια και δε θα υπάρχω!"
και κρύφτηκε για δύο ολόκληρα λεπτά με τα χέρια στα μάτια και το κεφάλι δίπλα στο θηροτηλέφωνο.
Δύο λεπτά μέχρι να δράσει και πάλι η υποστήριξη της σεροτονίνης στο κεφαλάκι της και οι 46 γαμωσυνεδρίες ψυχανάλυσης.

Ε μα ντροπή!

Βρείτε τις διαφορές...

Το "Her Morning Elegance" Oren Lavie



ΚΑΙ

Το "Όταν σε είχα πρωτοδεί" των Professional Sinnerz
(δεν γινόταν embeded το πρωτότυπο αυτό βιντεάκι, οπότε παρακαλώ πατήξτε καλά και πεισματικά ιδώ)

she's flat minor in nights

Flat She is

Minor than the Majors

naturally

the ones which she supports

the Majors that are orientated by the Minors

and Flat

Flat again

not he

not it

She

no La or A or how you wish her to be

no Sharp

The same from another perspective

A whole new approach

An other pair of eyes or ears or hands or mouth

That made her, played her, knocked her flat

In the night she's awake

like a raven or a dove

counting the diversities of a nostalgic happiness

and measuring the sanity of a beloved nutcase.

A Saturday's morning significant decision

-So what are you going to be when you grow up?

-Happy.

I am going to be happy.

Happy days by Georges Jacotey

"Σύντομα θα φορέσετε και πάλι τα χαλινάρια σας..."

Η αριστουργηματική εκπομπή Happy Days του αγαπημένου Georges Jacotey.

Ακούστε την εδώ

...

Καλή ακρόαση

:)

Έφυγες νωρίς...Σόντρα

hi

Sondra @ 23:27

hi how are you today?

Sondra @ 23:28

awful

Konstantja @ 23:28

and you?

23:28

my name is paris I'm doing great today I'm 21 yrs old how old are you?

Sondra @ 23:28

78

Konstantja @ 23:28

listen hun, I am just about to start my webcam show with jen, come chat me there in my chat room? We can cyber, I will get naked if u do..lol!

Sondra @ 23:28

oh you don't want to see that!

Konstantja @ 23:29

I can show u how to watch free if u promise not to tell anyone else how to do it???PLEASE

Sondra @ 23:29

will you swallow your own vomit for me please?

Konstantja @ 23:30

well since its free the law that u gotta be 18 (nudity involved), u have to sign up with a credit card for age verification! BUT .. Once you are inside, just clikc on "Webcams" let me know what name you use to sign in with so I know it is you babe!(NO I AM NOT GOING TO ADVERTISE THIS WEBSITE) fill out the bottom of the page then fill out the next page as well and u can see me live for free!

Sondra @ 23:30

shame on you!

Konstantja @ 23:31

I just told you

23:31

I am 78

23:31

Please dont mention anything about that in the chatroom once u get in ok?

Sondra @ 23:31

of course I will

Konstantja @ 23:31

hey

23:32

still there?

23:32

hey come back

23:32

I lied

23:32

I m not 78

23:32

I am 79 since last week

23:32

can I ask you a personal question???

23:33

Do you like almonds?

23:33

Sondra disconnected

23:34

Μικρό Πεζό Πολιτικό-Ερωτικό

Ας πούμε αφού και επειδή

είσαι και οπτικός τύπος εσύ,

πως κάπως έτσι έχουν τα πράγματα.

Εγώ είμαι από τη μια την πλευρά του δρόμου

στο πεζοδρόμιο απά

και εσύ από την άλλη.

Δεξιά- αριστερά, πάνω-κάτω σημασία δεν έχει.

Σημασία έχει ότι είσαι απέναντι.

Ή όπως εσύ θα αντιδρούσες...

Εγώ είμαι απέναντί σου.

Ωραία μέχρι εδώ.

Φανάρια δεν έχει ο κωλόδρομος.

Ή τελωσπάντων όχι μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι μας.

Ανταλλάσσουμε πεταχτά φιλιά απέναντι

και άμα δεν μας τα κόψει το λεωφορείο μπορεί κάτι να πιάσουμε.

Η πρώτη ερώτηση μου είναι:

Θα σκοτωθεί κι ο κόσμος δηλαδή αν χυμήξουμε στη μέση του δρόμου;

Η δεύτερη είναι:

Εσύ δεν ήσουν που διατινόσουν για την ευελιξία των ποδηλάτων;

Ε άντε ας τα καβαλήσουμε να τελειώνουμε.

Η τρίτη είναι:

Πώς γίναμε τόσο πεζοί;

morning thoughts

we get on very well

on our way to hell

Οι περιπέτειες ενός ‘εναλλακτικού’ τουρίστα...

Οι περιπέτειες ενός ‘εναλλακτικού’ τουρίστα...
Λήβινγκ γουήδ γιού ην Λόντον


Αναχώρηση από το αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος”
12:36
Άφιξη στο αεροδρόμιο Λούτον της Αγγλικής πρωτεύουσας
Μεταφορά με τρένο στον σταθμό Βικτώρια του Λονδίνου.
Συνάντηση με ομογενή φοιτητή μετανάστη και μεταφορά με υπόγειο, επίγειο και απόγειο σιδηρόδρομο.
Γεύμα Κολοκύθια με σπαγέτι
Βόλτα στην πόλη και επίσκεψη στην κατηλημμένη οικία της ανερχόμενης καλλιτεχνικής ομάδας, Δε Ουμπλιγιέτ Αρτχάουζ (http://theoubliette.co.uk).

Γνωριμία με τον χώρο, τα έργα, τους καλλιτέχνες και τα σούσι στο ψυγείο τους.
Κατούρημα στην τουαλέτα τους υπό το ρομαντικό φώς των κεριών.
Αναχώρηση για βόλτα με τα Ρήκσω- καρότσα με ποδήλατο.

Δοκιμή ποδήλατου με καρότσα.
Δοκιμή ποδήλατου με καρότα, κρέας και μηνσντ πάηζ και σάντουητς και μπισκότα με τζίντερ και παγωτα και ότι τραβάει η θέληση σου και χωράνε πα στην καρότσα από τα σκουπίδια γνωστής αλυσίδας σουπερ-μαρκετ (Για να μαθαίνουν και μερικοί που προτιμούν ακόμα τα ΝΕΤΤΟ’ζ), τούρ στην πόλη με τρελό σασπένς, χουφτώματα στον σέξυ κώλο του οδηγού και ξεναγού μας και πότηρια με κρασί να αλλάζουν χέρια και καρότσες, με τραγούδια, μουσικές και σπανιότατα κλαξόνζ.

Επιστροφή στο σπίτι. κατανάλωση, τσάι και ξεκούραση.

Ξύπνημα με Τσώσερ και Κάντενμπέρη τέηλζ, ποζάρισμα, ηδονοβλεψία και ζωγραφική.

Επίσκεψη στην ΤΑΤΕ ΜΟΔΕΡΝ γιατί πρέπει όπως και δήποτέ!

Πρώτο τραπέζι πίστα για να δούμε τον Τζουντ Λω και την ‘πως τη λένεεε-κοίτα να δείς ρε γαμώτο...πάλι κόλλησα..’

Α να βόλτα και στην Κόβεντ Γκάρντεν έτσι όπως δεν την είδες ποτέ!
Μαγαζί κρυμμένο με αργιλέδες και μαξιλάρες για πασάδες, που θα κάνουν και τον χειρότερο πολέμιο της παιδεραστίας να αναφωνήσει “έλα εδώ γιουσουφάκι μου!”.

Μιλώντας για ερωτικές παρεκκλίσεις επίσκεψη σε φετιχιστική σενσουάλ μπουτίκ για πρώτης ποιότητας πορσελάνινους δονητές, μεταξωτα νεγκλιζέ και αλογοουρές (όχι αυτές στο κεφάλι- τις άλλες).

Εδώ να δείς βιβλιοθήκη. Τί Μαρκήσιος ντε Σαντ. τί Ταντρα μες στη Μάντρα και Σέντρα γκώλζ... Ό, τι θες και δε θες να θες!

Δύση στο πανεμορφο πάρκο με τους μάυρους κύκνους, τους παμπόνηρους σκίουρους και τις κακιασμένες ζηλιάρες πάπιες και ευκαιρία για φωτογραφίες, που θα δείξεις σε μπαμπά και μαμά από το ταξίδι για να τους πείς πως πέρασες.


Κάμντεν για να ανοίξει το μάτι σου ή να γουρλώσει καλύτερα...

Οι κήποι της Βαβυλώνας ολάνθιστοι, κρεμαστοί και σε άλλες πόζες.
Τα Σόδομα και τα Γόμορα με τις 120 μέρες συμπικνωμένες σε 2 ωρίτσες.
-Καλά ΥΠΕΡΒΆΛΛΕΙΣ ΤΏΡΑ...
-ναι καλά οκ μόνο τις πρώτες 20.


CINE-HI-ZETE

Αφιερωμένο με περισή...

Κική Δημουλά

Οικοδόμημα

Πῶς πῆγε ἀλήθεια
η μεγάλη ἐκείνη ἐπιχείριση αἰσθήματος
ποὺ ἄνοιξες.

Μαθαίνω σὲ γονάτισε.

Τουλάχιστον ξεμπέρδεψες μὲ τὶς ὑποχρεώσεις;
Βοήθησες τὴ λήθη νὰ χτίσει;

Χρόνια ὀνειρευότανε
δική της οἰκογένεια
δικό της σπιτικὸ

μακριὰ

μακριὰ ἀπὸ τή μνήμη

ὅσων τὶς ἀγαπῆσαν καὶ τὶς δὑο.

Από εδώ

Καύλες

Μια γυναίκα στα 25 της χρόνια είναι σαν τον 16 χρονο άντρα.

Θέλει να γαμάει, να γαμιέται, να χύνει και να ρέει και να πάλλεται όλο το σύμπαν.. μέσα, έξω,γύρω!

Καύλες. Κύματα στα χρώματα όλου του οπτικού φάσματος.

Σαν ένα ουράνιο τόξο, που ανακλάται στους χυμούς της.

Μέσα στο στήθος της ξερνάει η αντλία αίμα και στους αγκώνες και στα γόνατα στέλνει... να τεντώνεται και να λυγίζει και η σάρκα της να ανασηκώνεται προς τα έξω, στα ακροδάχτυλα σπίρτα αναμένα να αναζητούν φωτιά να δέσουν, να τυλιχθούν, να συμπλακούν.

Μες στην κοιλιά της κενό κενό κενό.

Και η μήτρα της να πάλλεται από λαχτάρα!

Μια καυλωμένη γυναίκα.

Καυλωμένο σώμα με καυλωμένη ψυχή!

Να γλιστρήσεις μέσα της αργά και αποφασιστικά, σα να μπαίνεις σε θάλασσα γαλήνια.

Και να πλατσουρίσεις.

Παίξε με παπάκια, με κορδέλες, με κεριά και αρώματα.

Με τον ιδρώτα σου τον αλμυρό στο σώμα της μέσα.

Στην σκιερές πτυχώσεις του υγρού της στόματος, τα φουσκωμένα χείλια της δοκίμασε.

Ω μα τί ταξίδι αστρικό σου υπόσχεται...

How do you fall after a fall?

Πώς ερωτεύεσαι μετά τον έρωτα;

Με μαγκωμένο χαμογελάκι στο πλάι από ντροπαλότητα και ψυχικές δονήσεις, μας κοίταξε όλους έναν-ένα με τα μικρά πράσινα ματάκια της. Ήταν υγρά και τρεμόπαιζαν ελαφρώς θυμίζοντας σε κοντινό σκηνής από manga. Περίμενε κάποια μικρή κίνηση, ένα λόγο, κάποιος να της απαντήσει.

Κλείνω τα 43 σε λίγο καιρό είχε δηλώσει λίγο πιο πριν.

Δέκα χρόνια ήμασταν μαζί και δυό χρόνια τώρα δε θέλω κανέναν, είχε πει κάμποσες εβδομάδες πριν.

Πώς γίνεσαι ανοιχτός στον έρωτα για να έρθει;;;

Ξέχασα. Φοβάμαι ακόμα. Έχω δει όλα τα σενάρια. Ήδη πριν καν βγω με αυτόν τον τύπο.

Αξίζει τον κόπο;

Πώς ερωτεύεσαι μετά τον έρωτα;

Προχτές ήρθε στο σπίτι μου η αγαπημένη μου φίλη από τη σχολή.

Μετά από οχτώ χρόνια αποφάσισε να βγει ραντεβού.

Ένα χρόνο τώρα που ανοίγουμε τα σώψυχά μας η μια στην άλλη,

ποτέ δεν την άκουσα να λέει κάτι για την εξωτερική της εμφάνιση.

Προχθές πριν από το ραντεβού της ήρθε εδώ.

Ήθελε κουράγιο.

Φοβάται είπε.

Η θηλική της πλευρά σαν λάβα που κοχλάζει μέσα της.

Μου δείχνει να την κοιτάξω. "Είμαι χοντρή.

Τί ρούχα είναι αυτά που φοράω!"

Αυτή η φίλη μου, που πάντα ήταν ήρεμη και ασφαλής στη μοναχική της ζωή.

Ευχαριστημένη και γεμάτη από τις φιλικές και επαγγελματικές της συντροφιές.

Ξυπνάει και πάλι ο έρωτας, μαζί και οι φόβοι της.

Δε της φταίει η ανατομία της και το ξέρει.

Είναι σαν κάποιος άλλος από χρόνια και δεκαετίες και αιώνες πριν, να της έβαλε αυτές τις γραμμές να της πεί.

Έρμαιο φοβάται μη γίνει κάποιου πόθου.

Ποιός είναι αυτός και τί θέλει από μένα;

Τί θέλει να μάθει; Τί θέλει να πάρει; Τί θέλει να δώσει;

Μπορώ;

Πώς γίνεσαι ανοιχτός στον έρωτα για να έρθει;;;

Ξέχασα. Φοβάμαι ακόμα. Έχω δει όλα τα σενάρια. Ήδη πριν καν βγω με αυτόν τον τύπο.

Αξίζει τον κόπο;

Πώς ερωτεύεσαι μετά τον έρωτα;

Σαραπέντε χρονών. Όμορφος άνδρας. Επάγγελμα εργασιομανής. Μόνος.

Είμαι μόνος είπε.

Θα ήθελα να μην είμαι μόνος πια.

Δε φοβάμαι μην μπουν κλέφτες το βράδυ στο σπίτι, που θα είμαι μόνος.

Φοβάμαι που είμαι μόνος μου και σήμερα.

Εκείνη η κοπέλα που βγήκανε κανα δυό ραντεβού... Δε θα πήγαινε καλά με αυτήν.. ούτως ή άλλως... Και άλλωστε έχει πολύ πολύ δουλειά.

Ακόμα και όταν δεν έχει.

Φτιάχνει. Φροντίζει να έχει πάντα δουλειά.

Να νιώθει πως είναι γεμάτος και να τα βάζει με τον γεμάτο χρόνο του.

Πώς γίνεσαι ανοιχτός στον έρωτα για να έρθει;;;

Ξέχασα. Φοβάμαι ακόμα. Έχω δει όλα τα σενάρια. Ήδη πριν καν βγω με αυτή την κοπέλα.

Αξίζει τον κόπο;

Πώς ερωτεύεσαι μετά τον έρωτα;

Παντρεύτηκαν στα 27.

Αδερφές ψυχές έλεγαν.

Αυτή ήθελε ένα παιδί μαζί του.

Αυτός δεν ήταν έτοιμος.

Έπρεπε να βρει μια σταθερή δουλειά πρώτα.

Του την έσκασε μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Σταμάτησε να την εμπιστεύεται.

Άρχισε να την απεχθάνεται.

Προδομένος.

Πως μπόρεσε να τον κοροϊδέψει.

Όχι Αυτή!

Τώρα στα 36 μετά από χρόνια απέχθειας και αφού είδε και έκανε τα πάντα.

Χορτασμένος. Σιχάθηκε τους έρωτες.

Πόσες μπορείς να αγαπήσεις;

Σε πόσες να αφεθείς; Σε πόσες να πιστέψεις;

Πόσες μπορεί να είναι οι γυναίκες της ζωής σου;

Τί σημασία έχει αυτή η φράση;

Κάποιον να συνενοούμε και να περνάμε καλά.

Μιά φίλη θέλω. Πρώτα φίλη και μετά ο έρωτας.

Πώς γίνεσαι ανοιχτός στον έρωτα για να έρθει;;;

Ξέχασα. Φοβάμαι ακόμα. Έχω δει όλα τα σενάρια. Ήδη πριν καν βγω με αυτή την κοπέλα.

Αξίζει τον κόπο;

Ίσως όχι.

Ίσως ναι.

Πόσο καλά τα έχεις με τον εαυτό σου;

Μπορείς να συνεχίσεις να τα έχεις καλά αν στα σύνορα μπαινοβγαίνει

κάποιος άλλος με την καρδιά σου για διαβατήριο;

Μπορείς να διαχειριστείς φίλε μου τον έρωτα;

Μάλλον ναι.

Μπορεί και όχι.

...

Παρτάκι σε σπίτι. Κανείς λιγότερο από 5 χρόνια μακριά από τα 25.

Δεκαενιάρης. Μουστακαλής. Γύφτος διατείνεται εκ της Ρουμανίας.

Ναι ναι. Με πατέρα γνωστό μουσικό. Ερωτιάρης και ωραιοπαθής μέχρι το κόκκαλο.

Μου την πέφτει. Βαριέμαι να ακούω πόσο καλός είσαι ρε φίλε.

Το ξώβυζο το έβαλα για το 'retro theme' του πάρτυ. Μη ψαρώνεις.

Δεν ψαρώνει. Την πέφτει σε μια άλλη. Πάνε στο μπαλκόνι.

Χάνονται στο δωμάτιο. Κλειδώνουν και την πόρτα...

(μουσικό ιντερλούδιο για γύφτικο βιολί)

Στο τρίτο ποτό ξαναχτυπά. Απ! Νάτο. Ξετσουτσούνισε πάλι.

Ώρα να την κάνω. Καληνύχτα. Περάσαμε ωραία. Γράψαμε μηνύματα στους τοίχους. Ήπιαμε. Δε χορέψαμε. Γελάσαμε με τη φάση. Άντε. Χαρήκαμε. Γειά σας.

-"Εεε..Πάρε το τηλέφωνό μου" Κοιτάει με νόημα.

-"Ναί.. Ναί όοοκεεεεη."

Σε άλλους έχει γαμηθεί το σύμπαν και άλλοι προτιμούν να το γαμάνε οι ίδιοι.

ΜΠΑΚ ΤΟΥ ΥΙΟΥ Κ

Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε ήταν το χρώμα στα σύννεφα.

Ψέμματα. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε ήταν τα σύννεφα. Μετά το χρώμα.

Εκεί που βρισκόταν, τα σύννεφα υπήρχαν σε ποσότητες δείγματος.

Έτσι. Μήπως και κουραστεί το μάτι από το πολύ γαλάζιο.

Το δεύτερο πράγμα που πρόσεξε ήταν η καμπούρα της.

Μα τί περίεργο πράγμα.

Τόσα χρόνια θυμόταν τον εαυτό της με καμπούρα στις φωτογραφίες,

στα “περίμενε” στην ουρά, στο κουβάλημα, στο λιώσιμο από το περπάτημα,

στη ζέστη.

Που πήγε η καμπούρα? Οέο;;;

Περίεργο φαινόμενο. Το είχε παρατηρήσει πρόσφατα και πάνω

που νόμιζε πως το είχε οριστικά ξεπεεράσει αυτό το καμπύλωμα από την πλάτη της,

ένα ταξιδάκι στον Νότο την έπεισε πως τα πράγματα δεν ήταν όσο απλά φαίνονταν.

Βαθειά ψυχαναλυτικό φαινόμενο λοιπόν η καμπούρα...

(Μάααλιστααα....)

Για να μην σας τα πολυλογώ, η καμπούρα μέσα σε πέντε ώρες γλύστρισε

από τον ένα ώμο της μόλις έμπαινε στο πουλμανάκι

και από τον δεύτερο όταν σηκώθηκε από το κάθισμα,

που την έφερε στο νέο αυτό σπίτι της.

Βέρη Γουήαρντ σκέφτηκε.

Να ‘ναι που βαριέμαι? Να ‘ναι η ζέστη; Να ‘ναι?

Το τρίτο και το καλύτερο πράγμα που πρόσεξε ήταν ο αέρας.

Μά τω Θεώ! (Θα ορκιζόταν άν πίστευε σε τέτοια πράματα)

Μυρίζει μελωμένο ζαμπόν και ζεστό αφράτο κέηκ!

Έφερε με το νού της πόσο της άρεσε πάντα αυτή η υγρασία στον αέρα και ένιωσε να μεταμορφώνεται σε βρύα και λειχήνες. Μια υγρασία δροσερή. Αναπνέω, σκέφτηκε και ανέπνευσε. Πιο καθαρός ή πιο βρώμικος, δεν ξέρω, αυτός ο αέρας.... Τα πνευμόνια μου τον αγκαλιάζουν με αισθησιασμό...(Σιγά!)

Σκέφτηκε τα πνευμόνια της. Ροζ με μικρούς πορφυρούς δενδρίτες, να φουσκώνουν με δροσερά μόρια οξυγόνου. Ένιωσε να ανανεώνονται τα κύτταρά της και να το αίμα της να τρέχει ζεστό και κατακόκκινο. Ξερόβηξε.

Μπά. Ροζ δεν παίζει να είναι.

Έπειτα είδε κάτι λαγουδάκια. Ε όχι ρε παιδιά!

Λαγουδάκια πολλά. Καμμιά δεκαριά! Μέσα σε ξένο περιβολάκι. Για την ακρίβεια σε μια ιδιοκτησία του αεροδρομίου, τρυπούσαν τρύπες.

(Μάααλιστααα....)

Κοίτα...

Βρέχει!

Νάης! Νάης! Πώς λέμε Μάης; Καμμία σχέση.

Γουστάρω τελικά τη μούχλα.

Καλώστηνα!

Άλλοι ήχοι γύρω της.

Θα της πάρει καμμιά βδομάδα να τους ξανασυνηθήσει.

Ά και τον αέρα!

Φτάσαμε στον σταθμό.

Καλώς ήρθατε Μις.

Η σκιά του πραγματογνώμονα ΟΥΝΟ

Άτιμε! Θα τρέξω και θα γράψω με τα πόδια στα χορτάρια.

Πάνω στο βουνό θα το βλέπουν όλοι.

Ποτέ μην ξεχαστεί.

Άτιμε τί έκανες;

Θα θερίσω τα στάχυα όλης της πεδιάδας με τα γόνατα μπας και μπορέσω έτσι

μια αξιόπιστη αναπαράσταση να ζωγραφίσω.

Θα πιάσω το χώμα και θα το σφίξω τόσο σφιχτά στις χούφτες μου

που θα γίνει νερό.

Λάσπη.

Το πρόσωπο θα βάψω και θα τρέχω γυμνός σαν ξένος, σαν αγριάνθρωπος.

Θα σταματήσω να μιλώ και κραυγές θα βγάζω.

Λύκους θα κάνω μόνο φίλους και θα εμπιστεύομαι

και εσύ θα γίνεις πια ένας μύθος

όχι άνθρωπος

και έτσι

θα αντέχω.

Η σκιά του πραγματογνώμονα ΝΤΟΥΕ

Δε θέλω να μ'αγαπήσεις για πάντα.

Να τυλιχτούμε μόνο για τρείς ανάσες μέσα σε ένα κουκούλι μαζί.

Να ξυπνήσουμε με ένα χαμόγελο και να μου απαγγείλεις τρίστιχα με μπάσα τη φωνή σου.

Λίγα πράματα, ε;

Ο ρομαντισμός προσγειώθηκε σε λερωμένα σεντόνια.

Σεντόνια που πλήθηκαν στην αλμυρή βροχή.

Κάποια στιγμή μεγαλώνεις

κι έπειτα μεγαλώνεις κι άλλο

και έπειτα αρχίζεις να μικραίνεις λένε.

Αναλόγως που γίνεται αυτό όμως

είναι καλό ή κακό.

Θέλει προσοχή το πράγμα.

Που ήμασταν; ναι.

Θέλω να σε εμπιστευτώ για λίγο.

...

Δεν είμαι σίγουρη για αυτό.

Γράφωντας το γύρισα, ξάπλωσα κοιτώντας τις λεπτομέρειες

μιας ξύλινης πόρτας για κανα πεντάλεπτο.

Όταν φαντάστηκα υγρό γυαλί να κυλάει στις πτυχές της

επανήλθα στον πραγματικό χωροχρόνο.

Αυτό που θέλω να πώ...-μάλλον- είναι: έλα και βλέπουμε.

Ούτε ουράνια τόξα, ούτε πούπουλα σου υπόσχομαι, ούτε λίμνες.

Αυτά ήταν περισσότερο προσωπικές υποθέσεις,

παρά διαπροσωπικές.

Η σκιά του πραγματογνώμονα ΤΡΕ

Επάγγελμα γονιός

Άνευ πληρωμής

24ωρης βάσης

Χωρίς ασφάλεια

Βαρέων συχνά και ανθυγιεινών.

Συχνά μόνος

Συχνά υπεύθυνος για όλα.

Τρελλαμένος

Απόμακρος

Αυστηρός

Φεύγα

Τρυφερός

Ένα λεπτό λυγερό κορτσούδι

με κάτι μεγάλα μαύρα στρογγυλά μάτια.

Μαυρισμένο σα γυφτάκι από τα μπάνια στο νησί.

Πιάνει το στήθος της μάνας της.

Της φιλάει τα μαλλιά εκείνη.

Ήρεμα κοιμούνται σε λίγο

η μία διπλωμένη πάνω στην άλλη.

Άλλη κυνηγάει τον δίχρονο

(σαν τα μηχανάκια το δρόμου)

"Παναγιώωωωτηη!!!"

που κάνει γκαζιές

στην κόκκινη μοκέτα του πλοίου.

Έπειτα ανακαλύπτει την τέχνη στις πρώτες του κόκκινες μουτζούρες.

Άνετα θα έλεγες πως αποτύπωνε τη μοκέτα στο λευκό χαρτί μπροστά του και έξω από αυτό.

Επάγγελμα παιδί

Κάθεσαι ήσυχα γιατί οι γονείς κοιμούνται.

Άν δεν μπορούν να σε επιβλέπουν, πρέπει να μην παίζεις,

να μην εξερευνάς τον κόσμο.

Ούτε να μιλάς. Κιχ!

Άν μπορούσαν θα σε έβγαζαν κι απ'την πρίζα, σκέφτεσαι.

Κάθεται μουτρωμένη.

Κοτζαμάν γαϊδούρα.

12 χρονών.

Γυρνάω μόνη μου από το σχολείο,

αλλά βόλτα στο κατάστρωμα δε μ'αφήνει να κάνω η μαμά.

Διαβάζει το βιβλίο της τώρα και θέλει να έχει το κεφάλι της ήσυχο λέει.

Άνοιξε την πούδρα ένα μικρό και βάφεται.

Κοιτάζεται στο καθρεφτάκι.

Είμαι όμορφη τώρα.

Τριών. Ξανθό γαλανομάτικο.

Στρουμπουλό και αφηρημένο.

Ξυπόλητο αλωνίζει.

Ποιός κάθεται μες στο πλοίο να δει Μπέυγουωτς

με τέτοια θεάματα.

Έχει κύμα.

Καλά το είπε η διπλανή.

Έξι και δέκα φτάνουμε Πειραιά.

Ε;

Όχι δέκα μποφόρ παιδάκι μου!

Έξι και δέκα φτάνω!

Άν είχε δέκα μποφόρ θα άκουγες μπουρμπουλήθρες!

...

Όχι ρε γαμώτο!

Δε το πιστεύω παλιοTV!

Ο Ντέηβιντ Χάσελχοφ (Μιτς)

τα βρήκε με την πρώην γυναίκα του και ο 13χρονος Χόμπστερ είναι ευτυχής.

Κι ενώ παίζουν οικογενειακώς σε σλώου μόσιον με τα κύματα της καλιφόρνιας,

εγώ λέω να πάω να απειλήσω τον καπετάνιο με το μαρκαδοράκι στην πλάτη

να γυρίσει πίσω στο νησί.

Απά... Στεναχωρήθηκε η Στέφανι η καημένη.

Κοντυνό στο βυζί της Σί-Τζεη (κατά κόσμον Πάμελα η Σιλικονένια η Α' και η καλύτερη)

τρέχει με το ναυαγωσωστικό κόκκινο μαραφέτι ξωπίσω της.

Ζούμ στους κοιλιακούς του γκομενακίου τώρα.

Πνιγόμαστε και ήρθαν να μας σώσουν οι διαφημίσεις!

Ναι ναι...

Ξέχασα το βιβλίο μου στο νησί και έχω αφρίσει.

Και εκεί που θα μάθαινα αν η Έλεν Τσέρι θα έπαιρνε τον Ισμαήλ, τον Ισαάκ, τον Ραούλ, τον νέο σούπερ ουάου καλλιτέχνη Μπούμερ Πέτγουεη ή τον Περιστρεφόμενο Νόρμαν τελωσπάντων..!

Άαχ Βάσανα. Το πήρα το χαπάκι το πρωί;

Αμμμ...Ναι το πήρα. Οκ.

Δεν έπαιρνα μια καρτ ποστάλ καλύτερα...

Τα σταυρόλεξα τα αφήνουμε να τα λύνουν αυτοί που είναι πρωτοποριακοί

και ευφάνταστοι τύποι σαν την κυρία εμπρόσθεν.

Γνωστός Σταρ της ελληνικής μουσικής σκηνής (4 γράμματα)

ε ΡΟΥ-Β-Α-Σ. Τί άλλο;

UPDATE 26/08/09

Ξέχασα την απορεία της μαυρομάτας μικρής.

"Μαμά, τώρα δηλαδη είμαστε σε αεροπλάνο ή σε πλοίο?"

Και εγώ την είχα αυτή την απορεία μικρή όταν πηγαίναμε να καθήσουμε στις 'αεροπορικές' θέσεις του πλοίου :)))

Munich or somewhere else

It is like the sea...

The waves come and go...

Having waves wanes...

The tribes, the countries, the people.

A green and bloody red sea.

Sometimes some shores dry.

How long for though?

What is long anyway?

Home Sweet Home

The barriers were always used to identify ourselves.

To say and feel and breath

Here-I-Am.

Here-I-Exist.

Here, I establish Me- My family-My Ideology-My Religion

Here I Nourish Myself and Here I Shit.

Here-I-Belong

From This Wall to That Wall.

Sometimes I or My Fathers become Greedy

Push against the walls boys!!!

Push against cause we've became many

because we need more space

because we deserve a view to the sea

because we deserve more

Push against the people who are behind that wall!

Push against our enemies...

The two enemies forget exactly where this wall were or who pushed first.

Two boys, five years old both fighting: "He punched me first" "He stole my doll"

"I'll punch you now" "I'll take my ball back"...

And so it goes...

And the only thing we fight against

we call it people

but its me and you and your mother and father

the only thing we fight on/in/against is Home.

Home Sweet Home

Πρωινό παραλλήρημα 2

...ήταν πολύ έξυπνος για να περιοριστεί σε μία ζωή

και πολύ κουτός για να απολαύσει έστω τη μία...

Include me Out!

Revised - From the backup

fix your own self?

And your inner chaos your lost
waiting to find an eternal truth
yet it only lasts for seconds in time


fix the world?

And in this universal chaos we are all lost
waiting to meet each other even for a glimpse
letting go of any desires or any possesions
pushing against any sticking stardust
consuming any bright light we see in the dark
as if this brightness will become one of our own qualities



fix his mind?

And in his vortex you drown
waiting for the wind to change
or for the gravity to turn upside down its law
and bring you both back on the surface
on this spring's clear breeze


fix the 'system'?

fuck them, fuck them
turn them in
laugh at them as you can laugh at every failing clown
and screw every fucking rotten bit of them
make sure that they won't do the same to any other lost man

Medea σαγανάκι

MEDEA

for storytelling

(Remix of several myths and stories about MEDEA)

by Konstantja

Eleven years have passed since Hera demanded from Eros to wound Medea,

the princess of Colchis in Asia with his arrow

and make her fall in love with her protégé Jason.

Eleven years since Medea helped Jason with her magic powers

to overcome his almost impossible tasks;

retrieve the Golden Fleece and return back to Greece.

In Jason's favor, she betrayed her father Aetes-the son of the Sun,

she dismembered and scattered in the sea her baby-brother's body

and left far behind her glorious palace and the land of Colchis.

To follow Jason and live as a stranger in Greece,

with the label of the Barbarian amongst the people of Corinth,

where the couple have settled.

Out of love she rejuvenated Jason and gave birth to his two sons.

Not even when Zeus have fallen in love with her she resigned,

but she repulsed all his advances

and thus Hera promised to make her sons with Jason immortal.

And there she is now, inside her house.

She cries and curses and the house trembles.

as Jason betrayed his oath and is preparing to marry Creussa,

the beautiful daughter of King Creon of Corinth!

The women of Corinth have gathered

outside Medea's house and try to console her.

King Creon then arrives! He fears of her wicked powers

and came to set Medea into exile,

in order to protect his daughter Creussa!

As he faces Medea he orders:

"I demand that you leave my territories right now!

And take along your two sons!"

She compliments him, by telling him that he is a wise man

and should not be afraid of the knowledge -she has- of magic. Creon insist.

She then falls on his knees and begs him

to give her just one more day to plan where her sons and she will go while in exile!

King Creon finally agrees and leaves from her house.

Then her betrayer, Jason comes to see his mad and angry wife.

He tells her that he does everything for the benefit

of this family and she shouldn't act thoughtlessly!

After a few years, when he will have inherited the throne,

he says, Medea can return back to Corinth and the two families shall be united.

Medea is furious! She doesn't believe a word he says.

The women of Corinth look at him in disbelief!

She begs him in love" I'm your wife! These are your children!

Think again! Where should we flee when in exile, since all Greece hate the Barbarians!"

Yet nothing can change his mind now!

He abandons her and leaves her mourning for her bad fate.

Aegeas, King of Athens arrives in Medea's house to ask for her help;

He needs Medea to decode an oracle from Pythia,

which will cure him from infertility!

Medea asks in return a shelter in Athens while in exile.

He is happy to agree to his friend's request!

He leaves.

Now Medea only thinks of Revenge.

For all the sufferings her hateful husband offered to her.

She cries: " Death is dearer for me now. I have no land,

no home and no refuge for my pain."

She reveals her plan of killing Creussa

and stabbing her own children to the Women of Corinth.

The Women of Corinth try to make her change her mind

and warn her that from such an action she will be suffering the most.

But in vain, their voices are not heard.

To see her husband suffer is the only thing Medea cares about now.

She prepares for Creussa a fine white robe

and a crown made from the most precious treasures she brought with her from Colchis.

She ingrains them with poisonous potions and casts a spell on them.

Then asks from the women of Corinth to find Jason and tell him

that Medea wants to speak with him.

Jason accompanied by the Women of Corinth,

arrives at her request and Medea tells him that she thought rationally

and agrees with his wise actions.

She will go to exile but asks him to think of their children

and persuade his new wife to keep them and raise them, so they won't suffer in exile.

She shows him the gifts she made to help him persuade Creussa.

The children come and carry the presents along with Jason to the Palace of Corinth.

Creussa is amused by the gifts and agrees to keep the children.

The children return to their home and as Creussa tries on her new fine robe

and put the glorious crown on her head,

the spell and the poison takes action. The crown and the robe

become one with her skin and she’s now wrapped in poisonous flames.

Her father, King Creon tries to save her, but end up burning together

with his beloved daughter.

The whole palace is on fire. Everything is crushed.

Jason escapes in the last minute.

Medea in her house takes the final step!

Neither the pain she feels in her flesh,

neither the begging of the women of Corinth can change what she has set in mind.

As she attacks her children their screams and her mourning create a wicked melody.

They are wrapped in divine fire flames, that form a chariot,

the golden chariot of the Sun.

As Jason arrives, he curses Medea and demands to see his children!

Medea resists his begging and full of hatred words.

He shall never see his sons again!

As the bodies of her children lie now dead on the chariot,

their souls are still immortal; as Hera secretly has promised to Medea.

Medea flees to the skies and sets the bodies of her children

in the Temple of Hera for rejuvenation.

Jason goes to find his old boat Argo and sits there mourning.

A beam of the boat falls on him and kills him.

The women of Corinth confess "Manifold are your shapings, Providence!"

and return to their homes.

***

Bibliography

Graves, R. (1990). ‘Medea at Ephyra’. The Greek Myths: Volume Two. Penguin Books. London.

Graves, R. (1990). ‘Medea in Exile’. The Greek Myths: Volume Two. Penguin Books. London.

Appelbaum ,S. (ed.) (1993). ‘Euripides Medea (Unabridged)’. Dover Thrift Editions. US.

Way, A., S. (transl.) (1956). ‘MEDEA’. Euripides: Plays. Volume One. J. M. Dent & Sons LTD. London.

Murray, G. (transl.) (1933). ‘Euripides: The Medea’. Unwin Brothers LTD. London

Griffiths, E. (2006). ‘Medea: Gods and Heroes of the Ancient World’. Routledge. Oxon.

Kennelly, B. (2006). ‘When Then is Now: Three Greek Tragedies’. Bloodaxe Books Ltd. UK

Bolen, J., S. (1985). ‘Goddesses in Everywoman’. Harper Colophon. US

Innes, M., M. (transl.) (1955). ’The Metamorphoses of Ovid: Book VII’. Penguin Books. London.

Church, A. (1880) ‘The Vengeance of Medea’. Stories from the Greek Tragedians. Seeley, Jackson and Halliday. London.

Fourouklas, L. (2009). ‘Η Απολογία της Μήδειας’. (The Apologia of Medea). Available at http://lakisf.blogspot.com/2009/03/blog-post_16.html (accessed on 08/01/09).

Λάκη σε ευχαριστώ πολύ για την έμπνευση.

Η εκδοχή σου με έκανε να συνδεθώ με την Μήδεια σε πρωτόγονο επίπεδο.