Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009

Καύλες

Μια γυναίκα στα 25 της χρόνια είναι σαν τον 16 χρονο άντρα.
Θέλει να γαμάει, να γαμιέται, να χύνει και να ρέει και να πάλλεται όλο το σύμπαν.. μέσα, έξω,γύρω!
Καύλες. Κύματα στα χρώματα όλου του οπτικού φάσματος.
Σαν ένα ουράνιο τόξο, που ανακλάται στους χυμούς της.
Μέσα στο στήθος της ξερνάει η αντλία αίμα και στους αγκώνες και στα γόνατα στέλνει... να τεντώνεται και να λυγίζει και η σάρκα της να ανασηκώνεται προς τα έξω, στα ακροδάχτυλα σπίρτα αναμένα να αναζητούν φωτιά να δέσουν, να τυλιχθούν, να συμπλακούν.
Μες στην κοιλιά της κενό κενό κενό.
Και η μήτρα της να πάλλεται από λαχτάρα!
Μια καυλωμένη γυναίκα.
Καυλωμένο σώμα με καυλωμένη ψυχή!
Να γλιστρήσεις μέσα της αργά και αποφασιστικά, σα να μπαίνεις σε θάλασσα γαλήνια.
Και να πλατσουρίσεις.
Παίξε με παπάκια, με κορδέλες, με κεριά και αρώματα.
Με τον ιδρώτα σου τον αλμυρό στο σώμα της μέσα.
Στην σκιερές πτυχώσεις του υγρού της στόματος, τα φουσκωμένα χείλια της δοκίμασε.

Ω μα τί ταξίδι αστρικό σου υπόσχεται...

Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2009

How do you fall after a fall?

Πώς ερωτεύεσαι μετά τον έρωτα;

Με μαγκωμένο χαμογελάκι στο πλάι από ντροπαλότητα και ψυχικές δονήσεις, μας κοίταξε όλους έναν-ένα με τα μικρά πράσινα ματάκια της. Ήταν υγρά και τρεμόπαιζαν ελαφρώς θυμίζοντας σε κοντινό σκηνής από manga. Περίμενε κάποια μικρή κίνηση, ένα λόγο, κάποιος να της απαντήσει.
Κλείνω τα 43 σε λίγο καιρό είχε δηλώσει λίγο πιο πριν.
Δέκα χρόνια ήμασταν μαζί και δυό χρόνια τώρα δε θέλω κανέναν, είχε πει κάμποσες εβδομάδες πριν.
Πώς γίνεσαι ανοιχτός στον έρωτα για να έρθει;;;
Ξέχασα. Φοβάμαι ακόμα. Έχω δει όλα τα σενάρια. Ήδη πριν καν βγω με αυτόν τον τύπο.
Αξίζει τον κόπο;

Πώς ερωτεύεσαι μετά τον έρωτα;
Προχτές ήρθε στο σπίτι μου η αγαπημένη μου φίλη από τη σχολή.
Μετά από οχτώ χρόνια αποφάσισε να βγει ραντεβού.
Ένα χρόνο τώρα που ανοίγουμε τα σώψυχά μας η μια στην άλλη,
ποτέ δεν την άκουσα να λέει κάτι για την εξωτερική της εμφάνιση.
Προχθές πριν από το ραντεβού της ήρθε εδώ.
Ήθελε κουράγιο.
Φοβάται είπε.
Η θηλική της πλευρά σαν λάβα που κοχλάζει μέσα της.
Μου δείχνει να την κοιτάξω. "Είμαι χοντρή.
Τί ρούχα είναι αυτά που φοράω!"

Αυτή η φίλη μου, που πάντα ήταν ήρεμη και ασφαλής στη μοναχική της ζωή.
Ευχαριστημένη και γεμάτη από τις φιλικές και επαγγελματικές της συντροφιές.
Ξυπνάει και πάλι ο έρωτας, μαζί και οι φόβοι της.
Δε της φταίει η ανατομία της και το ξέρει.
Είναι σαν κάποιος άλλος από χρόνια και δεκαετίες και αιώνες πριν, να της έβαλε αυτές τις γραμμές να της πεί.

Έρμαιο φοβάται μη γίνει κάποιου πόθου.
Ποιός είναι αυτός και τί θέλει από μένα;
Τί θέλει να μάθει; Τί θέλει να πάρει; Τί θέλει να δώσει;
Μπορώ;
Πώς γίνεσαι ανοιχτός στον έρωτα για να έρθει;;;
Ξέχασα. Φοβάμαι ακόμα. Έχω δει όλα τα σενάρια. Ήδη πριν καν βγω με αυτόν τον τύπο.
Αξίζει τον κόπο;

Πώς ερωτεύεσαι μετά τον έρωτα;
Σαραπέντε χρονών. Όμορφος άνδρας. Επάγγελμα εργασιομανής. Μόνος.
Είμαι μόνος είπε.
Θα ήθελα να μην είμαι μόνος πια.
Δε φοβάμαι μην μπουν κλέφτες το βράδυ στο σπίτι, που θα είμαι μόνος.
Φοβάμαι που είμαι μόνος μου και σήμερα.

Εκείνη η κοπέλα που βγήκανε κανα δυό ραντεβού... Δε θα πήγαινε καλά με αυτήν.. ούτως ή άλλως... Και άλλωστε έχει πολύ πολύ δουλειά.
Ακόμα και όταν δεν έχει.
Φτιάχνει. Φροντίζει να έχει πάντα δουλειά.
Να νιώθει πως είναι γεμάτος και να τα βάζει με τον γεμάτο χρόνο του.
Πώς γίνεσαι ανοιχτός στον έρωτα για να έρθει;;;
Ξέχασα. Φοβάμαι ακόμα. Έχω δει όλα τα σενάρια. Ήδη πριν καν βγω με αυτή την κοπέλα.
Αξίζει τον κόπο;

Πώς ερωτεύεσαι μετά τον έρωτα;
Παντρεύτηκαν στα 27.
Αδερφές ψυχές έλεγαν.
Αυτή ήθελε ένα παιδί μαζί του.
Αυτός δεν ήταν έτοιμος.
Έπρεπε να βρει μια σταθερή δουλειά πρώτα.
Του την έσκασε μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Σταμάτησε να την εμπιστεύεται.
Άρχισε να την απεχθάνεται.
Προδομένος.
Πως μπόρεσε να τον κοροϊδέψει.
Όχι Αυτή!

Τώρα στα 36 μετά από χρόνια απέχθειας και αφού είδε και έκανε τα πάντα.
Χορτασμένος. Σιχάθηκε τους έρωτες.
Πόσες μπορείς να αγαπήσεις;
Σε πόσες να αφεθείς; Σε πόσες να πιστέψεις;
Πόσες μπορεί να είναι οι γυναίκες της ζωής σου;
Τί σημασία έχει αυτή η φράση;
Κάποιον να συνενοούμε και να περνάμε καλά.
Μιά φίλη θέλω. Πρώτα φίλη και μετά ο έρωτας.
Πώς γίνεσαι ανοιχτός στον έρωτα για να έρθει;;;
Ξέχασα. Φοβάμαι ακόμα. Έχω δει όλα τα σενάρια. Ήδη πριν καν βγω με αυτή την κοπέλα.
Αξίζει τον κόπο;

Ίσως όχι.
Ίσως ναι.

Πόσο καλά τα έχεις με τον εαυτό σου;
Μπορείς να συνεχίσεις να τα έχεις καλά αν στα σύνορα μπαινοβγαίνει
κάποιος άλλος με την καρδιά σου για διαβατήριο;
Μπορείς να διαχειριστείς φίλε μου τον έρωτα;

Μάλλον ναι.
Μπορεί και όχι.
...

Παρτάκι σε σπίτι. Κανείς λιγότερο από 5 χρόνια μακριά από τα 25.
Δεκαενιάρης. Μουστακαλής. Γύφτος διατείνεται εκ της Ρουμανίας.
Ναι ναι. Με πατέρα γνωστό μουσικό. Ερωτιάρης και ωραιοπαθής μέχρι το κόκκαλο.
Μου την πέφτει. Βαριέμαι να ακούω πόσο καλός είσαι ρε φίλε.
Το ξώβυζο το έβαλα για το 'retro theme' του πάρτυ. Μη ψαρώνεις.
Δεν ψαρώνει. Την πέφτει σε μια άλλη. Πάνε στο μπαλκόνι.
Χάνονται στο δωμάτιο. Κλειδώνουν και την πόρτα...

(μουσικό ιντερλούδιο για γύφτικο βιολί)

Στο τρίτο ποτό ξαναχτυπά. Απ! Νάτο. Ξετσουτσούνισε πάλι.
Ώρα να την κάνω. Καληνύχτα. Περάσαμε ωραία. Γράψαμε μηνύματα στους τοίχους. Ήπιαμε. Δε χορέψαμε. Γελάσαμε με τη φάση. Άντε. Χαρήκαμε. Γειά σας.

-"Εεε..Πάρε το τηλέφωνό μου" Κοιτάει με νόημα.

-"Ναί.. Ναί όοοκεεεεη."

Σε άλλους έχει γαμηθεί το σύμπαν και άλλοι προτιμούν να το γαμάνε οι ίδιοι.













Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009

ΜΠΑΚ ΤΟΥ ΥΙΟΥ Κ

Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε ήταν το χρώμα στα σύννεφα.

Ψέμματα. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε ήταν τα σύννεφα. Μετά το χρώμα.

Εκεί που βρισκόταν, τα σύννεφα υπήρχαν σε ποσότητες δείγματος.

Έτσι. Μήπως και κουραστεί το μάτι από το πολύ γαλάζιο.


Το δεύτερο πράγμα που πρόσεξε ήταν η καμπούρα της.

Μα τί περίεργο πράγμα.

Τόσα χρόνια θυμόταν τον εαυτό της με καμπούρα στις φωτογραφίες,

στα “περίμενε” στην ουρά, στο κουβάλημα, στο λιώσιμο από το περπάτημα,

στη ζέστη.

Που πήγε η καμπούρα? Οέο;;;


Περίεργο φαινόμενο. Το είχε παρατηρήσει πρόσφατα και πάνω

που νόμιζε πως το είχε οριστικά ξεπεεράσει αυτό το καμπύλωμα από την πλάτη της,

ένα ταξιδάκι στον Νότο την έπεισε πως τα πράγματα δεν ήταν όσο απλά φαίνονταν.


Βαθειά ψυχαναλυτικό φαινόμενο λοιπόν η καμπούρα...

(Μάααλιστααα....)


Για να μην σας τα πολυλογώ, η καμπούρα μέσα σε πέντε ώρες γλύστρισε

από τον ένα ώμο της μόλις έμπαινε στο πουλμανάκι

και από τον δεύτερο όταν σηκώθηκε από το κάθισμα,

που την έφερε στο νέο αυτό σπίτι της.

Βέρη Γουήαρντ σκέφτηκε.


Να ‘ναι που βαριέμαι? Να ‘ναι η ζέστη; Να ‘ναι?



Το τρίτο και το καλύτερο πράγμα που πρόσεξε ήταν ο αέρας.

Μά τω Θεώ! (Θα ορκιζόταν άν πίστευε σε τέτοια πράματα)

Μυρίζει μελωμένο ζαμπόν και ζεστό αφράτο κέηκ!


Έφερε με το νού της πόσο της άρεσε πάντα αυτή η υγρασία στον αέρα και ένιωσε να μεταμορφώνεται σε βρύα και λειχήνες. Μια υγρασία δροσερή. Αναπνέω, σκέφτηκε και ανέπνευσε. Πιο καθαρός ή πιο βρώμικος, δεν ξέρω, αυτός ο αέρας.... Τα πνευμόνια μου τον αγκαλιάζουν με αισθησιασμό...(Σιγά!)


Σκέφτηκε τα πνευμόνια της. Ροζ με μικρούς πορφυρούς δενδρίτες, να φουσκώνουν με δροσερά μόρια οξυγόνου. Ένιωσε να ανανεώνονται τα κύτταρά της και να το αίμα της να τρέχει ζεστό και κατακόκκινο. Ξερόβηξε.


Μπά. Ροζ δεν παίζει να είναι.


Έπειτα είδε κάτι λαγουδάκια. Ε όχι ρε παιδιά!

Λαγουδάκια πολλά. Καμμιά δεκαριά! Μέσα σε ξένο περιβολάκι. Για την ακρίβεια σε μια ιδιοκτησία του αεροδρομίου, τρυπούσαν τρύπες.

(Μάααλιστααα....)


Κοίτα...

Βρέχει!

Νάης! Νάης! Πώς λέμε Μάης; Καμμία σχέση.

Γουστάρω τελικά τη μούχλα.

Καλώστηνα!


Άλλοι ήχοι γύρω της.

Θα της πάρει καμμιά βδομάδα να τους ξανασυνηθήσει.

Ά και τον αέρα!


Φτάσαμε στον σταθμό.


Καλώς ήρθατε Μις.