Γιορτάζω την ζωή μέσα από τον έρωτα για την ζωή την ίδια, μέσα από το φως του σύμπαντος όπως το βλέπω στα μάτια των κοριτσιών μου. Αγκαλιάζω και φιλάω, φυλάω και προσεύχομαι να ζούμε κάθε στιγμή ελεύθεροι. Αυτή η γιορτή είναι η μικρή μου επανάσταση…
Για το πένθος και την αλληλεγγύη απέναντι στις δεκάδες χιλιάδες μανάδες που ανήμπορες να υπερασπιστούν αυτό το φως που βλέπουν να αργοσβήνει. Τον πανικό και την απόγνωση του σπαραγμού που δεν στερεύει, από τον πόνο, τον τρόμο; τον εξευτελισμό της ζωής, την πείνα και τη δίψα, από τα σπλάχνα τους – τα μέσα και τα έξω…
Η οργή μου και η αηδία αυξάνεται για τα λυσσασμένα όρνια που ξεπήδησαν από τα σπλάχνα του ολέθριου ανεπεξέργαστου διαγεννεακού τραύματος, καταργώντας την ζωή και κάθε ελπίδα για αυτήν μέσα από τα απροκάλυπτα εγκλήματα τους και την χυδαία πολεμική προπαγάνδα με τα ψεύτικα βρέφη που στήριξαν μια γενοκτονία πάνω στα αποκεφαλισμένα κεφάλια τους… Ψέμματα που εθελοτυφλώντας χάφτουν οι πολιτικοί μας ακολουθώντας την ρότα του βλαμμένου ξανθού ψυχοπαθή καπετάν Τραμπούκου και την πρόφαση μιας «ουδετερότητας», που αποτελεί εγκληματική διευκόλυνση και συνενοχή. Για την «αντικειμενικότητα» των ΜΜΕ που επικαλούμενοι αυτή την ουδετερότητα και την συνέχεια των γεγονότων, επαναλαμβάνουν τα ποιηματάκι για την πρώτη επίθεση τον Οκτώβρη του 2023 στο τέλος κάθε άρθρου σαν δικαιολογία…
Κάθε μέρα φιλάω τα μωρά μου και φιλάω τα μωρά των μανάδων αυτών μέσα από τα κεφαλάκια τους τα γλυκά. Κρατώ τα μικρά τους χεράκια τρυφερά, τα θηλάζω, τα ποτίζω και τα ταΐζω, γιατί τα άλλα παιδάκια η αγάπη μου ματαίως δεν τα φτάνει. Τα καράβια που στέλνω να διασχίσουν αυτή τη θάλασσα, τα πνίγει πια το σκοτεινό άστρο του Δαβίδ…
Αναρτήσεις
