Music will always find its way straight to the heart.

Querido

Querido,

Ούτε μια μέρα δεν πέρασε που να μην πότισα αλμύρα στην απουσία σου.
Ούτε μια μέρα δεν πέρασε που δεν σκίρτησε το σώμα μου στη θύμησή του δικού σου.
Ούτε μια μέρα δεν πέρασε που δεν ενώθηκα μαζί σου κάπου εκεί στον μεταξύ μας αιθέρα.
Ούτε μια μέρα.
Μέτρησα δυόμησι μήνες και μου φάνηκε πολύ.
Τόσο κοντά σου και τόσο μακρυά σου.
Φαίνεται σα να μην πέρασε τόσος καιρός.
Μου έλειπες το ίδιο κάθε στιγμή.

Κάποια στιγμή θα αλλάξει αυτό.
Δεν είναι δα κι εμμονή, στο ορκίζομαι.
Κάποια στιγμή δέ θα σε θέλω πια.
Θα έχει πέσει ο αιθέρας στο χώμα μεταξύ μας.
Θα είναι αναπαυμεύνο το κενό μας.

Εμπιστεύομαι τη ζωή.
Εμπιστεύομαι το τώρα, το πριν και το μετά.
Αλλά ότι μου λείπεις -γάματα Χαράλαμπε-... Μου λείπεις.
Πολύ.

Καληνύχτα χαρά μου

Καλό χειμώνα είπαμε;

Report on Mood State November 2010

The beginning of November found the client quite stressed and in heavy mood.

After a week of being stack on the couch, staring at the computer screen and dancing with her fingers on the keyboard, the client expressed feeling exhausted.

However, Wednesday the 10th the client received a very very delightful email.

After that she seemed delightful herself and have been seeming quite happy since.

For Kyr Andrew.

<(°v°)>

I always knew how to fly.
My problem was in the landings.

Now...
I think I have sorted that out.

Here...
I turned my wings into a warm duvet,
and the high speeds of my dreams
into living in the moment.

I am now.
I am here.

Love...You blew my mind...

Amii Stewart- Desire (Chi Mai)

Που

Και είναι η πέμπτη φορά μέσα σε μια εβδομάδα...
 που πιάνω τον εαυτό μου να μιλάει δυνατά στο πουθενά...
 και να λέει με πεντακαθαρή άρθρωση...
Σκατά!


Με περηφάνια θα ήθελα να προσθέσω τη νέα λεξούλα που αναφώνησα αυθόρμητα,
αυτή τη φορά πάνω από τα χαρτιά της διπλωματικής μου...
Bullshit!

Goodbye (Life is not play-doh)

When life begins to suck again, you find yourself counting the losses,
trying to say goodbye to a part of you.

When I met you, I felt found.
The happiness and laughter warmed and healed my heart.

Now you fly away.
Now you want to follow the "course of your life".
Which may or may not include me.
And in no way, am I going to stop you.
You are free and you were always free.
And there is the beauty.

You are sad, because it hurts you.
Like a powerless coward you let the miles drift you away.
I am sad of the happiness you let go off.

I miss you already.
I already feel alone in life.

Then I think how happy I still am whenever I think of you being happy
or when we are together.

And fuck, what are all these images of future that come so vividly before me;
You are driving a car and I am sitting next to you,
on the back seat, our children are playing.
We are laughing, we are in love, we are so happy!

Puff!

Then we hold hands and smile, all wrinkled, in our sixties and seventies.

Puff!

And everything we have keeps my belief strong still, although you're leaving me.
And that is almost insane, I know!
And I smile, while I cry and I wonder how.

How can you let go?

How can I let go?

Just like that?

Ζήτω οι 'τρελοί'!

Russian Dolls (from the movie)

Xavier: If I think about all the girls I've known or slept with or just desired, 
they're like a bunch of Russian dolls. We spend our lives playing the game 
dying to know who'll be the last, the teeny-tiny one hidden inside all the others. 
You can't just get to her right away. You have to follow the progression. 
You have to open them one by one wondering, "Is she the last one?" 

Να σου πώ...

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που έγραφε και ζωγράφιζε πράματα σε ένα μπλοκάκι, που είχε απέξω το Σίμπα το Βασιλιά των λιονταριών.
Έγραφε ό,τι ονειρευόταν, ό,τι φοβόταν, ό,τι το έκανε να θέλει να ζήσει και ό,τι το έκανε να θέλει να πεθάνει.

Όταν μεγάλωσε έβαλε μια τέντα και κοιτούσε πότε τον ήλιο να ανατέλει, σηκώνοντας την τέντα, πότε τις σκιές στον τοίχο και πότε κοιμόταν μέχρι ο ήλιος να μην υπήρχε πια, για να μη τον δει καθόλου.

Μετά πήρε κάτι χάπια και πέθανε.

Μετά συνέχισε να γράφει, αλλά σε άλλο βιβλιαράκι.

Μετά έσκισε τις φλέβες της και πέθανε.

Μετά συνέχισε να γράφει, αλλά αυτή τη φορά σε βραχάκια.

Μετά τη βίασαν και πέθανε.

Μετά σταμάτησε να γράφει σε βιβλιαράκια και έγραφε σε μικρά χαρτάκια, εισιτήρια, πακέτα τσιγάρων.

Μετά τη μαχαίρωσαν 7 φορές στην κοιλιά και πέθανε.

Μετά αποφάσισε, πως θέλει να μοιράζεται αυτά που γράφει.

Μετά χάθηκε στο τίποτα, σαν να πέθανε.

Μετά συνειδητοποίησε πως μαθαίνει πράγματα γράφωντας και άλλα τόσα ζωγραφίζοντας και άλλα τόσα ονειρευόμενη και άλλα τόσα πεθαίνοντας.

Και μετά πέθανε. Απλά από φυσικό θάνατο αυτή τη φορά.


Γιορ-Τερν Νάου
2010

Mutate Don Juan

Sculpted clay, snow white glazed.

A revenge,

a sculpted anger
for modern never changing
'Don Juans'

A rose for an eye and a snake for a phallus.

A reference to Freudian psychoanalysis.

Strong enough,

though with no arms to hold anything.

A wing can't make you fly.

You do need two, you know.

A promising tensed foot, 

can't do much if it's based on the wrong limb.

The rest for you to discover.

EDITED 05/07/10


Το παρόν γλυπτό, είναι φτιαγμένο από πηλό και βερνικωμένο με λευκό χρώμα, ούτως ώστε να μοιάζει με πορσελάνινο. Το ξεκίνησα τον Ιανουάριο σε κάτι μαθήματα γλυπτικής, με μοντέλο έναν άνδρα και αποφάσισα να πάρω με αυτό τον τρόπο την εκδίκησή μου.

Το ονομάζω Παραμορφωμένος Δον Ζουάν.
Αλλά στην ουσία, αντικατοπτρίζει όχι την ομορφία του, παρά την αλαζονεία του και τη ματαιοδοξία του.

Εκδίκηση.
Πλασμένος Θυμός για τους μοντέρνους μεν (men?χιχι),
απαράλλακτους δε "Δον Ζουάνς".

Ένα ρόδο για μάτι και ένα φίδι για φαλλό.
Καθαρή αναφορά στην ψυχανάλυση.

Δυνατός, μα χωρίς χέρια να κρατήσει οτιδήποτε.

Ένα φτερό δεν αρκεί για να πετάξεις. Χρειάζεσαι δύο...

Ενα υποσχόμενο γεμάτο ενέργεια πόδι,
δε μπορεί να προσφέρει πολλά αν είναι φυτρωμένο σε λάθος μέλος.

Τα υπόλοιπα σας αφήνω να τα βρείτε μόνοι σας.

Daphne and Apollo (Sculpt and Nature)

CARVING SOAPSTONE

(Γλυπτική σε αλάβαστρο)

The pot is just to keep it poetic and in place. Being a good pot...

The plant is an unfortunate bay, that is no longer alive.

Long live the bay! In Greek, the bay is called Daphne and thus the link between the plant, the sculpt and the title (you can read below the summary of Ovid's-Metamorphoses "Apollo & Daphne")

Η γλάστρα είναι για να συμπληρώσει το θέμα με τρόπον τί ποιητικόν. Κοινώς η γλάστρα εν προκειμένω παίζει τον αυτό εαυτό της, τη γλάστρα. Το φυτό, ναι σωστά μαντέψατε είναι δάφνη. Μαραμένη δυστυχώς.

Έμνευση θέματος από τον μύθο-ποίημα του Οβιδίου (συλλογή Μεταμορφώσεις) "Απόλλων και Δάφνη"

Book 1: Apollo and Daphne

Apollo chided Cupid for using a bow to ignite love. Apollo claimed that the bow was his creation and best suited for his purposes, not the games of the love. Cupid avenged his slighted honor byshooting Apollo with a golden-pointed arrow that induces love andshooting Daphne, daughter of the river Peneus, with a lead-pointed arrow that repels love. Apollo fell in love with Daphne, but she wanted to be like Diana, virgin goddess of the hunt. So when Apollo called out to her, she ran away from him. He chased her and kept trying to explain who he was and that he was in love with her, but Daphne refused to stop running.

As she ran through the brambles and brush of the forest, her skin was scratched, and Apollo called out to her to run carefully so that she would not hurt herself. Apollo followed only a few steps behind her and she was losing strength. Then she saw her father the river ahead and called out to him to change her and destroy her beauty that had brought such a plight upon her. Peneus changed his daughter into a laurel tree. Apollo still loved her and because she could not be his wife, he made the laurel his sacred tree. He wrapped his bow and lyre inlaurel wreaths and wore it in his hair. He also made it the honorary decoration of the conquering lords of Rome. (From here)

A Clown's way of living (1)

Keep smiling no matter how depressed you are.

26

Εικοσιέξι
κι όποιος αντέξει

κι όποιος το θυμηθεί...

'In the Between'

Waiting for a response, even when volunteering
In the Between
One amongst others all trying

Waiting for you to come over
In the Between
You are a day tripper

Life is uncertain
In the Between
Does that make it better or is it a burden?

I do not hold the keys
In the Between
I merely have answers

Going back or forth while
In the Between
Not knowing where exactly I am

The "Potential/Transitional Space" well-known theory
In the Between
Fuck Winnicott and let me be


Αυτάαα...
Τί άλλα;

It's the same

Το ίδιο κάνει

Αν δε σε δω στις έξι
δεν πειράζει

Ίσως βρεθούμε στις οκτώ
ίσως στις δέκα

Κι αν αύριο σε δω
το ίδιο κάνει

Αφού μωρό μου σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς
το ίδιο κάνει
να σ’ αγαπώ μέσα στους άλλους

(Το ίδιο κάνει-Χειμερινοί Κολυμβητές)

It's the same

If I don't see you at six

it doesn't matter

Maybe we'll meet at eight

maybe at ten

And even If I see you tomorrow

It's the same

As my baby, I love you and you love me

It's the same

To love you amongst others

Ενασχολήσεις

Τώρα ξεγυμνώνεσαι πρωί-πρωί και στέκεσαι ακίνητη βουβή να στοχάζεσαι 2 γράμματα, μια κουκίδα του τοίχου ή ένα σημάδι σκόνης στα τζάμια και τις νύχτες φοράς μεταξωτά παγώνια και λουλούδια και δεν αφήνεις στιγμή να σε πάρει μακρυά η νύστα από του αγαπημένου σου τα όνειρα.

Για το ψωμί σου, την ελευθερία σου και την παιδεία σου.

On Marxism of love as De Botton states it...

"There is usually a Marxist moment in every relationship, 

the moment when it becomes clear that love is reciprocated. 

The way it is resolved depends on the balance between self-love 

and self-hatred. If self-hatred gains the upper hand, then the 
one who has received love will declare that the beloved
(on some excuse or other) is not good enough for them

(not good enough by virtue of associating with no-goods). 

But if self-love gains the upper hand, both partner may

accept that seeing theιr love reciprocated is not proof 

of how low the beloved is, but of how lovable they have 

themselves turned out to be." 

[Alain De Botton; (2006); 'Essays in Love: Marxism';Picador;London; p.51]

***

Ο Μαρξισμός σκοτώνει τον έρωτα.

***

Marxism kills love.

***

The self-hatred could be seduced and fall in love even deeper with the beloved,

for despite they are full of flaws, the beloved still loves them back, 

thus seeming more divine and superior in the eyes of the lover.

***

On the other hand the self-loved could easily feel they deserve better than the beloved

and with every flaw of the beloved, they would doubt their love and think of the exit door to a better beloved one.

***

Let's not be Marxists this time, 

let's just love each other for who we are.

What I am and what you are.

EDITED 23 July 2012:
Of course, these alternatives are not realistic, since people and especially lovers act as a mirrors for each other. We tend to see ourselves on the other person. In self-love one can see the several aspects of the other person, both good and bad; still love them and accept them completely, as one loves and accept oneself. In self-hatred however, the other eventually manifests as the dark mirror of all the nasty things one hates about oneself; chances are then to project them on the other and try to deal with them as of external nature.

Adulthood

Adult: Relax my sweet child. I will do the work for you...

Stereo Nova- The journey of the whale (an attempt to translate from the original)-Το ταξίδι της φάλαινας

Stereo Nova: The journey of the whale 

Hot summer - you still hold 

a big mouth blows yellow wind,

from the radio the broadcasters are leading (us) 

(they) resurrect and bury (people/ideologies etc) without any break 

Channels endlessly eat our brains 

we lost so many things that we don’t know what is ours... 

I know that the poor are even more poor 

and the rich are bored of their own crazy life 

Through leaflets they invite us to live another life... 

But is this life? 

When a family lives with a salary of one hundred thousand (drachmae)

the tyrants caress (their) big bellies 

and not only that, we are hunted by thousands of trademarks. 

Extra taxes, VAT extra, extra shit 

and there's a war next door that no one stops 

and no one risks.

Love escapes from us...

and instead of (whispering) that... we whisper ads 

we use sex in order to avoid relationships 

and from the journey of the whale we are far away 

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you ruined them 

As frozen meat they sale the “standards” 

we identify with heroes and we change faces 

Too late...we realize that this was like an erection that falls 

one million stereotypes that no longer have any taste 

make me wonder how can we stand uninterested towards the lie 

why do we waste our time when blood runs inside us

Like toothpastes we melt in front of the TV 

Looking at images while we have already lost our original vision 

Looking at the sweaty face of any (ass)licker 

We peal fruits to retain our own slow decay 

Pure, straight yappies (rich and spoiled men) crossing highways 

they proudly construct the future with their own conditions 

as smart idiots they carry the shame of education 

and from a rotating position they look proudly for this vindication 

in 2000 the fashion will want them to be dressed with leather 

and be more fit, 

governing 'inferior beings' scurvily

and from the journey of the whale we are far away

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you ruined them

In the airport runway is already night now

one million stars illuminate whatever has hurt me

A friend tonight is leaving this country 

deep down he is sad but can’t wait for his life to change. 

When airplanes fly 

land unfolds and people forget... 

It is an appalling spectacle 

this feeling of flying 

I have no other choice... 

a yellow taxi is waiting 

the wind blows ,winter is coming... 

In two hours the day dawns 

a cloudy Sunday 

the first day of the winter 

I think of the most important people of this century, 

from my right mirror (car) the world is left behind... 

I never had anything and tonight I want to kiss you 

(I want you) to stay in my eyes like an empty landscape 

(I want us) to make love in the Planetarium 

curled up (together) like a ball ready to be launched 

until we peacefully sleep in outer space 

and from the journey of the whale we are far away

in a children's song my mind awakes

and I hear the ships crossing the seas 

I had so many beautiful things and you...

Original lyrics

Στέρεο Νόβα : Το ταξίδι της φάλαινας

Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα

κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα

απ' το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή

ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή

ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας

έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας

οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί

κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή

μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή

μα είναι ζωή αυτή;

όταν μια οικογένεια ζει μ' ένα μισθό εκατό χιλιάδες

οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες

και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες

έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά

κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά

και κανείς δε διακινδυνεύει

η αγάπη μάς διαφεύγει

κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις

χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα

ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα

πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σα μια στύση που πέφτει

ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση

με κάνουν ν' απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα

γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα

σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ' την τηλεόραση

κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση

κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη

καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη

καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους

περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους

σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης

κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωση

το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα

πιο γυμνασμένους

να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει

ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει

ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα

κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει

όταν τ' αεροπλάνα πετάνε

η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε

είναι τρομέρο το θέαμα

η αίσθηση αυτή ότι πετάς

δεν έχω άλλη εκλογή

ένα κίτρινο ταξί περιμένει

φυσάει, θα χειμωνιάσει

δύο ώρες και ξημερώνει

συννεφιασμένη Κυριακή

πρώτη μέρα του χειμώνα

σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα

απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω

ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω

να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο

να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο

κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε

μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά

σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά

κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...

Φοβάμαι

'Loss of expectations' morning thoughts

Redemption lies beside the real loss of expectations

The reason I do not like compliments

Words are feathers, yet actions wings. So.

Tα λόγια είναι πούπουλα,  ενώ οι πράξεις φτερά.
Γι' αυτό.

Μια ελεγεία στην κουζίνα

Τί κι αν κόκκινη έχει βαφτεί η κουζίνα μου,

η καρδιά μου είναι ακόμα μαυρισμένη.

Τα παντζάρια βράζουν.

Τα καρότα κομμένα

και δύο κολοκύθια με κοιτάν βαριεστημένα.

Τί κι αν κορμιά γυμνά και λάγνα στα όνειρά μου τριγυρίζουν,

πάντα με λύπη τα κοιτώ, μισά μου μοιάζουν.

Και στην κουζίνα μου συχνά σακιά πατάτες, ζαρζαβατικά
προθύμως ξεγυμνώνονται,

ξεκοιλιάζονται
μωρά, οι σπόροι, ξαπλώνουν, ψήνονται αργά

μα καίγονται καμιά φορά...

Κάψε το τηγάνι πριν βουτήξεις

Για να κρατήσει μέσα το αίμα του το κρέας.

Σταθερή Αξία

Në vakuum(boshllëk)

Nëqoftëse vala përhapet në boshllëk, atëherë

 metër për sekonda,

është shpejtësia e dritës në vakum, një vlerë e përcaktuar që përcakton standardin e gjatësisë, njësisë së metrit. Konstantja magnetike  dhe permitiviteti i vakumit  janë dy konstante fizike të rëndësishme që luajnë një rol kryesor në teorinë elektromagnetike. Vlerat e tyre (të cilat janë gjithashtu të përcaktuar) në njësi SI të marra nga NISTjanë tabuluar më poshtë :

Simboli	Emri	Vlera Numerike	SI Njësia e matjes	Tipi
	Shpejtësia e dritës nëe vakum		metër për sekondë	e përcaktuar
	konstantja elektrike		Farad për metër	e derivuar;
	konstantja magnetike		Henri për metër	e përcaktuar
	Rezistenca karakteristike e vakumit		ohms	e derivuar; μ0c0

Ευτυχώς που είμαι σταθερή και όχι ανάλογη. Γιατί ούτε κανένα Ενρίκο γνωρίζω μήτε κανά Φαράντ.

Πάω να κάνω λίγη yoga τώρα.

Oooooooooohmmmmmmmmmm

Στόχοι 2010

και είναι αλήθεια...
είναι καιρός τώρα που θέλω να δώσω την καρδιά μου σε κάποιαν άλλη
μα δε βρίσκω μία να αξίζει τον κόπο.
Η δικιά σου μια από αυτές και όλο το μίσος που καταλογίζεις στους άλλους και τα σκοτάδια και η μοναξιά είναι μέσα σου. Γι' αυτό σε προβληματίζουν τόσο.

Θέλω να κοιτάξω κάποιον στα μάτια και να είναι όλα τόσο φυσικά και ανεπιτήδευτα.
Να μη χρειάζεται να μπουν χαζά λόγια και περίεργες αμήχανες σιωπές ανάμεσα για να καλύψουμε με μπούρδες και φιλιά.

Θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ πάλι ως άνθρωπος. Ως ο άνθρωπος που είμαι τώρα.

Δε θέλω να νιώθω πως πρέπει να αποδείξω τίποτα σε κανέναν.

Δε θέλω να αναρωτιέμαι αν αισθάνεται το ίδιο και αν θέλουμε παρόμοια πράγματα και καταστάσεις.

Θέλω να είμαι ευτυχισμένη καί μαζί του και θέλω να είναι ευτυχισμένος καί μαζί μου.

Θέλω να γυρίζω στον ίδιο αυτό άνθρωπο κάθε βράδυ.

"Άτιτλο μήνυμα χωρίς παραλήπτη"

"Πώς να βγω από αυτό το σκοτάδι.
Όλοι φοβούνται και δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο.
Ούτε οι γυναίκες τους άντρες.
Ούτε οι άντρες τις γυναίκες.
Ο συνεχής τραυματισμός της ψυχής
Θα φέρει τη δυστυχία
και τη γύρανση.
Το 'εγώ' μου μπορεί πονηρά να βρεθεί στην κορυφή.
Το μίσος και ο θυμός των άλλων στο σκοτάδι κατοικεί.

Άραγε τί να χρειάζονται οι άνθρωποι πραγματικά!
Αναρωτιέμαι καθημερινά, χωρίς να βρίσκω απάντηση.
Το πρόβλημα είναι στο ότι υπάρχουν και εκείνα τα 'ζωώδη' αισθήματα.
Αλλά όλα είναι πολύ πιο περίπλοκα...
Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ο ένας τον άλλον
για να ικανοποιήσουν τον εαυτό τους
και φοβούνται να το ομολογήσουν αυτό, στον ίδιο τους τον εαυτό.
Φοβούνται ακόμα την μοναξιά
και με αυτό (το φόβο) κρατούν δέσμιο τον εαυτό τους σ'αυτή.

Μπορεί κανείς να ψάχνει κάτι καινούργιο συνέχεια.
Στιγμιαία ικανοποίηση και όνειρα.
Αυτό όμως δύναται να προκαλέσει πανηγυρικό θάνατο.

Αυτή η σύλληψη είναι θεωρητική.
Το έρωτημα που γεννιέται είναι,
αν ο σύγχρονος άνθρωπος χρειάζεται τελικά προσωπικότητα
ώντας μέλος ενός συνόλου ή να είναι εντελώς ανεξάρτητος.

Η τεχνολογία μάς δίνει ταυτοχρόνως την αίσθηση
ότι δεν είμαστε μόνοι αλλά (να) είμαστε μόνοι.

Κατάσταση μοναξιάς που για πολλούς είναι έντονος φόβος."


"Άτιτλο μήνυμα χωρίς παραλήπτη"
Φίλιππος ο 8ος

μετάφραση από τη ρωσική-Ασέλ

Διακοπή για Διαφημίσεις

Νομιζα πως η hansaplast μεριμνούσε μόνο για το μιμί.

Μόλις έμαθα πως μεριμνεί και για το νινί!

Ώ!
Σε ευχαριστούμε Hansaplast!

Το δέντρο των Χριστουγέννων (μια ιστορία για σχεδόν όλη την οικογένεια)

Κάτω από το δέντρο την παραμονή των Χριστουγέννων είδα κάτω από το στολισμένο μας δέντρο στο σαλόνι, ένα κεφάλι.

Ήρθες σαν τον Άγιο Βασίλη.

Κάθησες. Πήρες νερό για τους ταράνδους σου.

Σηκώθηκες. Πλησίασα αργά αργά να σε μετρήσω. Να σε χαιρετήσω.

Έσφιξες τη ζώνη σου.

Είπες δυό-τρείς αμήχανες κουβέντες και εκεί που πήγα να σε αγκαλιάσω ολόκληρο με δάκρυα ασυγκράτητα τύπου "Μπράβο- Καλωσήρθατε"

μου έδειξες το κεφάλι σου.

Όλο το δέντρο άλλαξε μονομιάς.

Δεν είχε πια χριστουγεννιάτικες μπάλλες παρά κεφάλια.

Εδώ κι εκεί.

Αδερφές. Μάνα. Φίλοι καλοί και αγαπημένοι συγγενείς.

Δεξιά κι αριστερά, πάνω, κάτω και στη μέση κεφάλια.

Και κάτω από το δέντρο μια πεσμένη μπάλα.

Το κεφάλι σου.

Μόνο αυτό.

Εκεί πεσμένο κάτω από το δέντρο.

Ζωγραφιές "Οι Κεφαλάνθρωποι-Μπάλες (με ένα λάμδα ε?)" από την "τα Χεράκια μου είναι Αθώα".