James

Σε βρήκα τυχαία και αμέσως
ένιωσα πως όλα ήταν εντάξει.
Σχεδόν στα είχα ήδη πει όλα.
Είχα αποφασίσει να είμαι απόλυτα ειλικρινής
απέναντι σε μένα και σε σένα.
Ακόμα κι αν η ντροπή ήταν μεγάλη.
Είτε η γλώσσα μιλούσε, είτε τα όνειρά.
Και είχα τη σοφία της διαίσθησής σου, πατρικό οδηγό.
Όλα θα τα επεξεργαζόμασταν μαζί.
Όλα θα γίνονταν ξάστερα.

***
Επιτέλους κατάφερα να φτάνω
στην ώρα μου στα ραντεβού μας!
Χτύπησα το κουδούνι σου με χαρά!
...
...
Ήξερα πως κάτι δεν πήγαινε καλά.
Δε θα μπορούσες να μην είσαι συνεπής.
Σκέφτηκα άσχημα πράγματα,
μα μου φαινόταν αδύνατον.
Μα δεν εμφανίστηκες.
...
...
Το κουδούνι παρέμενε κουφό.
Οι γείτονες δεν είχαν ιδέα.
Στον τηλεφωνητή δεν άκουσα το γνωστό μήνυμα σου.
Τα φώτα σβηστά.
...
...
Σε περίμενα 50 λεπτά,
μόνη με το σαστισμένο βλέμμα
και το τσάι με γάλα στα χέρια.
...
Κεφάτοι, ελαφρώς πιωμένοι στην πόρτα με κέρασαν τσιγάρο.
Με ποιό τρόπο θα μπορούσα να μάθω τί σου συνέβη;..


***

Σ' έψαχνα όλο το Σαββατοκύριακο.
Σήμερα το πρωί,
ένα καινούργιο μήνυμα στον τηλεφωνητή,
επιβεβαίωνε την ανησυχία μου.
Μια γυναικεία φωνή μας πληροφορούσε
πως είσαι πολύ άρρωστος.
Πόσο πολύ όμως;;;
...
...
Είχες ήδη πεθάνει, όπως μου είπε η γυναίκα σου.
Καρκίνος κρυφός-Εντατική-Ανακοπή.
Υποψήφιε πατέρα :)
Καληνύχτα...

***

Το ακόμα πιο σοκαριστικό όμως είναι
πως η σύντροφός σου
είναι κάτι παραπάνω από γυναίκα σου.
Είναι αγγελιοφόρος για τους δικούς σου
και προσφέρθηκε να πάρει τη θέση σου.
...
Άκου! Μόλις έχασες τον άνθρωπό σου!
Αναλαμβάνεις τις ευθύνες του αμέσως!
...
Μα πώς την παλεύεις; πες μου!
...
Με τρομάζει η ψυχραιμία και ο επαγγελματισμός.
Με τρομάζει πως θα πρέπει να κάνω το ίδιο,
αν μου συνέβει κάτι αντίστοιχο στο μέλλον.

EDIT:

Γχρ-Γχρ

Φρικαρισμένη και αηδιασμένη



Το κράτος αδίκου και της επίδειξης δυνάμεως! Όλεεε!
"Οι υπαίτιοι θα έχουν την τιμωρία που τους αρμόζει" είπε ο μεγάλος.
Όλεεε!
Έχω μια ερωτησούλα:
Μιλάμε μόνο για τον δολοφόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου;
Αυτοί που την επόμενη μέρα, πατούσαν στους λαιμούς δύο άλλων παιδιών, θα τη γλιτώσουν;

Μήπως να αλλάζατε γραμμή;! Αυτή έγινε ξασμένη μπούκλα..

GAP THE MIND PLEASE

Every day you are adviced to "mind the gap".
I suggest you to take your bike,
go for a ride in the park
and seek for butterflies
or weird leaves.

Μία κάψουλα πριν το πρωινό και μία πριν πέσεις για ύπνο

Ο πολύς ο έρωτας ματάκια μου είναι σαν το πολυλατρεμένο τραγούδι.
Το συναίσθημα είναι πυκνό, βράζει και αγκομαχά να βγεί!
Να αναπνεύσει, να σκορπιστεί και να ηρεμήσει λίγο το καημένο το στήθος...
Στον δρόμο προς τα πάνω σου σφίγγει το λαιμό.
Πνίγεται η φωνή σου!
Γι' αυτό, το αποτέλεσμα είναι μια παραφωνία...
και ο μόνος που το 'φχαριστιέται είσαι εσύ ο ίδιος.

Αγαπημένη μου Κλαίρη,

Σε διαβάζω πολύ καιρό και φαίνεται πως έχεις τις κατάλληλες γνώσεις για να με συμβουλεύσεις στο παρακάτω πρόβλημα που αντιμετωπίζω.
Πρίν 83 χρόνια σαν σήμερα η γιαγιά μου, είχε πάει σε ένα erasmus party στα Κύθηρα.
Εκεί γνώρισε τον Στράτο τον Μπαρίρας από την Μαλαγότσα.
Ο έρωτάς τους υπήρξε θανατηφόρος και έτσι η γιαγιά μου βρέθηκε
στο πρώτο ραντεβού να είναι λίγη εδώ και λίγη εκεί ανάμεσα
στην πισινή ρόδα του κάρου και στην δεξιά μπροστινή γομαροποδάρα του ελέφαντα,
που το έσερνε. Αυτά μου τα είπε η κόρη μου, που βρέθηκε τυχαία εκεί και τα είδε.
Εδώ και καιρό βλέπω αυτό το όνειρο με τη μασέλα του Στράτου, που δεν έσφιξα ποτέ στα χέρια μου.
Πες μου λοιπόν εσύ που σε εμπιστεύομαι...
Τί να κάνω για να γίνει καλά το μη με λησμόνει, που έχω στο υπόγειο;

Με εκτίμηση πολύ πολύ βαθειά,

Παραπονεμένη Πετούνια

Space

Χώρος. Υλικός και άυλος.
Άψυχος και έμψυχος.
Λίγα αντικείμενα που σε καθρεφτίζουν.
Πιάνουν πραγματικό χώρο.
Πιάνουν χώρο μέσα.
Συχνά όχι του ίδιου μεγέθους.
Κένος χώρος έξω, μια μυρωδιά ίσως..
γεμάτος χώρος μέσα.

Σύμβολα. Αναμνήσεις.
Συνδέσεις. Στιγμές.
Δάση-στρέμματα μέσα σου.
Απ'έξω ένα φύλλο κίτρινο.

Μια φωτογραφία από τα δυό σου χρόνια για την αγνότητα.
Ένα κολιέ με τον Καραγκιόζη για να μη ξεχνάς την αξία του σαχλαμαρίζειν.
Ένα άρωμα με το οποίο γεμίσατε στιγμές και αγαπημένους.
Μια σατεν κορδέλα για το ρομαντισμό.
Μια γόβα για τη θηλυκότητα.
Μια παρτιτούρα για τα όνειρά.
Μιά ζωγραφιά της καρδιάς.
Ένα κοκκοράκι για την δημιουργικότητα και την αναγέννηση.
Ένα δέντρο με ρίζες και κλαδιά για το προσωπικό ταξίδι.
Ένα κοχύλι φυλαχτό από την εφτάχρονη νεράϊδα κι
ένα λευκό χαρτί για το μέλλον.

Τα μαζεύεις σε μια βαλίτσα, στριμώχνεσαι και ταξιδεύεις μαζί τους.
Όπου τα αραδιάζεις.. σπίτι.
Ο χώρος στην καρδια φίλων και αγαπημένων.
Ο χώρος μέσα σου για να ηρεμείς, να σκέφτεσαι,
να ονειρεύεσαι, να δημιουργείς.
Θέλεις ο χώρος να μην είναι πολύ γεμάτος
για να αναπνέεις, να εκφράζεσαι.
Θέλεις ο χώρος να μην είναι πολύ άδειος
για να μην ακούς μες στην ψύχρα μόνο την ηχώ σου.

***

Η απόσταση που κρατάνε ανάμεσά τους οι άνθρωποι.
Ο χώρος που χρειάζεται κάποιος γύρω του για να νιώθει ασφαλής.
Τα πρόσωπα που περιπλανούνται στο χώρο αυτό.
Τα έντονα σημάδια τους, οι μαύρες τρύπες, τα σκουπίδια
ή τα λουλούδια που άφησαν.
Ποιοί χώροι χτίστηκαν από κοινού;
Ποιοί μπλέχτηκαν σαν ήταν πάντα ταιριαστοί;
Ποιοί έμειναν γκρεμισμένα ερειπια;
Ποιοί ανακαινίζονται στις λευκές εποχές, ποιοί στις μαύρες,
ποιοί στις γκρίζες;

Fragments

Από αυτό που δε ξεχάστηκε σήμερα, αφού...

Χθες ήταν ανακάλυψη.

Χθες ήταν πέτρα, που τη σήκωσες και είδες τι κρύβει από κάτω.
Ούτε που το είχες φανταστεί πριν.
Χθες κοίταξες στα μάτια το φόβο και του χαμογέλασες.
Χθες είδες πως τα λάθη μας είναι χαριτωμένα, όταν γλυκά κοιτάμε
τα λάθη των αγαπημένων.
Χθες είδες πως τα λάθη μας είναι ψίχουλα,
όταν δε νιώθουμε μόνοι.
Χθες μετά από αυτά τόλμησες να σκεφτείς πως είσαι μόνος και
τα λάθη σου ψίχουλα.

***

Χθες ήταν μύθος.

Ένα σύγχρονο παραμύθι ή ένα κλασικό παιδικό παραμύθι.
Μια ιστορία ανάμεσα στο ρομαντικό και στο ρεαλιστικό.
Ανάμεσα σε μεσαιωνικά κάστρα και στον υπόγειο σιδηρόδρομο μιας μητρόπολης.

Για τους ήρωες που αντιμετώπισαν τους δράκους και ξέφυγαν από τις ύπουλες γοργόνες.
Για τους ήρωες που έγιναν δράκοι και γοργόνες ή...γάιδαροι.
Για τους ήρωες που βυθίστηκαν στο σκοτάδι μιας βροχερής και κρύας μέρας
σε μια σύγχρονη πόλη με κτίρια που πληγώνουν τον ουρανό
και την έβγαλαν καθαρή.
Για τους ήρωες που έβαλαν στην άκρη μονόκερους και φτερά
για να γίνουν απλοί παρατηρητές.
Για τους ήρωες που είδαν την πριγκήπισσα να σώζεται μόνη της
και τη θλίψη να μετουσιώνεται σε διαμάντια.


...Και η άγρια βροχή μέσα στο δάσος ξύπνησε
το συντριβάνι εντός και μια κραυγή
μια ανατριχίλα
έκανε το σύννεφο
να ασπρίσει από το φόβο του...

***

Χθες ήταν φεγγάρι.

Δεν ήταν φεγγάρι.
Ήταν κατάσκοπος.
Μάτι.
Σειρές δαχτυλιδιών γύρω του
Τιρκουάζ, κόκκινο, καφέ, μπλέ
και στο κέντρο μια πληθωρική χλωμή κόρη
με πεντακάθαρα νερά στο φουστάνι της.

*** *** ***

Προχθές ήταν αγάπη.

Δεν ήταν άγγιγμα.
Ήταν βουτιά σε βαθιά νερά.
Ήταν ταξίδι.
Ήταν ποτάμι και πλατάνια.
Ήταν χώμα και ουρανός.
Ήταν μυρωδιά από φθινόπωρο και άνοιξη.
Ήταν πόνος υπαρξιακός και ηδονή γλυκιά.
Ζευγάρια χέρια και οδηγοί.
Καράβι έρμαιο όλη τη νύχτα στον καιρό με τα πανιά του τέντα
Και ήλιος ζεστός στο στήθος να ανατέλει.

***

Προχθές ήταν οργασμός.

Δεν ήταν χορός.
Ήταν τρελός.
Ήταν νύμφη.
Ήταν σύντροφος και θεά.
Το προσωπικό με το συλλογικό πάλλονταν στο χώρο.
Ελεύθερη έκφραση - ανάγκη για μίμηση καμιά.
Η συνταγή ισορροπίας μυστική.
Ήταν φωτιά και λάβρα, ήταν δώσε και πάρε
...ή απλά μια νέα φύτρα από κρεμμύδι...

wish list

1. Ένα παντζάρι
2. Μια φωτογραφική μηχανή για όνειρα
3. Το άλλο ένα για τα πάντα

Απορία ΙΙ

Την anemoblogia την έχεις περάσει;

Θεσσαλονίκη Ι - "μπαγκλαντές"

Απόψε πήγαινέ με όπου θες...

πιο πέρα κι απ' το "μπαγκλαντές"...

ΠΕΙΡΑΖΕΙ

Είναι όμορφο και ασφαλές να είσαι κοντά σε ανθρώπους που σε αγαπούν.
Ζωή όμως είναι να είσαι κοντά σε ανθρώπους που αγαπάς.
Και από τα χρόνια πολλά
προτιμούσα και εγώ τα χρόνια κοντά.

Φύλακας Άγγελος

Θέλω να μου πείς ένα παραμύθι.
Θέλω... τα αυτιά, να μου χαϊδέψουν λίγες λέξεις τώρα.

Πες μου για έναν κόσμο λαμπερό
Πες μου για αιώνιες χαρές, αγνότητας και φιλίας
Πες μου ένα παραμύθι για ένα παιδί 4 χρονών
Πες μου για τη μέρα που γεννήθηκε
Πες μου πως μόλις είδε το φώς των ματιών του, η μέρα ζήλεψε
Πες μου για τον χρόνο που περνούσαν παίζοντας και γελώντας
μαζί του η μαμά και ο μπαμπάς
Πες μου για τον παράδεισο τους

Πες μου για το κορίτσι που έγινε 6 και 8 και 10
Πες μου για την άμμο που τρύπωνε κάτω από τα νύχια του
και το έκανε να ανατριχιάζει
Πες μου για τον κόσμο που χάζευε από τότε και χαιρόταν ανείπωτα,
που ήταν αναπόσπαστο μέρος του
Πες μου για τους ήλιους, τα δέντρα και τα σπίτια με τις καμινάδες,
που αποτύπωνε σε λευκά χαρτιά, γεμίζοντάς τα χρώματα

Πες μου πως όταν κάπου-κάπου φοβόταν το σκοτάδι,
η αγκαλιά του πατέρα της, της έδιωχνε τους φόβους
Πες μου για αυτή τη ζεστή τρυφερή αγκαλιά,
που προστάτευε σταθερά τη μικρή από τα έξω και από τα μέσα,
μέχρι να μην έχει ανάγκη
Πες μου για την ασφάλεια και την αυτοπεποίθηση,
που την γέμιζε η μορφή του
Πες μου για το σκοτάδι,
που έμαθε πρώτα να το εκτιμά και ύστερα να το διασκεδάζει
Πες μου πώς στα 30 της θυμόταν αυτή την αγκαλιά
και οι φόβοι της διαλύονταν
Πες μου!

Πες μου πως το δέρμα της μητέρας της μύριζε γιασεμί
Πες μου για τα λαμπερά σγουρά μαλλιά της πως κρύβαν ροδανθούς
Πες μου πως τα μάτια της έμοιαζαν πύρινες μπάλες,
που γεννούσαν ζωή
Πες μου τα χέρια της πως κινούνταν σαν αερικά
Πες μου πως την πλάτη της μικρής χάϊδεψαν,
εκείνο το αξέχαστο κυριακάτικο πρωινό
Πες μου για τον λόγο της,
που ηχούσε σαν ρυάκι δροσερό στα αυτιά της
Πες μου πως εξιστορούσε κάθε νύχτα ιστορίες
για αστέρια και για πρίγκηπες,
για βάλτους και τρελλά παιδιά κρατώντας της το χέρι.

Πες μου πως από μικρή δεν ήταν σίγουρη κάποιες φορές,
που τελείωνε η ιστορία και που άρχιζε το όνειρό της.
Πες μου ακόμα πως αυτό ήταν που την έκανε ξεχωριστή.
Πες μου πως προτιμούσε
να θυμάται τα πρόσωπα και τις διαθέσεις τους,
παρά τα ονόματα των ηρώων.
Πες μου για τα τακούνια τα κόκκινα,
που τρείς φορές τα χτύπησε ένα βράδυ μεταξύ τους.
Πες μου πως κατάφερε
να πετάξει πάνω από το ουράνιο τόξο με τα μπλε πουλιά.
Πες μου για τους φίλους που έκανε
τους μοναδικούς, με τη χρυσή καρδιά.
Πες μου πως με μια κουβέντα
χαλάρωνε ανήσυχες καρδιές και σκορπούσε γέλιο.

Πες μου για να χαρώ κι ας είναι παραμύθι.
Πες μου κάποιες νύχτες και μέρες αν θέλω να τη φωνάζω.
Πες μου πως θέμα τύχης ήταν
να ονειρεύομαι εγώ αυτή και αυτή εμένα.

Κι αν δεν μπορείς να μου πείς αυτό το παραμύθι.
Άντε...Πες μου ότι θες εσύ.
Θέλω... τα αυτιά, να μου χαϊδέψουν λίγες λέξεις τώρα.

Έκλειψη

Robyn- Eclipse

Απορία

Τί συμβαίνει όταν τα δάκρυα χάνουν την αλμύρα τους;

Φού!

24 αφού! 24 φού! 24 ούουου!
24 φφφ!

Εκ σπηρέησιον ντέητ;

"Ο δρόμος προς την αυτοπραγμάτωση" ή Τί μάθαμε την προηγούμενη φορά παιδιά μου;"

Και εκεί που βαδίζει στο δρόμο της ολοκλήρωσης και της αυτοπραγμάτωσης, όπως τον περιέγραψε ο κύριος Maslow καμια εξηνταριά χρόνια πίσω, σκοντάφτει πάνω στην πυραμίδα του ιδίου και δη κάπου ανάμεσα στον 3ο και στον 4ο όροφο. Mπουρδουκλώνεται, πέφτει με τα μούτρα στο χώμα και του προσγειώνεται και η πυραμίδα στην πλάτη.

Από κάπου ακούγεται σαν ειρωνία το "Don't worry-Be Happy" αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, μουρμουρίζει...

Στην αρχή σέρνεται σα χελώνα με την πυραμίδα για καβούκι, έπειτα θυμάται το ρητό: "Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει" και έτσι αρχίζει να του κρεμά επιμελώς κάθε λογής μικρά λαλάκια του γούστου του, που συναντά στο δρόμο.
Προχωρά έτσι σα λατέρνα για λίγο καιρό, δοκιμάζοντας χίλια πρίσματα.
Βρίσκει το πιο ταιριαστό. Του το φορά.
Μέρα με τη μέρα, το βάρος στην πλάτη του όλως περιέργως μοιάζει να αλαφραίνει και να αλαφραίνει... και μια μέρα απλώνει το χέρι του και "τσούπ!" βγάζει το καβούκι από την πλάτη.
Πετά τα λαλάκια- δεν τα χρειάζεται πια- και κρατά για καβάντζα το πρίσμα.
Πατά γερά ξανά στο χώμα, κοιτά τον ήλιο τον καυτό..., τινάζεται γελώντας ταυτόχρονα με τα χάλια του και αρχίζει πάλι να οδεύει προς τις επικίνδυνες στροφές του δρόμου.
(Η ευθεία μπορεί να είναι ο πιο σύντομος δρόμος, αλλά είναι ο πιο βαρετός.)
Αναγνωρίζει τις επιθυμίες στην μια στροφή, ζυγίζει τα δεδομένα στην άλλη...

Τέλος, όσο κι αν αυτή η ιστορία με τη χελώνα, προμηνύει και την ύπαρξη άλλων ηρώων στην όλη φάση' ο αφηγητής επισημαίνει, πως αυτός ο δρόμος δεν μπορεί να έχει ανταγωνιστές. Ίσως να έχει κάποτε περαστικούς συντρόφους, μα είναι κυρίως ενας μοναχικός δρόμος για τους φτωχούς και μόνους καουμπόυδες (βλ. Λούκυ Λούκ)...

~~~FIN~~~

ψίθυρος

*********************************************************************************
********************************************************************************* *********************************************************************************



Μη μου σκοτεινιάζεις.




Οι άνθρωποι δεν είναι μονοδιάστατοι.




Όπως και εσύ, όπως όλοι γύρω.




Ευτυχώς..




Μη φοβάσαι.




Ένα γειά στην παρουσία άλλωστε




Άρνηση στο αντίo είναι




Τώρα που είναι δυνατό




Τώρα που είναι ασφαλές




Δίπλα σου




Αφουγκράσου




Χάδι τρυφερό στέλνω με δυό φτερά να σε αλαφραίνει.












Και πότε πότε όταν δεν το περιμένεις




Να γαργαλά τις πατούσες σου.

*********************************************************************************
********************************************************************************* *********************************************************************************
*********************************************************************************

She loves me...

yeah... yeah... yeah...

Σβούρα

Αναγνωρίζω την ανθρώπινή σου φύση κάθε φορά,
που προσπαθείς θεός να γίνεις.
Αναγνωρίζω την ανθρώπινή σου φύση κάθε φορά,
που προσπαθείς να γίνεις ζώο.
Κοίτα τη γάτα, ο ρυθμός της' ένα με τον ρυθμό του κόσμου,
μα σαν αυτή να τον ορίζει.
Θέλει, επιδιώκει, δρα.
Κοίτα το πουλί, δοξάζει στο δέντρο,
τα φύλλα, τα κλαδιά.
Ξέρει το τώρα να τραγουδά.
Φώτα σοφά τα μάτια σου άνθρωπε,
σα βλέπεις το θεό στα ζώα.
"Για να γίνεις θεός, πρέπει να γίνεις πρώτα ζώο."
Η όραση σφουγγάρι,
η ακοή ευαίσθητη στα πιο λεπτά μηνύματα,
η όσφρηση ζωντανή κρίση,
η αφή αποκαλυπτική
και η γεύση προστασία.
Μαθαίνεις και θυμάσαι.
Στα πάθη σου πότε υποκύπτεις και πότε τα νικάς.
Πότε μισείς και πότε αγαπάς.
Σε βλέπω σα σβούρα να γυρνάς
και τις στιγμές σου να επιλέγεις.
Τώρα ζώο!
Τώρα θεός!
Πάντα άνθρωπος!

Χωρίς

Δυνατός αγέρας να φυσά και η θάλασσα να γλύφει τον πόνο
τον τραχύ
να συνεφέρουν το νού, που αρνήθηκε να δεχθεί,
ξέχασε τον κόσμο
και κρύφτηκε τιμωρημένος στη γωνία.
Και όλοι εμείς (οι γνωστοί ευγενείς) αδύναμοι φανήκαμε.

Το βλέμμα το άδειο, να παίξει θέατρο
για τους δεινούς θεατές δεν το μπορεί.
Γιατί εκεί που η ελευθερία έπλεκε φορεσιές γιορτής και δοξαζόταν
κοινότυποι και αιχμάλωτοι έγιναν
γύρω απ'τις πράξεις και τα λόγια
και έδωσαν στους φόβους την πολύτιμη πνοή τους.
Ζωντανά τέρατα γίνηκαν αυτοί
και τους καταβρόχθησαν χωρίς πολλά-πολλά.
Κι όταν τίποτα δεν έμεινε ενωμένο'
"Καλά να πάθετε! 2-0! Σας ξεσκίσαμε πάλι!"
ψιθύρησαν, (όπως μόνο τα τέρατα ξέρουν να ψιθυρίζουν)
και εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας.

Ο αγέρας σηκώνει τη στάχτη από το βάθος
και ο Φοίνικας με διαβεβαιώνει πως κάπου εδώ κοντά θα είμαστε πάλι.
Χωρίς.

Η Σατσό Πα

Πώς να διανύσω
δείξε μου
τις λέξεις με τα χίλια μέτρα
Με πέπλα ανήσυχα αν ξέχασα στιγμή
στιγμή να σε λατρεύω
Ζωή δεν ήταν-ύπνος νοθρός
θολός ο κόσμος και το ύφος
Να συλλαβίζω την αγάπη
τώρα μαθαίνω
έξω από σχήματα
έξω απ' τις διδαχές
κι έξω από όνειρα

Summer Plans

Dancing In The Moonlight - Toploader - Dancing In The Moonlight

Ο κύριος Στέηνχομ και τα μεταξωτά φυστίκια

το φεγγάρι σήμερα είναι χρυσή σιωπή σε μαύρες λέξεις
το φεγγάρι σήμερα είναι ανάμνηση νύμφης σε μυστικά νερά
το φεγγάρι σήμερα έχει μύτη και μάτια όπως στα παραμύθια
το φεγγάρι σήμερα προσμένει κάποιον να το αρπάξει
το φεγγάρι σήμερα έχασε - θα μείνω σπίτι

Ο ακροβάτης

Ο ΑΚΡΟΒΑΤΗΣ 4:20
τραγούδι: Μιχάλης Σταυρακάκης
στίχοι - μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη
που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη
πως δε ζαλίζεται

Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δεν κλαίει, ποτέ δεν κλαίει

Για ιδέστε πού 'χει το ερημοπούλι
αίμα στο φτερό
πετά κι ας τό 'βρε θανάτου βόλι
κόντρα στον καιρό

Με τον καιρό νά 'ναι κόντρα έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

Για ιδέστε όλοι, ιδέστε και μένα
άλλο δε ζητώ
πού 'χω στους ώμους φτερά σπασμένα
και ακροβατώ

Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου

***

από τους Χαΐνηδες

Επιτέλους

Μα τον Άγιο Κύμα! Είχα ξεχάσει πόσο ωραία είναι στη θάλασσα!

Πρωινό παραλήρημα

Άν η αρχή είναι το ήμισι του παντός, τότε γιατί μένω πάντα στη μέ.. ???

Πυξίδα

Υ.Γ.: Έπρεπε να έχεις διαβάσει τί λέγανε και τα άστρα!

"Πνευματικά, ψυχικά ή σωματικά -μπορεί και στα τρία- από τις 10 Mαΐου και ώς τώρα έχετε κουραστεί αρκετά. Γι’ αυτά που θέλετε να επιτύχετε εσείς αλλά και για θέματα ή προβλήματα δικών σας ατόμων κι ακόμα το σπίτι, κάποιον άλλο χώρο ή ακίνητο. Παρ’ ότι αυτή η εβδομάδα -ιδιαίτερα στο ξεκίνημά της- έχει μια σχετικά πιο ευνοϊκή φύση για σας, μάλλον δεν κατορθώνει να σας απαλλάξει ολότελα από την αναμονή, την ανησυχία και το στρες. Θα πρέπει όμως να βρείτε τρόπους να τα χαλιναγωγήσετε όλα αυτά, γιατί γίνεται πιο ευάλωτη και η υγεία σας. Oμως σε επίπεδο κέρδους -ηθικού και υλικού- σίγουρα κάτι καλύτερο γίνεται. Πιο δύσκολες ημέρες: 14/06." (ναι πείτε μου τώρα πως θέλετε και reference!)



Πυξίδα!
Το πιο χρήσιμο δώρο γενεθλίων που έλαβες.
"Για να βρείς τον δρόμο να γυρίσεις πίσω"
Ή για να βρείς τον δρόμο γενικότερα εδώ που τα λέμε...

Τον τελευταίο καιρό δεν έχεις καθήσει σε ένα μέρος.
Βρέθηκες Κέρκυρα, Φλωρεντία, Λισαβώνα, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Πάτρα.
Και ένα μάυρο συννεφάκι σε ακολουθούσε παντού!
Νομίζω του ξέφυγες τώρα.


Μέσα σε προγραμματισμούς, μετακομίσεις και ταξίδια ζαλίστηκες.
Μα ετοιμάζεις και άλλα!
Πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό μετά από ένα ταξίδι να έχεις χρόνο να ανασυγκροτήσεις όλες τις πληροφορίες που μάζεψες. Αλλιώς χάνεις την μισή χαρά του ταξιδιού.
Θα το προσέξεις τώρα αυτό, ε?

"...Και μία άσχετη πληροφορία που μου ήρθε από την Δύση.
Ο σωστός δρόμος είναι πάντα προς την Ανατοληηή...."

Βρε λές?

***

Ο Χάρτης του Κολόμβου στο Μπελέμ της Λισαβώνας-(Κοιτάξτε προσεχτικά)

Το μετρό στη Λισαβώνα

Το Ποντεβέκιο στη ΦλωρεντίαΟυδέν σχόλιον

Σπίτι- Γλυκό μου- Σπίτι

Ποιό το σπίτι; Ποιός ο χώρος; Πού ο χρόνος;
Δεν είναι εύκολο πράγμα το σπίτι.
Τώρα;
Λένε πως οι μεταβατικές περίοδοι προκαλούν άγχος.
Του γυρνάω την πλάτη και αυτό με γεμίζει σημάδια.
Σπίτι εδώ και εκεί και εκεί και εκεί...
Ή σπίτι πουθενά;
Τί είναι το σπίτι;
Εκεί θα χαλαρώνεις, εκεί θα γυρίζεις τα βράδια,
αλλά και εκεί θα παίρνεις το πρωϊνό σου ακούγοντας μουσική
και χαζεύοντας τον ήλιο και την βροχή να απλώνεται σε πλατείες,
θάλασσες ή στα πλυμένα ρούχα των γειτόνων σου, θα απολαμβάνεις την ηρεμία αυτή.
Εκεί θα κλείνεσαι όταν δεν θέλεις να δείς κανέναν.
Εκεί θα κλείνεις τα μάτια και ούτε εσένα δεν θα βλέπεις.
Εκεί μέσα θα μπαίνουν μόνο όσοι θες και για όσο θες.
Εκεί γυμνή και ξυπόλητη θα τριγυρνάς και δε θα σε νοιάζει.
Εκεί θα ξενυχτάς φορώντας μες στο καταχείμωνο τα καλοκαιρινά σου ρούχα
και θα χορεύεις και θα τραγουδας μπροστά στον καθρέφτη. Μόνη σου. Εσύ και εσύ.
Εκεί άλλες φορές θα σαπίζεις και θα βρωμάς μέχρι να ξαναβρείς ενδιαφέρον
για τον έξω κόσμο.
Εκεί θα σε παίρνει ο ύπνος με τα λαμπατερ και τον Γαλαξία
και "θα είσαι σίγουρη για το που είναι η πετσέτα σου".
Εκεί θα βγαίνεις μες στην νύχτα στο μπαλκόνι σαν γνήσιο βαμπίρ
και θα κατασκοπεύεις και θα φαντάζεσαι τις ιστορίες που εκτυλίσσονται
ή που δεν εκτυλίσσονται στα γύρω σπίτια.
Εκεί θα έχεις τα κεράκια σου και τα χαζά σου παρδαλά φωτάκια
και τα πόστερ σου και τις φωτογραφίες και τα κρεμαστά
και άλλες αηδιούλες που τόσο σ'αρέσουν
και τόσο τα αγάπησες στην θέση που τα έβαλες να καλύπτουν...εντός, εκτός και επί ταυτά...
Εκεί...
Και την ποδιά και τα αρώματα...
Εκεί με μιλσείκ πεπόνι και καρπούζι να αγχώνεσαι μεν για το μάθημα αλλά
να μην συγκεντρώνεσαι για να το βγάλεις.
Τόσα πολλά είναι το σπίτι.
Και φαίνεται πως δεν έχω πια.

Αχρηστογνωστική

Την χρησιμοποίησα συνειδητά και ασυνείδητα.
Την συμπλήρωσα και με συμπλήρωσε.
Την αναδιοργάνωσα και με αναδιοργάνωσε.
Διευκόλυνε ή δυσκόλεψε τη ζωή μου.
Έκπληξη δημιούργησε, γέλιο, σκέψεις, σκοτούρες ή και τίποτα.
Μπλέχτηκε συχνά με τα χρήσιμα κι ας μη το πήρα χαμπάρι.
Η' ξεθώριασε για χρόνια αχρησιμοποίητη και χάθηκε.
Πόσο άχρηστη μπορεί να είναι η άχρηστη γνώση;

Στο πνεύμα των καιρών Νο2

I only want to say
If there is a way
Take this cup away from me
For I don't want to taste its poison
Feel it burn me,
I have changed I'm not as sure
As when we started
Then I was inspired
Now I'm sad and tired
Listen surely I've exceeded
Expectations
Tried for three years
Seems like thirty
Could you ask as much
From any other man?

But if I die
See the saga through
And do the things you ask of me
Let them hate me, hit me, hurt me
Nail me to their tree
I'd want to know
I'd want to know my God
I'd want to know
I'd want to know my God
I'd want to see
I'd want to see my God
I'd want to see
I'd want to see my God
Why I should die
Would I be more noticed
Than I ever was before?
Would the things I've said and done
Matter any more?
I'd have to know
I'd have to know my Lord
I'd have to know
I'd have to know my Lord
I'd have to see
I'd have to see my Lord
I'd have to see
I'd have to see my Lord

If I die what will be my reward?
If I die what will be my reward?
I'd have to know
I'd have to know my Lord
I'd have to know
I'd have to know my Lord

Why, why should I die?
Oh, why should I die?
Can you show me now
That I would not be killed in vain?
Show me just a little
Of your omnipresent brain
Show me there's a reason
For your wanting me to die
You're far too keen on where and how
But not so hot on why
Alright I'll die!
Just watch me die!
See how, see how I die!
Oh, just watch me die!

Then I was inspired
Now I'm sad and tired
After all I've tried for three years
Seems like ninety
Why then am I scared
To finish what I started
What you started
I didn't start it
God thy will is hard
But you hold every card
I will drink your cup of poison
Nail me to your cross and break me
Bleed me, beat me
Kill me, take me now
Before I change my mind

Μικρές σκόρπιες εξομολογήσεις

PART 2
" Και έτσι μεγάλη η μουσική της ύπαρξής σου μέσα μου σαν αντηχεί,
λίμνες ανοίγει με κρυστάλλινα νερά.
Να σε ξεδιψάσουν λαχταρούν.
Πέσε μες στην γύμνια σου βαθιά.
Το νερό αυτό είναι από αυτά που λυτρώνουν.
Είναι νερό, είναι φωτιά και γή και αέρας μαζί.
Κι αν πιστεύεις, είναι και αιθέρας.
Για σένα μάτια μου!"

***

PART 3
" Και έχεις την λεπτότητα να εισχωρείς απαλά σαν χάδι με τη μυρωδιά σου,
χαϊδεύεις και ξυπνάς την θηλυκότητά μου.
Και νιώθω άνθρωποι και ζώα και θεοί πως είμαστε.
Και θέλω τρυφερά να κρατηθούμε.
Πότε στα ακροδάχτυλα απαλά.. αδιάφοροι στον χρόνο.
Πότε σφιχτά όταν ο χρόνος μας φοβίζει."

***

PART 4
"Και για μια στιγμή θα γελαστείς στον χώρο και στον χρόνο,
πως μόνος σου δεν είσαι."

Το PART 1 εδώ

Ο εξαντλητικός διάλογος- Jan Svankmajer

Επειδή όταν λέω Α,
Εννοώ Α και όχι Β.
Επειδή δεν ελπίζω πια
να το πιστέψεις.

Λεωφορείο 34 για τον παράδεισο

Την βλέπω.
Σηκώνεται από την παρέα της στο τέλος του λεωφορείου και πάει και κάθεται τρία μέτρα εκεί μπροστά και απέναντι μου.
Τα μαλλιά της χωρισμένα ψηλά σε δυο μικρούς κότσους.
Σαν δύο μικρά ρόδα στον κήπο του κεφαλιού της.
Σίγουρα πήγαινε στο μάθημα μπαλέτου.
Το βλέμμα παιχνιδιάρικο και αθώο, όπως μπορεί το οχτάχρονο παιδί να συνδυάζει.
Με τα μεγάλα της γατίσια μάτια κάθεται και χαζεύει τάχα αδιάφορα γύρω της.
Την παρατηρώ και διαβάζω τις σκέψεις της.
Νιώθει όμορφα!
Χαζεύει την άνοιξη που τρέχει έξω απ' το λεωφορείο.
Γυρνά τον νού αριστερά και μπροστά της.
Ακολουθώ.
Χαζεύει την άνοιξη που στέκεται εκεί μέσα στο λεωφορείο.

Αυτόν.
Ένα λεπτοκαμωμένο αγόρι με σκούρο δέρμα και μαύρα μάτια.
Πρέπει να είναι στην ηλικία της.
Κάθεται ακόμα πιο αδιάφορα από αυτήν.
Σχεδόν αλήτικα έτσι όπως έχει χυθεί στο ξύλινο κάθισμα,
φαίνεται πραγματικά να μην τον απασχολεί τίποτα.
Όλα μοιάζουν να είναι αδιάφορα.
Μαγκάκι ίσως.
Κουρασμένος ίσως.

(Κάπου νομίζω το είδα να δουλεύει αυτό το παιδί...)

Ούτε που σε έχει προσέξει μικρή μου.
Είναι δυνατόν;
Αυτό δείχνει πάντως..

Η μικρή δεν αντέχει αυτή την περιφρόνηση!
Δρά!
Σηκώνεται και τον σκουντά με τον δείκτη της στην άκρη του ώμου του.
Γυρίζει γρήγορα πίσω στη θέση της και κάνει την ανήξερη.
"Πρόσκληση σε παιχνίδι"
Ο μικρός γυρνάει, ρίχνει ένα αδιάφορο βλέμμα στην μικρή και ξαναγυρνάει μπροστά του.
Χάρηκε- Είμαι σίγουρη- Μα δεν άφησε να ξεγλιστρύσει από μέσα του στο πρόσωπό του η χαρά.

Η μικρή νιώθει την καρδιά της να χοροπηδάει από προσμονή.
Έκανε το πρώτο βήμα η ίδια.
Ας κάνει αυτός το δέυτερο!
...Τίποτα...

"Ο χρόνος είναι λίγος!" σκέφτεται η μικρή.
"Ο χρόνος είναι σχετικός!" της επισημαίνω.


"ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΣ!" απαντάει και κινείται τώρα προς την φυσαρμόνικα στη μέση του λεωφορείου.
Περνά τα χέρια της πίσω από το οριζόντιο κάγκελο και κορδώνει το ψηλόλιγνο σώμα της.
Άπλωνει το δεξί της πόδι μπροστά και αρχίζει να κάνει κινήσεις από το μπαλέτο.
Χορεύει.
Χορεύει για αυτόν τον μικρό και αδιάφορο αλητάκο!
"ΠΡΟΣΕΞΕ ΜΕ τί όμορφη που είμαι! Για ΣΕΝΑ χορεύω!"

Περιμένει λίγο έτσι, συνεχίζοντας να χορεύει για να τον γοητεύσει.

Ο μικρός έχει καταλάβει πολύ καλά τί θέλει να κάνει η μικρή.
Την παρατηρεί γεμάτος σκέψεις, να του επιδεικνύει τις ικανότητες της.
"Άτιμη μικρή" σκέφτεται.
"Θες να μου πάρεις το μυαλό απογευματιάτικα!"
...
"Κοίτα φίλε τί κάνει!
Χορεύει και καλά αδιάφορα για να την προσέξω!
Είναι πανέμορφη όμως η άτιμη!..
Για μένα είσαι τόσο όμορφη;..."
Αυτή η σκέψη τον παρασέρνει.
Αυτό το θέαμα!
"Πώς μπορώ να είμαι σκληρός μαζί σου μικρή μου..."
Λυγάει.
Σαγηνεύεται.
Σαν να είναι νήματα αυτά που τον κινούν τον τραβούν και σηκώνεται.

Στέκεται τώρα απέναντί της.
Θέλει να την θαυμάζει από κοντά.

Ήρθε επιτέλους!
Και είχε αρχίσει να πιστεύει πως δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί!
Το βλέμμα του τώρα είναι όσο ζεστό χρειάζεται ίσα για να αισθανθεί την επιτυχία της!
Του χαμογελά!
Ω! Σίγουρα δε θα το ξεχνούσε ποτέ αυτό το απόγευμα!
Το απόγευμα που σαγήνευσε αυτό το αγόρι.

Τα δύο ακόμα πιο μικρά κορίτσια από την παρέα της, και αυτά με κότσους και ντυμένα στα ρόζ, πήγαν και στριμώχθηκαν στο παιχνίδι τους.
Σαν παραμύθι!
Οι αιθέριες μικρές χόρευαν μαζί τώρα.

"Επόμενη στάση..."

Δεν θα μάθω ποτέ.
Ούτε και εσείς μαζί μου.
Το τέλος της ιστορίας αυτής.

Και τί σημασία θα είχε άλλωστε ένα τέλος.
Δεν είναι καν παραμύθι.
Είναι η ζωή.
Και αυτό που έχει σημασία μάλλον είναι το ταξίδι,
παρά το τέλος της.

Μια αφιέρωση...

Σε σένα μικρή μου Α.
Γιατί κάθε φορά που το ακούω
η σκέψη μου αυθόρμητα
πηγαίνει σε σένα!
Σε σένα
που είσαι φίλη
και αδερφή
και έρωτας
και αγάπη!
Γιατί κανένας δεν με έκανε
όσο εσύ
να βγάζω τον καλύτερο μου εαυτό.
Γιατί στον κόσμο αυτόν μικρή μου,
κανέναν δεν αγάπησα περισσότερο.



Clementine - Pink Martini

If tomorrow's sun doesn't shine
If no creatures stir in the morning time
If the clouds go still in the sky
And the days roll in and pass us by

I will ride your elevator
We'll stay out 'til it is later
If tomorrow's sun doesn't shine
At least I'll have my Clementine

If tomorrow's moon doesn't show
If our dreams go lost in the winter snow
And the flowers wither and die
And the waterfalls go low and dry

Will you meet me in the garden
We'll say 'please' and 'beg your pardon'
If tomorrow's sun doesn' shine
At least I'll have my Clementine

There's a place that nobody knows
There's a packing up of a summer clothes
In the lazy days of my mind
You've always been my Clementine

Clementine

Vagueness has it's purpose

And in two seconds time, all you kept captured in your fortresses, slipped through the stones...
So great were their vehemence and so small you've became they turned you at once in a thousand pieces

Damn Angels

Sometimes I wish you're dead!
Sometimes I wish you'd never existed!
Even if that'ld rebut my existance!

Hope is not available at the moment.
Leave your message after the bang-bang tone
and someone will kill you once again...

This time I won't leave any.
No mood for killings.
No matter the feelings.
It's true I'll always miss something'
yet that something ain't you!

Adadio

Λίγο εδώ.
Λίγο εκεί.
Κάπου πολύ
φύσει αδύνατον.

Τί φταίει; Ο Χώρος;
Αυτός που πέρασε.
Πιό πολύ; Ο Χρόνος;
Εκεί που πέρασε.

Ακροβατείς.
Είσαι καλή εσύ σ'αυτά;
Μιά πίσω, δυό μπροστά.
Μπορείς.

Γωνιά, γωνιά
Χαιρέτα τη σκόνη αυτή!
Κλείσε τη πόρτα και άσε το κλειδί...
Άλλος θα 'ναι που θα μπεί.

Ήξεις-Αφίξεις

Αίθουσα Αναχωρίσεων

Μακρύ προβλέπεται Ταξίδι.
Ευκαιρία θαρρείς;
Τον δίσκο σου Ανασυγκροτείς.
Ακούς Ψιθύρους ήδη!

Χαμογελάς

***
Αίθουσα Αναμονής

Κλείνω τα μάτια και μυρίζω!
Κάτι λείπει εδώ.
Η ζεστή μυρωδιά.
Τη φυλώ στο νού.
Τί ζεστή μυρωδιά!

...

Πέντε-Δέκα-Δεκαπέντε
-Είκοσι-Εικοσιπέντε
-Τριάντα...

***
Αίθουσα Αφίξεων

"Ζαβολιάρα πάντα!
Δεν μέτρησες μέχρι το εκατό!"

Φτού δεν κάνω, μα θα Βγώ!

***

Στο πνεύμα των προηγούμενων ημερών

Μπορεί να καρναβαλίσαμε αρκετά συντηρητικά...


αλλά την Καθαρά Δευτέρα καί κούλουμα πάνω στα βότσαλα κάναμε καί χαρταετό πετάξαμε μα και δεύτερη καλούμπα αμολύσαμε!
















Θυμάμαι
μια Καθαρά Δευτέρα..
Ήμουν εφτά
χρονών και
τέντωνα τα χέρια..
Αχνά..
Νομίζω
τότε μόνο είχα
πετάξει χαρταετό.

όσο πιο ψηλά
μπορούσα...

Ο Φούλης

Παιδί εσύ που μεγαλώνεις και ακόμα δεν συγκέντρωσες το νού σου!
Άλλος τούτος ο κόσμος και άλλος ο δικός σου!
Δοχείο είσαι μα με τί γεμίζεις;

***
Ο Φούλης ήταν ένας μικρός ανθρωπάκος.
Είχε χαμένο βλέμμα και πίστευε πως δε θα είναι ποτέ αρκετός.
Ο Φούλης έτρεμε στο "φού" σου.
Ο Φούλης δεν κοιτούσε τους άλλους ποτέ στα μάτια για πάνω από δύο δευτερόλεπτα!
Τόσο είχε μετρήσει ότι αντέχει πριν οι άλλοι μπούν μες στα δωμάτια της ψυχής του.
Ω και φοβόταν τόσο μα τόσο μέσα στα γεμάτα λεωφορεία!
Όταν ακόμα και ένα παιδι τον κάρφωνε με τα μάτια του, αυτός ένιωθε πως θα τον κατασπαράξει.
Ένιωθε πως θα λυγίσει το βλέμμα και το παιδί θα έβλεπε όλους του φόβους του.
Όλους τους φόβους του για τη μέρα, τη νύχτα, την αθωότητα που του κλέψανε, την αγνότητα που προσπαθούσε να χτίσει, για τον κόσμο, για τους φίλους, για τις ερωμένες, για τους συγγενείς, για τη ζωή τη δικιά του και των άλλων...

Τον θάνατο δεν τον λογάριαζε άμεσα, αλλά μάλλον μέσω του τρόμου της ντροπής του.
Άλλωστε όταν οι άλλοι τον παρατηρούσαν για πάνω από μισό λεπτό, ήθελε να ανοίξει η γή και να τον καταπιεί.
Άχ και άν έκανε λάθος κίνηση και κάποιος τον περιγελούσε;!
Ω Τί καταστροφή θα ερχόταν!...
Θα τον βασάνιζε τον Φούλη για πολύ αυτό!
Θα ένιωθε ακόμα πιο μικρός και πιο χαζός.
Ακόμα πιο αδέξιος και ευάλωτος!

Ο Φούλης έβλεπε τους ανθρώπους γύρω του, να περπατάνε καμαρωτά, και να κοιτάνε αγέρωχα!
Τους παρατηρούσε πώς κινούνταν αέρινα στον χώρο και δεν τους καιγόταν καρφί για τη γνώμη, που είχε ο απέναντι για αυτούς.
Πόσο τον γοήτευαν αυτοί οι άνθρωποι τον Φούλη!
Τους κοιτούσε κλεφτά για να μαθαίνει.
Δεν είχε καταφέρει ποτέ του να τους φθάσει.
Ο Φούλης δεν είχε καταλάβει πως αυτή ακριβώς ήταν η παγίδα...


Ο Φούλης είχε τόσα να δώσει..., μα δυστυχώς ήταν τόσο απασχολημένος με τις αδυναμίες του και τις φοβίες του, που τελικά πάντα έπαιρνε, χωρίς να το καταλαβαίνει.

Όταν κάπου κάπου έβλεπε κάποιον άνθρωπο σκυφτό και με ακαθόριστο βλέμμα σαν το δικό του, ένιωθε βαθιά συμπόνια για αυτόν.
Ήθελε να του δείξει, πως να σηκώνει το κεφάλι, πώς να στέκεται και να ξύνεται και να γελά, χωρίς να τον νοιάζει μήπως ένας άπό τους πενήντα επιβάτες σκεφτούν κάτι άσχημο γι' αυτόν!

Τελικά αποφάσιζε να τον αφήσει στην ησυχία του.
Ήταν άλλωστε πολύ πιθανόν να τον περάσει για τρελό.
Πάντα κατέβαινε από το λεωφορείο, νιώθωντας κουρασμένος από τις ματιές των άλλων.
Νιώθωντας τόσο μόνος μες στην πολυπληθή πόλη.


Μια μέρα μέσα στο λεωφορείο, ένας κύριος μαχαίρωσε τον Φούλη.
Τον έβλεπε πολύ συχνά είπε αργότερα να έχει πάντα αυτό το φοβισμένο βλέμμα!
Αυτό το βλέμμα.. λες και θα τον μαχαίρωναν!
Ο κύριος είπε πως ήθελε να βοηθήσει τον Φούλη!
Ήθελε να του δείξει τη διαφορά!
Ήθελε να τον ξυπνήσει από τον κλειστοφοβικό λήθαργό του!

Ο Φούλης χαμογελούσε, όπως έπεφτε.
Ο Φούλης σκέφτηκε πως ο κύριος, δεν ήταν τρελός.
Με μια κίνηση ο κύριος αυτός είχε γυρίσει τον κόσμο του ανάποδα.



Όταν ξύπνησε πια στο νοσοκομείο, δεν ήταν πια ο Φούλης που ήξερες.
Νομίζω πως άλλαξε και όνομα εκείνη τη μέρα.
Χαμογέλασε στην όμορφη νοσοκόμα τόσο φωτεινά και ζεστά, που θα έλεγες πως μέσα σε μιά στιγμή άνθισε το δωμάτιο!

Όταν βγήκε στην πόλη ο αέρας είχε διαφορετική μυρωδιά.
Τώρα ζούσε και χωρίς τους φόβους του.
Τώρα προχωρούσε με το κεφάλι ψηλά, κοιτώντας γύρω του τον κόσμο.
Σαν άλλος του φαινόταν ο κόσμος τούτος!
Για πρώτη φορά ξυνόταν και γελούσε και δεν τον απασχολούσε.
Και όταν ακόμη γλιστρούσε, δεν τον πείραζε πια.
Άκουγε με προσοχή τους φίλους του και αγαπούσε χωρίς ανταλλάγματα.
Έδινε στην ερωμένη του στοργή, μα δεν την αιχμαλώτιζε.
Ήταν ελεύθερος πια και ο ίδιος.

Ο Φούλης, δεν λεγόταν Φούλης πιά, μάλλον λεγόταν Ευτύχης.

Στου βούρκου μέσα τα νερά ποιά γλώσσα μου μιλάνε;;;!

Κυλώ στον βούρκο μέσα με αυτό!
Τραγούδια, που ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε ότι μας αρέσουν



Με το που άκουσα αυτό το τραγουδάκι ενθουσιάστηκα!
Κάθε φορά με ευθυμεί!
Ά ρε Μακρόπουλεεεεε!!!

ΦτερΑ-ΓυαλιΑ και η Μυγδαλιά...

Πάρε μια απαλή ανάσα να δροσιστείς, μια αμυγδαλιά να τρεμοπαίζει στο αεράκι και το τραγούδι αυτό...



Όκευ...Το ξέρω... Έχω αρχίσει να παρεκτρέπομαι, αλλά αυτές οι παρεκτροπές είναι οι αγαπημένες μου.

The Cook, The Thief, His Wife & Her Lover΄-Peter Greenaway

Για κάποιο λόγο μου θυμίζει το "Brazil". Αγγίζει ξυστά την θέση του.
Όχι δεν είναι ο Tim Roth, που μου θυμίζει τον Terry Gilliam.
Μάλλον η πάλη του καλού και του κακού.

Η μουσική απολύτως ταιριαστή σε υποβάλει αμέσως μετά το χρώμα.
Για το χρώμα...

Οι εραστές στο φωτεινό κόκκινο πάθος, στην λευκή αγνότητα, στην πράσινη ελπίδα και πάλι σε μαύρο-κόκκινο, αυτή τη φορά του θανάτου.
Με τρομάζει το πώς ταιριάζει έτσι το πάθος και ο θάνατος...
Το κίτρινο της απληστίας, της ζήλιας και της δυστυχίας!
Το μπλέ πέρασμα από την οργή στη βία!
Ενίοτε ανακατεμένα-μούχλα.


Παραθέτω και ένα απόσπασμα από τα λόγια του Chef :
"Ο κόσμος θέλει να του υπενθυμίζεις τον θάνατο,
τρώγοντας μαύρο φαγητό είναι σαν να καταναλώνεις θάνατο,
σα να λες 'θάνατε, σε τρώω'.
Οι μαύρες τρούφες είναι οι πιό ακριβές.
Και το χαβιάρι...
Θάνατος και Γένεση,
Τέλος και Αρχή!
Δε νομίζεις ότι είναι πρέπον τα πιό ακριβά αντικείμενα να είναι μαύρα;"

blanco

Να μου γλυστρίσει το blanco από τα χέρια.
Να πέσει κάτω και να σπάσει!
Να χυθεί ο ασβέστης του πάνω στα μαύρα κομμάτια!
Ουαααααά!!!!
Είναι λύση;
"Πρόσεχε τι γράφεις πάνω σε επιφάνεια από blanco!"
Βεβαρυμένο παρελθόν γαρ...
Χρόνια ολόκληρα τα βούτηξα στο blanco.
Με δυσκολία φέρνω στην μνήμη λεπτομέρειες.
Πρόσωπα ελάχιστα θυμάμαι.
Το τίμημα της άρνησης,
σβήνει και τα πρόσωπα.
Απομεινάρια έμειναν θολά,
θέλω και αυτά να τα ξεχάσω;
Ελπίζω.

Προσποιούμαι πως δεν υπήρξαν ποτέ και ακυρώνω τη δυναμή τους.
Δεν πειράζει καλά να πάθουν.
Δεν ξέρω όταν αμυδρά έρχονται κοντά,
πιό υπερισχύει ανάμεσα στην πικρία και το ειρωνικό γέλιο.

"Ότι δεν λύνεται-κόβεται" είπε ο Μεγας Αλέξανδρος και έκοψε με το σπαθί τον Γόρδιο Δεσμό.

Και μακάρι να μην σε ξανακούσω ποτέ ρε π.....,
να μιλάς για λάθη "μη αναστρέψιμα"!

"Ότι δεν ξεγράφεται, σβήνεται με blanco"

Άι ιντροντιούς του γιου μάι νιού κόμ.πανι:
BLAN Co.

ΠΑΙΖΩ ΚΑΙ ΕΓΩ το "Σελίδα 123, γραμμές 6,7,8..."

Αυτοκαλέστηκα ενθουσιασμένη όταν είδα στον Adaeus
αυτό το χαριτωμένο παιγνιδάκι που σου ζητά να πιάσεις το πλησιέστερο σου βιβλίο, να πας στην σελίδα 123 (Δεν φτάνει μέχρι εκεί το βιβλίο;...Φτού σου!Πάλι τα 30σέλιδα κλασσικά εικονογραφημένα -για να μην πώ τι άλλο- θα διάβαζες! )

Λοιπόν...τί λέγαμε; Ναι... Πάς στην 123, βρίσκεις την έκτη, έβδομη και όγδοη γραμμή και τις αντιγράφεις.
Από τελεία μέχρι τελεία λέει.
Μην νιώσεις τύψεις άν θες να κλέψεις λίγο παραπάνω, αφού απ' ότι είδα όλοι αυτό κάνουμε.
Εγώ να φανταστείς θα το ξεφτυλίσω και θα αντιγράψω όλη τη σελίδα γιατί δεν μου πάει καθόλου καρδιά να κάνω διαφορετικά!
Μην παραλείψεις να αναφέρεις βιβλίο και συγγραφέα!

Απόσπασμα από το τέταρτο βιβλίο της τριλογίας (;) ΓΥΡΙΣΤΕ ΤΟ ΓΑΛΑΞΙΑ ΜΕ ΩΤΟΣΤΟΠ
"Αντίο κι ευχαριστώ για τα ψάρια" του "ιδιοφυούς αν και Άγγλου" Douglas Adams!:

***

"Πετάμε..." του είπε.
"Ασήμαντη λεπτομέρεια" φώναξε ο Άρθουρ. "Μην το σκέφτεσαι. Δοκίμασε μια βουτιά".
"Μια βου-"
Το χέρι της άρπαξε το δικό του και σ' ένα δευτερόλεπτο το βάρος της ακολούθησε και αναπάντεχα άρχισε να πέφτει, προσπαθώντας απεγνωσμένα να κρατηθεί από το κενό.
Η φυσική κοίταξε τον Άρθουρ που, μαρμαρωμένος από τη φρίκη, άρχισε να πέφτει και αυτός, νιώθωντας ναυτία από την πτώση, με την κάθε ίνα του κορμιού του να ουρλιάζει, εκτός από τη φωνή του.
Έπεφταν σαν βαρίδια, γιατί εδώ ήταν Λονδίνο και αυτά τα κόλπα δεν έπιαναν εδώ.
Ο Άρθουρ δεν μπορούσε να πιάσει την Φεντσερτς, γιατί εδώ ήταν Λονδίνο και, σχεδόν ενάμισι εκατομμύριο χιλιόμετρα πιό μακρια, για την ακρίβεια ένα εκατομμύριο, διακόσια δέκα έξι χιλιόμετρα, στην Πίζα, ο Γαλιλαίος είχε αποδείξει καθαρά ότι δύο πίπτοντα σώματα πέφτουν με την ίδια ακριβώς επιτάχυνση ανεξάρτητα από το βάρος τους.
Έπεφταν.
Ο Άρθουρ συνειδητοποίησε καθώς έπεφτε, πλημμυρισμένος από ναυτία και ζάλη, ότι αν συνέχιζε να στέκεται στον ουρανό και να πιστεύει όλα όσα έλεγαν οι Ιταλοί για τη φυσική, όταν είχαν αποδειχθεί ανίκανοι να κρατήσουν ίσιο έστω και έναν πύργο, τότε η κατάσταση ήταν απελπιστική, και πράγματι τη στιγμή εκείνη άρχισε να πέφτει πιο γρήγορα από τη Φέντσερτς.
Την άρπαξε από ψηλά και προσπάθησε να πιάσει τους ώμους της σε μια γερή λαβή. Τα κατάφερε.
Πολύ ωραία. Τώρα έπεφταν μαζί, πράγμα πολύ γλυκό και ρομαντικό, αλλά δεν έλυνε το βασικό τους πρόβλημα, που ήταν η πτώση και ότι το έδαφος δεν περίμενε να δεί αν είχε και άλλα έξυπνα κόλπα στο μανίκι του, αλλά ορμούσε προς το μέρος τους σαν τρένο εξπρές.

***

Ηθικόν δίδαγμα (του Douglas Adams):
"Για να καταφέρεις να πετάξεις, πρέπει να πέσεις στοχεύοντας στο πάτωμα και να αστοχήσεις. "
Ηθικόν δίδαγμα (δικό μου):
"Κοίτα να επιλέγεις εκτός από τους ανθρώπους, και τα βιβλία που σε περιτριγυρίζουν."

Καλώ την Ennoe , τον Georges Jacotey και τον Μαύρο Γάτο να παίξουν!

Νά 'χες χίλια πατ-πατ νά τα σκααάς...

Τραγουδιέται κατά το: "Νά 'χα χίλιες σιωπές νά ακουουούς..."

Σε ρυθμό: παΤ-παΤ-Μπααάμπλ-παΤ-παΤ-Μπααάμπλ-παΤ
Είναι βασικό όταν τραγουδιέται να κρατάς στα χέρια το εν λόγω "κάλυμμα προστασίας για την μεταφορά εύθραυστων αντικειμένων" το κατά κόσμον παΤ-παΤ, Μπάμπλ, έλα μωρέ αυτό με τις φουσκαλίτσες-φουσκαλίτσες κλπ.

Είναι επίσης απαραίτητο για να βιώσεις τον λυρισμό του τραγουδιού να σκάς αυτές τις φουσκαλίτσες!


Στα κρυφά σκάζεις λίγες γωνιές
Ότι βρεις πρίν σε πάρουν χαμπάρι
μικρά ή μεγάλα τα μπάμπλ λαχταράς
Νά 'χες χίλια πατ-πατ νά τα σκααάς...

Σαν μικρή τα πατούσες πολύ,
και σου φώναζαν "είσαι τρελή!;
Η μαμά πακετάρει βρε glass"
Νά 'χες χίλια πατ-πατ νά τα σκααάς...

Για όσους δεν είναι εύκολη η εύρεση ενός κομματιού πατ-πατ βρήκα αυτό το παιγνίδι (http://www.virtual-bubblewrap.com/bubble-wrap.swf
Η' πατήστε τον τίτλο του πόστ μέχρι να σκάσει!

AND ALL THAT I COULD BE WAS JUST A YELLOW LEMON TREE

Party pArty paRty parTy partY

ΠΑΡΤΥ ΠΑΡτη πΑΡΤυ παρτυ

pARTy PARty ParTY PartY

Party pArty paRty parTy partY

ΠΑΡΤΥ ΠΑΡτη πΑΡΤυ παρτυ

pARTy PARty ParTY PartY

  

Coincidence...

Αν; Αν; Αν;
Τί δεν θα είχε συμβεί αν πήγαινα στο μάθημα εκείνη τη μέρα;
Τί δεν θα είχε συμβεί αν αργούσαμε λίγο περισσότερο προχθές;
Και τί θα είχε συμβεί στην θέση αυτού, που συνέβη;
Άπειρες εκδοχές ζωής σε κάθε μας απόφαση,
όσο ασήμαντη κι αν είναι τη στιγμή, που την παίρνουμε,
κάποτε ίσως αποκτήσει βάρος.
Η ιστορία άρχισε όταν έχασες εκείνο το λεωφορείο.
Όχι! Πιο πρίν! Όταν πήρες εκείνο το δρόμο και όχι τον άλλο!

Θα σας είχα γνωρίσει;
Άτιμες συμπτώσεις, πως δρουν μαγικά στη ζωή μου;
Εκεί που δεν το παίρνεις είδηση! Εκεί!
Τότε γίνεται η δουλειά τους!
Απλές συμπτώσεις...
Μα όταν αλλάζουν την ζωή σου;
Απλές συμπτώσεις...
Που φέρνουν τα πιο όμορφα πράγματα.


bjork - bachelorette

"Ποτέ μην μπαίνεις σε σπίτι που δεν έχει μουσική υπόκρουση" Erik Satie ή κάποιος άλλος...

Αναίρεκρις...

Είκοσι χρόνια πέρασαν σε τρείς μέρες.
Σε συνάντησα.
Άλλο όνομα είχες και λιγότερα μαλλιά.

Άφωνη απ' τον θαυμασμό των χεριών.
Της νόησης.
Της έκφρασης.

Τα γρανάζια που σε κινούν.
Οι σωλήνες που μέσα τους ρέεις.
Τα τούβλα που σε δομούν.
Ιεραρχημένα και Χαοτικά ταυτοχρόνως.
Ιδέα από μεταφορά σύμπαντος.

Δυό άγγελοι κρέμονταν μ' αλυσίδες απ' τον ουρανό σου.
Φτερά και Πούπουλα έμειναν από δοξασμένους αγνούς εραστές.
Η κλίνη σου κόκκινη εκεί ψηλά.
Κόλαση; Πεπτωκός;

Όλα ρολόι...
Όλα ρυθμός.
Έτσι σπάς εσύ το φράγμα του χρόνου!
Ασυνεχής με τα μέτρα και τις παύσεις σου.
Τον δένεις, όπως σου πρέπει και τον διαχειρίζεσαι.
Τον υπερβαίνεις φυσικά και μεταφυσικά,
μπάρεμ στην εγγύς πραγματικότητα.

Δεν θα μιλήσω για μουσική αλλιώς.
Τα λόγια περισσεύουν στο ρίγος του βιολιού σου...

Νιανια Νιονιο

Μα τι ψέμα!
Μένει και η ίδια να αναρωτιέται.
Και τη σιχαίνεται την αβεβαιότητα ρε γαμώτο!
"Ξέρεις ποιά είσαι;" ρώτησε.
Ώρες ώρες το πιστεύει και αυτή!
Κι άλλες που σκέφτεται μα πώς είπα, πώς έκανα;
Απάντησε με θράσος "πολύ καλά πια!".

Σιχαίνεσαι;
Ψάχνεις.
Τί;
Βγαίνει κακία.
Απαξίωση ανθρώπων.
Απαξίωση συναισθημάτων.
Απαξίωση για νά 'μαστε καλά!
Αυτό πέθανε;
Το σκότωσε;
Την φωτεινή λευκή πάχνη;
Τα μωβ λουλούδια της άνοιξης;
Αυτό;
Ώρες ώρες ναι.
Άλλες ελπίδα.
Σε μισώ;
Σε ευχαριστώ;
Τί έκανες γαμώτο;!
Βγαίνουν ξυράφια στη γλώσσα.
Τα φτύνει.
Τί από αυτά πιστεύει;

Μυρίζει - μπόχα!
Είναι ο πόνος;
Αυτό που σκότωσε έχει αρχίσει να σαπίζει.
Πρέπει να βρεί τί;
Πρέπει να καθαρίσει.
Ηλίθιε!
Τί έκανες;!
Είχαμε πεί Ποτέ και Πάντα.
Φαινόταν εξ'ορισμού φαιδρό.
Είχαμε ορκιστεί Μαζί και Τίποτα.
Θυμάσαι τον όρκο;

"Δεν μπορώ να αγαπήσω πια" είπε
και βούρκωσε απ'τον πόνο του.
Και μετά κακία!
Κάτι από εκείνη.
Κάτι που φοβάται.
Κάτι που σαπίζει.
Δεν μπορώ να πενθήσω!
Δεν υπάρχει πένθος για αυτό.
Το μόνο ισάξιο είναι η ανυπαρξία.
Δεν τολμώ.


Μπαμ!

So Long And Thanks For All The Fish!

"So long and thanks for all the fish"- Από την ταινία "Γυρίστε το Γαλαξία με ωτοστόπ".

Στέλνεις μήνυμα (με ερώτηση).
Δεν απαντάνε σε μια ώρα.
Δεν απαντάνε σε μια μέρα.
ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΝΕ ΣΕ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!
Ε! Στον μήνα φιλοτιμούνται συνήθως.

Τί έχει συμβεί όμως και δεν απάντησαν στην αρμόζουσα ώρα;
Σκοπός αυτού του πόστ είναι να μοιραστώ μαζί σας ό,τι κατάλαβα, πως μπορεί να ευθύνεται για αυτή τη συμπεριφορά και για τους ανθρώπους που την υιοθετούν.

Έχουμε και λέμε...(κάτι σαν Τοπ-Τεν...μπορεί να βγεί όμως και Τεν-Τεν):

1. (Το πιο δημοφιλές όλων) Δεν έχουν κάρτα.
2. Δεν κόπτωνται κιόλας να βάλουν.
3. Δεν νιώθουν πως τα περίπλοκα συναισθήματα, που τους δημιουργεί η πολύ απλή ερωτησούλα σου μπορούν να χωρέσουν σε ένα μήνυμα. Ούτε καν σε αυτό που θα κανονίζει ένα τηλεφώνημα, mail, συνάντηση ή ό,τι σκατά τέλος πάντων ικανοποιεί την αφεντιά τους.
4. Είναι τελείως ανορθόγραφοι και ντρέπονται να γράφουν μηνύματα. Αλλά για κάποιο λόγο δεν παίρνουν ούτε τηλέφωνο!
5. Το κάνουν μόνο και μόνο για να προκαλούν τον αυτοχαστουκισμό σου, που ασχολήθηκες πάλι μαζί τους.
6. Το παίζουν ιστορία...
7. Βαριούνταιιιι...Πού να πατάς τσούκου τσούκου τόοοοσαα κουμπάκια...Ας την/τον πάρουμε αργόοοτερα. Μετά το ξεχνάνε και διακατέχονται γενικώς από τον "ωχαδερφάκιμουδεβαριεσισμό". (για τον όρο έχω κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα...)
8. Θέλουν να σου την σπάσουν για να μάθεις!
9. Είχαν πολλήηη δουλειάααα!!Πνίγονται!!! Ξέρεις τί είναι να έχεις μέσα σε μία μέρα να προλάβεις να πιείς τρείς καφέδες στην παραλία;!
10. (Επίσης πολύ δημοφιλές και μαζί με το 1ο είναι τα μόνα που δικαιολογώ και ασπάζομαι)
Άρνηση υποταγής σε ενοχλητικούς ανθρώπους: Όταν μετά την ανάγνωση του 30ου μηνύματος αναφωνείς από τα νεύρα σου πιά-Όχι δεν είμαι καλά!, - Όχι δε γουστάρω να πάω για καφέ/ποτό/σινεμά μαζί σου ρε φίλε!
- Όχι δεν γουστάρω τη φάτσα σου!
(-Όχι θα χαλάω και την κάρτα μου για να απαντάω σε σένα...!Πφφ!)
Κοινώς...Δε-Γουστάρω-Να-Απαντήσω/Μου-Εχεις-Σπάσει-Τα-Νευρα! και Δε-Στέλνω-Μπας-Και-Κουραστείς-Και-Σταματήσεις!

+
1. Η φίλη Λ. σοφά προσέθεσε: "malista.. episis thn wra pou blepoun to minima xezontai sta brakia tous kai pane na allaksoun... "
2. Georges Jacotey's addition: "Είναι υδροχόοι!"

With a little help from my friends

Στους υποστηρικτικούς
Στους ανέμελους
Στους αγνούς
Στους "βγαλμένους"
Στους κουλτουριάρηδες
Στους μπουζουκόβιους
Στους σοφούς
Στους χαζοβιόληδες
Στους ταλαντούχους
Στους ατάλαντους
Στους ευαίσθητους
Στους σκληρούς
Στους ψωνισμένους
Στους μετριοπαθείς
Στους ρομαντικούς
Στους λογικούς
Στους ανοιχτούς
Στους κλειστούς
Σε αυτούς που είναι κοντά, όσο μακριά κι αν είμαι
Σ' αυτούς που ξέρουν
Σ' αυτούς που δεν θα καταλάβουν ποτέ
Στους φίλους τους αγαπημένους μου
που είναι "οικογένεια"

You make life bright!
You make world wonderful!
You are all so special and important!




The Beatles - With a little help from my friends

Ανοιξιάτικος Χειμώνας

Με μια σακάτισσα καρδιά
και πάλι προσπαθώ
Να αγγίξω πάλι τη χαρά
νοσταλγώ

Τη θέληση την έχω
τη δύναμη όμως πού να βρώ
Πες μου ψυχή μου
πώς απ'τη στάχτη βλασταίνει λουλούδι

Απόδειξη ψάχνω πως όλα γυρίζουν
Φέρτην ζωή μου να τη ζήσω ξανά
Την αγάπη που έλιωσε
μες στον κρύο Χειμώνα

Οι αναμνήσεις που τρώνε
ότι καινούργιο προσπαθεί να ανοίξει
Πες μου ψυχή μου
Πώς να σε μοιράσω πάλι

Η τόση αγάπη
που κάποτε δίνει ζωή
Φαίνεται πια
κρύβει δηλητήριο

Ο άνεμος μου πήρε την ίστατη αλήθεια
και έφερε πια, το ψέμα
πες μου ψυχή μου
πώς να πιστέψω ξανά

Η Άνοιξη
που ήρθε και έφερε χρώματα
Στη Λάσπη
μηπως κι αυτά δε θα πέσουν


03/02/02
Κωνστάντζα

Zeitgeist

Μια συσσωρευτική οικονομία ενός κόσμου όπου οι κινήσεις
του καθενός και όλες οι συναλλαγές παρακολουθούνται και
ελέγχονται, όλα τα δικαιώματα έχουν αφαιρεθεί.
Η πιο απίστευτη πλευρά απ' όλες:
Αυτά τα απολυταρχικά στοιχεία δε θα επιβληθούν στον κόσμο.
Ο κόσμος θα τα ζητήσει.

Καθώς η κοινωνική παραπλάνηση της κοινωνίας μέσα από τη
γενιά του φόβου και της διαίρεσης έχει ξεκόψει τους ανθρώπους
από την αίσθηση της δύναμης και της πραγματικότητας.

Η διαδικασία αυτή γίνεται επί αιώνες τώρα, αν όχι χιλιετία:
θρησκεία, πατριωτισμός, φυλή, πλούτος, κλάση
και κάθε άλλη μορφή αυθαίρετου διαχωρισμού της ταυτότητας
που γι' αυτό το λόγο δημιουργήθηκε, εξυπηρέτησαν τη
δημιουργία ενός ελεγχόμενου πληθυσμού εντελώς εύπλαστου στα
χέρια των λίγων.

Διαίρει και βασίλευε είναι το σύνθημα.

Και όσο οι άνθρωποι συνεχίζουν να βλέπουν τους εαυτούς τους
σαν ξεχωρισμένους από κάθε τι άλλο αφήνουν τους εαυτούς τους
να σκλαβωθούν πλήρως.

"Οι άνθρωποι πίσω από την αυλαία" το ξέρουν αυτό και ξέρουν
επίσης ότι εάν ποτέ οι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν την αλήθεια
της σχέσης τους με τη φύση και την αλήθεια της προσωπικής
τους δύναμης, ολόκληρο το κατασκευασμένο πνεύμα των καιρών
πάνω στο οποίο στηρίζονται θα κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος.

"When the power of love overcomes the love of power, the
world will know peace." Jimi Hendrix

Αποσπάσματα από την ταινία- ντοκυμαντέρ "Zeitgeist".
"That being said, It is my hope that people will not take what is said
in the film as the truth, but find out for themselves, for truth is not told, it is realized"

Kites

Αμόλα καλούμπα σου λέω! ;)

Simon Dupree & The Big Sound-
Kites


I will fly a yellow paper sun in your sky
When the wind is high, when the wind is high
I will float a silken silver moon near your window
If your night is dark, if your night is dark

In letters of gold on a snow white kite
I will write "I love you"
And send it soaring high above you
For all to read

I will scatter rice paper stars in your heaven
If there are no stars, if there are no stars
All of these and seven wonders more will I find
When the wind is high, when the wind is high

In letters of gold on a snow white kite
I will write "I love you"
And send it soaring high above you
For all to read

[...Chinese words...]

In letters of gold on a snow white kite
I will write "I love you"
And send it soaring high above you
For all to read

"Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδεισο."

Πτητική

Ανοιχτή η ψυχή μου τώρα χαζεύει στο απέραντο...
στον γαλάζιο ουρανό
Χωρίς όρια... Χωρίς σκούρα σύννεφα
Όπως ονειρευόταν πάντα...
Μόνο που τώρα δεν το φαντάζεται μόνη - βρήκε το ταίρι, που περίμενε...
Αυτόν που θα είχε το θάρρος να της κρατάει το χέρι και στις πιο εκτροχιαστικές ταχύτητες
Τις ταχύτητες που ενώνουν τα όνειρα με την πραγματικότητα
Τώρα δε θα τα ξεχωρίζουμε!
Θα είναι όλα όνειρα
και συγχρόνως
θα είναι όλα πραγματικότητα
Θα ταξιδέψουμε πολύ
πάνω απ'όλες τις φεγγαρόλουστες παραλίες τα καλοκαίρια
και πάνω απ'όλα τα χιονισμένα πεύκα στα άφθαστα σημεία του κόσμου
Στις ατελείωτες ερήμους
θα είμαστε από μόνοι μας
η όαση μας.
Θα νιώσουμε το θείο να μας πλημμυρίζει
Δεν υπάρχει πνιγμός
Μόνο κατάνυξη- σε θεϊκές διαστάσεις.
Σκόρπισε χρυσόσκονη μαζί μου στον κόσμο, μήπως ανοίξει
τα μάτια του στο πιο πραγματικό παραμύθι της ζωής του...
κι έλα να χαρούμε όλο το σύμπαν μαζί! . . .

29.04.05
Εκείνο το απόγευμα στην Αθήνα