Space

Χώρος. Υλικός και άυλος.
Άψυχος και έμψυχος.
Λίγα αντικείμενα που σε καθρεφτίζουν.
Πιάνουν πραγματικό χώρο.
Πιάνουν χώρο μέσα.
Συχνά όχι του ίδιου μεγέθους.
Κένος χώρος έξω, μια μυρωδιά ίσως..
γεμάτος χώρος μέσα.

Σύμβολα. Αναμνήσεις.
Συνδέσεις. Στιγμές.
Δάση-στρέμματα μέσα σου.
Απ'έξω ένα φύλλο κίτρινο.

Μια φωτογραφία από τα δυό σου χρόνια για την αγνότητα.
Ένα κολιέ με τον Καραγκιόζη για να μη ξεχνάς την αξία του σαχλαμαρίζειν.
Ένα άρωμα με το οποίο γεμίσατε στιγμές και αγαπημένους.
Μια σατεν κορδέλα για το ρομαντισμό.
Μια γόβα για τη θηλυκότητα.
Μια παρτιτούρα για τα όνειρά.
Μιά ζωγραφιά της καρδιάς.
Ένα κοκκοράκι για την δημιουργικότητα και την αναγέννηση.
Ένα δέντρο με ρίζες και κλαδιά για το προσωπικό ταξίδι.
Ένα κοχύλι φυλαχτό από την εφτάχρονη νεράϊδα κι
ένα λευκό χαρτί για το μέλλον.

Τα μαζεύεις σε μια βαλίτσα, στριμώχνεσαι και ταξιδεύεις μαζί τους.
Όπου τα αραδιάζεις.. σπίτι.
Ο χώρος στην καρδια φίλων και αγαπημένων.
Ο χώρος μέσα σου για να ηρεμείς, να σκέφτεσαι,
να ονειρεύεσαι, να δημιουργείς.
Θέλεις ο χώρος να μην είναι πολύ γεμάτος
για να αναπνέεις, να εκφράζεσαι.
Θέλεις ο χώρος να μην είναι πολύ άδειος
για να μην ακούς μες στην ψύχρα μόνο την ηχώ σου.

***

Η απόσταση που κρατάνε ανάμεσά τους οι άνθρωποι.
Ο χώρος που χρειάζεται κάποιος γύρω του για να νιώθει ασφαλής.
Τα πρόσωπα που περιπλανούνται στο χώρο αυτό.
Τα έντονα σημάδια τους, οι μαύρες τρύπες, τα σκουπίδια
ή τα λουλούδια που άφησαν.
Ποιοί χώροι χτίστηκαν από κοινού;
Ποιοί μπλέχτηκαν σαν ήταν πάντα ταιριαστοί;
Ποιοί έμειναν γκρεμισμένα ερειπια;
Ποιοί ανακαινίζονται στις λευκές εποχές, ποιοί στις μαύρες,
ποιοί στις γκρίζες;

Fragments

Από αυτό που δε ξεχάστηκε σήμερα, αφού...

Χθες ήταν ανακάλυψη.

Χθες ήταν πέτρα, που τη σήκωσες και είδες τι κρύβει από κάτω.
Ούτε που το είχες φανταστεί πριν.
Χθες κοίταξες στα μάτια το φόβο και του χαμογέλασες.
Χθες είδες πως τα λάθη μας είναι χαριτωμένα, όταν γλυκά κοιτάμε
τα λάθη των αγαπημένων.
Χθες είδες πως τα λάθη μας είναι ψίχουλα,
όταν δε νιώθουμε μόνοι.
Χθες μετά από αυτά τόλμησες να σκεφτείς πως είσαι μόνος και
τα λάθη σου ψίχουλα.

***

Χθες ήταν μύθος.

Ένα σύγχρονο παραμύθι ή ένα κλασικό παιδικό παραμύθι.
Μια ιστορία ανάμεσα στο ρομαντικό και στο ρεαλιστικό.
Ανάμεσα σε μεσαιωνικά κάστρα και στον υπόγειο σιδηρόδρομο μιας μητρόπολης.

Για τους ήρωες που αντιμετώπισαν τους δράκους και ξέφυγαν από τις ύπουλες γοργόνες.
Για τους ήρωες που έγιναν δράκοι και γοργόνες ή...γάιδαροι.
Για τους ήρωες που βυθίστηκαν στο σκοτάδι μιας βροχερής και κρύας μέρας
σε μια σύγχρονη πόλη με κτίρια που πληγώνουν τον ουρανό
και την έβγαλαν καθαρή.
Για τους ήρωες που έβαλαν στην άκρη μονόκερους και φτερά
για να γίνουν απλοί παρατηρητές.
Για τους ήρωες που είδαν την πριγκήπισσα να σώζεται μόνη της
και τη θλίψη να μετουσιώνεται σε διαμάντια.


...Και η άγρια βροχή μέσα στο δάσος ξύπνησε
το συντριβάνι εντός και μια κραυγή
μια ανατριχίλα
έκανε το σύννεφο
να ασπρίσει από το φόβο του...

***

Χθες ήταν φεγγάρι.

Δεν ήταν φεγγάρι.
Ήταν κατάσκοπος.
Μάτι.
Σειρές δαχτυλιδιών γύρω του
Τιρκουάζ, κόκκινο, καφέ, μπλέ
και στο κέντρο μια πληθωρική χλωμή κόρη
με πεντακάθαρα νερά στο φουστάνι της.

*** *** ***

Προχθές ήταν αγάπη.

Δεν ήταν άγγιγμα.
Ήταν βουτιά σε βαθιά νερά.
Ήταν ταξίδι.
Ήταν ποτάμι και πλατάνια.
Ήταν χώμα και ουρανός.
Ήταν μυρωδιά από φθινόπωρο και άνοιξη.
Ήταν πόνος υπαρξιακός και ηδονή γλυκιά.
Ζευγάρια χέρια και οδηγοί.
Καράβι έρμαιο όλη τη νύχτα στον καιρό με τα πανιά του τέντα
Και ήλιος ζεστός στο στήθος να ανατέλει.

***

Προχθές ήταν οργασμός.

Δεν ήταν χορός.
Ήταν τρελός.
Ήταν νύμφη.
Ήταν σύντροφος και θεά.
Το προσωπικό με το συλλογικό πάλλονταν στο χώρο.
Ελεύθερη έκφραση - ανάγκη για μίμηση καμιά.
Η συνταγή ισορροπίας μυστική.
Ήταν φωτιά και λάβρα, ήταν δώσε και πάρε
...ή απλά μια νέα φύτρα από κρεμμύδι...