Θα πεθάνω

Πέρασαν είκοσι λεπτά,

δευτερόλεπτα ευτυχίας,

απλωμένη με χέρια και χείλια

στο απαλό άρωμα του ιδρώτα σου.

Στα γνώριμα ακάρεα του κρεββατιού σου,

να ξεχύνομαι ως στιγμή στην αιωνιότητα.

Πέρασαν είκοσι λεπτά

και ξεφυσούσα με ανακούφιση και ευχαρίστηση,

στην απλότητα του μεγαλείου.

Στην ησυχία,

στην εγγύτητα και στην απόσταση.

Είχαν περάσει είκοσι λεπτά όταν μέσα από κάποιο σου όνειρο,

"Θα πεθάνω"μου είπες "αν δε σου κάνω έρωτα."

Πέρασαν άλλα δέκα λεπτά.

Να μου κρατάς την καρδιά που χοροπηδά στη σιωπή.

Πέρασαν· 

 σα να μην πέρασαν ποτέ.

...

Έπρεπε να σου πώ "ψόφα"

την άλλη μέρα

όταν είπες

"είσαι ακριβή μου

μα το φιλί μου πιο ακριβό ακόμα."

Και ας μου το έδωσες χίλιες φορές κι ακόμα μία μετά τη στάχτη.

Μα δε μπορώ να σου πω τέτοιο πράμα μωρό μου.

Όπως κι εσύ δε μπορείς να κοροϊδέψεις συγχρόνως και τους δυό μας.

Καλή μας αποτοξίνωση...

... και ένα από τα υπέροχα ειπωμένα από τη συλλογή Χωρίς της Μιράντας Παπαδοπούλου...

ματαίως αφιερωμένο.

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Κι όσο εσύ θα φλυαρείς 

για δίκαιη αναδιανομή του πλούτου, 

εγώ θα κάνω απεργία πείνας. 

Για δίκαιη αναδιανομή

της τρυφερότητάς σου.