Νιανια Νιονιο

Μα τι ψέμα!
Μένει και η ίδια να αναρωτιέται.
Και τη σιχαίνεται την αβεβαιότητα ρε γαμώτο!
"Ξέρεις ποιά είσαι;" ρώτησε.
Ώρες ώρες το πιστεύει και αυτή!
Κι άλλες που σκέφτεται μα πώς είπα, πώς έκανα;
Απάντησε με θράσος "πολύ καλά πια!".

Σιχαίνεσαι;
Ψάχνεις.
Τί;
Βγαίνει κακία.
Απαξίωση ανθρώπων.
Απαξίωση συναισθημάτων.
Απαξίωση για νά 'μαστε καλά!
Αυτό πέθανε;
Το σκότωσε;
Την φωτεινή λευκή πάχνη;
Τα μωβ λουλούδια της άνοιξης;
Αυτό;
Ώρες ώρες ναι.
Άλλες ελπίδα.
Σε μισώ;
Σε ευχαριστώ;
Τί έκανες γαμώτο;!
Βγαίνουν ξυράφια στη γλώσσα.
Τα φτύνει.
Τί από αυτά πιστεύει;

Μυρίζει - μπόχα!
Είναι ο πόνος;
Αυτό που σκότωσε έχει αρχίσει να σαπίζει.
Πρέπει να βρεί τί;
Πρέπει να καθαρίσει.
Ηλίθιε!
Τί έκανες;!
Είχαμε πεί Ποτέ και Πάντα.
Φαινόταν εξ'ορισμού φαιδρό.
Είχαμε ορκιστεί Μαζί και Τίποτα.
Θυμάσαι τον όρκο;

"Δεν μπορώ να αγαπήσω πια" είπε
και βούρκωσε απ'τον πόνο του.
Και μετά κακία!
Κάτι από εκείνη.
Κάτι που φοβάται.
Κάτι που σαπίζει.
Δεν μπορώ να πενθήσω!
Δεν υπάρχει πένθος για αυτό.
Το μόνο ισάξιο είναι η ανυπαρξία.
Δεν τολμώ.


Μπαμ!