Να μου γλυστρίσει το blanco από τα χέρια.
Να πέσει κάτω και να σπάσει!
Να χυθεί ο ασβέστης του πάνω στα μαύρα κομμάτια!
Ουαααααά!!!!
Είναι λύση;
"Πρόσεχε τι γράφεις πάνω σε επιφάνεια από blanco!"
Βεβαρυμένο παρελθόν γαρ...
Χρόνια ολόκληρα τα βούτηξα στο blanco.
Με δυσκολία φέρνω στην μνήμη λεπτομέρειες.
Πρόσωπα ελάχιστα θυμάμαι.
Το τίμημα της άρνησης,
σβήνει και τα πρόσωπα.
Απομεινάρια έμειναν θολά,
θέλω και αυτά να τα ξεχάσω;
Ελπίζω.
Προσποιούμαι πως δεν υπήρξαν ποτέ και ακυρώνω τη δυναμή τους.
Δεν πειράζει καλά να πάθουν.
Δεν ξέρω όταν αμυδρά έρχονται κοντά,
πιό υπερισχύει ανάμεσα στην πικρία και το ειρωνικό γέλιο.
"Ότι δεν λύνεται-κόβεται" είπε ο Μεγας Αλέξανδρος και έκοψε με το σπαθί τον Γόρδιο Δεσμό.
Και μακάρι να μην σε ξανακούσω ποτέ ρε π.....,
να μιλάς για λάθη "μη αναστρέψιμα"!
"Ότι δεν ξεγράφεται, σβήνεται με blanco"
Άι ιντροντιούς του γιου μάι νιού κόμ.πανι:
BLAN Co.
Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
5 σχόλια:
Είσαι μέσα στο μυαλό μου.
Όμως δεν θέλω να ρίξω άλλο blanco.
Έτσι κι αλλιώς, αργά ή γρήγορα, τα πρόσωπα γίνονται φαντάσματα.
Κάποιες νύχτες έρχονται και σου κάνουν παρέα.
Τρώτε ξανά μαζί όπως και τότε.
Το ίδιο φαγητό.
Το ίδιο τραπεζομάντηλο.
Η ίδια μουσική.
Και από τα φαντάσματα δεν γλιτώνεις, ε;
Δεν θέλω να μου κάνουν παρέα.
Θέλω να εξαφανιστούν-να μην υπάρχουν και αν αυτό γίνει ποτέ δυνατό στο μέλλον...να μην υπήρξαν ποτέ.
Απέφυγα να φάω το ίδιο φαγητό, έχω πετάξει το τραπεζομάντηλο και δεν ξανάκουσα ποτέ οικειοθελώς την ίδια μουσική.
Παρόλα αυτά έρχονται.
Εσύ διασκέδασε ή κλάψε με την παρέα τους, εγώ όμως μόνο στο blanco ελπίζω.
Αν διαλέξεις τι θα σβήσεις πως θα το ξεχασεις;
Το τίμημα!
Θα το πετάξω με φόρα
και ό,τι πάρει ο Μπλάνκος!
οοοοοοοόχχιιιιιιι!
θα το μετανιώσεις.
Δημοσίευση σχολίου