Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010

Querido

Querido,

Ούτε μια μέρα δεν πέρασε που να μην πότισα αλμύρα στην απουσία σου.
Ούτε μια μέρα δεν πέρασε που δεν σκίρτησε το σώμα μου στη θύμησή του δικού σου.
Ούτε μια μέρα δεν πέρασε που δεν ενώθηκα μαζί σου κάπου εκεί στον μεταξύ μας αιθέρα.
Ούτε μια μέρα.
Μέτρησα δυόμησι μήνες και μου φάνηκε πολύ.
Τόσο κοντά σου και τόσο μακρυά σου.
Φαίνεται σα να μην πέρασε τόσος καιρός.
Μου έλειπες το ίδιο κάθε στιγμή.

Κάποια στιγμή θα αλλάξει αυτό.
Δεν είναι δα κι εμμονή, στο ορκίζομαι.
Κάποια στιγμή δέ θα σε θέλω πια.
Θα έχει πέσει ο αιθέρας στο χώμα μεταξύ μας.
Θα είναι αναπαυμεύνο το κενό μας.

Εμπιστεύομαι τη ζωή.
Εμπιστεύομαι το τώρα, το πριν και το μετά.
Αλλά ότι μου λείπεις -γάματα Χαράλαμπε-... Μου λείπεις.
Πολύ.

Καληνύχτα χαρά μου

2 σχόλια:

ο Κυρ Αντρεας είπε...

...χρονια πολλα

Chimaikon είπε...

...Μαίρη Κρίστμας του γιού του!