"Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδεισο."

Πτητική

Ανοιχτή η ψυχή μου τώρα χαζεύει στο απέραντο...
στον γαλάζιο ουρανό
Χωρίς όρια... Χωρίς σκούρα σύννεφα
Όπως ονειρευόταν πάντα...
Μόνο που τώρα δεν το φαντάζεται μόνη - βρήκε το ταίρι, που περίμενε...
Αυτόν που θα είχε το θάρρος να της κρατάει το χέρι και στις πιο εκτροχιαστικές ταχύτητες
Τις ταχύτητες που ενώνουν τα όνειρα με την πραγματικότητα
Τώρα δε θα τα ξεχωρίζουμε!
Θα είναι όλα όνειρα
και συγχρόνως
θα είναι όλα πραγματικότητα
Θα ταξιδέψουμε πολύ
πάνω απ'όλες τις φεγγαρόλουστες παραλίες τα καλοκαίρια
και πάνω απ'όλα τα χιονισμένα πεύκα στα άφθαστα σημεία του κόσμου
Στις ατελείωτες ερήμους
θα είμαστε από μόνοι μας
η όαση μας.
Θα νιώσουμε το θείο να μας πλημμυρίζει
Δεν υπάρχει πνιγμός
Μόνο κατάνυξη- σε θεϊκές διαστάσεις.
Σκόρπισε χρυσόσκονη μαζί μου στον κόσμο, μήπως ανοίξει
τα μάτια του στο πιο πραγματικό παραμύθι της ζωής του...
κι έλα να χαρούμε όλο το σύμπαν μαζί! . . .

29.04.05
Εκείνο το απόγευμα στην Αθήνα