Μέσα στη γλύκα, την αγάπη και την πρόωρη νοσταλγία, αγαπημένη μου! Στους καταρράκτες σου ξέχασα ποιά είμαι κι αν υπάρχω. Τον ήλιο μέσα από τα φύλλα των πλατάνων σου ήπια και ξέχασα άλλη δίψα και άλλη πείνα- χορτάτο το σώμα μου- σώμα σου έγινα. Πάνω στο βράχο σαν χυνόμουν σα τα δέντρα σου ένιωθα. Σπούδαζα πως στην αγριάδα του νερού και του αγέρα σου επιβιώνουν. Σα νερό τα πόδια μου στα βράχια σου κόλλαγαν και δεν έπεφτα, σαν πηδούσα εδώ και εκεί μες το σαλόνι σου.
Και εκεί ψηλά ο κύκνος κι ο δράκος να σεριανίζουν. Οι δυό όψεις σου, η αγνότητα κι ο πόθος. Αθώα κι λάγνα μαζί, αυθεντικά σα τα ζωάκια. Στον ουρανό δεν υπάρχει βλασφημία. Κι ήμουν δική σου ολότελα στην πηγή σαν μ' έπινες.
Παίρνω Αγάπη μαζί μου, τις προσδοκίες μου προχθές σε ένα φύλλο τις έδεσα και έπεσαν κάτω από τον καταρράκτη.
Ο λύκος σε αφήνει να πάρεις το δρόμο σου και φυλάει την αίσθησή σου τρυφερά στην καρδιά. Αφού κι αν κοκκινίσεις δε θα φανεί τώρα το καλοκαίρι θα σου το πω: Στο φως των ματιών σου ακτινοβολεί η γλύκα του κόσμου. Μη φοβάσαι τίποτα μάνα μου, η αγάπη είναι παντού και πάντα.
...
Κι είσαι τόσο όμορφη σαν σε αφήνω τώρα. Στο μπλέ των άκρων σου σκεπάζει ασήμια ο ήλιος τα φιλιά του. Στις κορυφές των στήθων σου, μέλι-καρπούζι προσφορά, κέρασμα αφθονίας. Και στη φωτιά σου ακόμη άγρια καλλονή λυσσασμένη πετάς τα μαύρα πέπλα σου με το άρωμα των κέδρων και της ελιάς να μας ζαλίζεις. Σαγήνη εσύ και μάνα μου. Ένα μαζί σου είμαι στη νύχτα και στη μέρα σου. Από την ίδια λάσπη και νερό το σώμα και το πνεύμα, φως και αναπνοή μου. Στο αίμα σου μέσα με τους πόνους σου πονώ, όταν το πράσινο σου το χλευάζουν. Μα κι ο Καραγκιόζης σού κι αν γίνεται καπεταναίος, εγώ θα κραίω αχαλίνωτη πως είσαι.
Γειά σου μανούλα μου ζεστή κι αγαπημένη και θα ανταμώσουμε σιμά και πάλι.
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου