μήνυμα

Θέλω να προλάβω!!!
Θέλω να σου πώ!

Πως μια μέρα, μια στιγμή ξαφνικά
Κατάλαβα
Πόσο
Μου λείπεις.

Εσύ, που λείπεις και είναι καλύτερα έτσι.
Εσύ, που δε κράτησες ποτέ τα χέρια μας με τρυφερότητα.
Εσύ, που δε μας καθησύχασες ποτέ με ένα σκούντηγμα στην πλάτη.
Εσύ, που τα μάτια σου η περηφάνια παραιτήθηκε από την προσπάθεια να τα γεμίσει.
Εσύ, που είχες τη συμπόνια συνώνυμη με τη χαζομάρα.
Τα συναισθήματα με την αδυναμία.
Εσύ, που η λογική σου πάντα ήταν ο νόμος ο παράλογος στα αυτιά μας.
Εσύ, που δάκρυσες για δυό στιγμές και ήταν αβάσταχτος τριπλά ο πόνος μας.
Εσύ, που σε απορρίψαμε και σε διαγράψαμε και βάλαμε νερό και χώμα να μας χωρίζουν.
Εσύ, μου λείπεις.
Μου λείπεις πολύ.
Και τρέμω μη δε προλάβω να σου το πω.
Τρέμω μήπως δε προλάβω να είμαι έτοιμη να σου το πω.
Γι αυτό θα στο γράψω εδώ

για την ώρα

Μου λείπεις
και τώρα κατάλαβα.
Πως συχνά σε μουτζούρωσα με άλλα χρώματα ματιών
για να μη σκέφτομαι πως μπορεί να μου λείπεις.
Μου λείπεις
και τώρα το παραδέχομαι.
Πως δεν είναι μόνο το γενικό.
Μια ευκαιρία έχουμε για αυτά άλλωστε.
Είναι το ειδικό!
Εσύ μου λείπεις.
Μισός ακόμα δυστυχώς. Έστω.

Σε ξεχωρίζω πια μέσα στο πλήθος.
Αφαιρώ αιχμηρά αγκίστρια και
απολεπίζω τα αλμυρά σου λέπια με το νού.
Δεν είμαι ακόμα εντελώς έτοιμη βλέπεις για όλο το πακέτο.
Με τη φαντασία μου σε παίρνω μαζί μου
για ένα πικ νικ στο πάρκο
σε αποχαιρετώ στην είσοδο του μετρό
σε προκαλώ, σε σπρώχνω, σε μισώ και σε αγαπάω,
με προστατεύεις από κακόβουλα σκυλόψαρα και γοργόνους
Με αμφισβητείς, με συνετίζεις και με μαλώνεις
πότε για να καλύψεις τον εγωισμό σου και πότε καλοπροέραιτα.
Γελάω με την πάρτη σου και και συ με τα μούτρα μου.
Στη ζωή μου κάθε μέρα σε αφήνω να ρεμβάζεις...κι ας μη το ξέρεις.

για την ώρα



What is not there anymore, often becomes internalized.
...
Whatever is internalized, re-examine it please.