Χωρίς

Δυνατός αγέρας να φυσά και η θάλασσα να γλύφει τον πόνο
τον τραχύ
να συνεφέρουν το νού, που αρνήθηκε να δεχθεί,
ξέχασε τον κόσμο
και κρύφτηκε τιμωρημένος στη γωνία.
Και όλοι εμείς (οι γνωστοί ευγενείς) αδύναμοι φανήκαμε.

Το βλέμμα το άδειο, να παίξει θέατρο
για τους δεινούς θεατές δεν το μπορεί.
Γιατί εκεί που η ελευθερία έπλεκε φορεσιές γιορτής και δοξαζόταν
κοινότυποι και αιχμάλωτοι έγιναν
γύρω απ'τις πράξεις και τα λόγια
και έδωσαν στους φόβους την πολύτιμη πνοή τους.
Ζωντανά τέρατα γίνηκαν αυτοί
και τους καταβρόχθησαν χωρίς πολλά-πολλά.
Κι όταν τίποτα δεν έμεινε ενωμένο'
"Καλά να πάθετε! 2-0! Σας ξεσκίσαμε πάλι!"
ψιθύρησαν, (όπως μόνο τα τέρατα ξέρουν να ψιθυρίζουν)
και εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας.

Ο αγέρας σηκώνει τη στάχτη από το βάθος
και ο Φοίνικας με διαβεβαιώνει πως κάπου εδώ κοντά θα είμαστε πάλι.
Χωρίς.